สงสัยว่าตัวเองเป็นเด็กมีปัญหาหรือเปล่า

สวัสดีค่ะ ตอนนี้เราอายุ 15 ย่าง 16 แล้วค่ะ ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นมอปลาย เรามีปัญหาที่สงสัยอยู่เรื่องหนึ่งคือ เราเป็นเด็กมีปัญหาหรือเปล่าค่ะ ปัญหาที่ว่าคือปัญหาทางจิต เราไม่แน่ใจว่าเราเป็นซึมเศร้าหรือเป็นเด็กเก็บกดอะไรทำนองนั้นไหม เราเคยลองทำแบบทดสอบเรื่องโรคซึมเศร้า ผลออกมาว่าควรพบแพทย์ค่ะ เราทำหลายๆเว็บก็เป็นเหมือนกัน แต่เราไม่เคยได้ไปซักทีเพราะไม่มีเวลาและกลัวว่าที่บ้านจะรู้ เรื่องมันเริ่มต้นมาจากตั้งแต่ที่เราเข้ามัธยมค่ะ เรารู้สึกว่าพ่อแม่เริ่มที่จะด่าทอเรามากขึ้นกว่าเก่า ช่วงแรกๆยังไม่มากเท่าไหร่ จนมาถึงช่วงประมาณมอสองเทอมสองจนถึงตอนนี้ค่ะ เราไม่รู้จะพูดยังไงดี แต่เขาแทบจะไม่รับฟังอะไรจากเราเลยค่ะ เรามีความคิดที่อยากจะฆ่าตัวตายเพิ่มมากขึ้นทุกวัน จนช่วงที่มันหนักมากเข้าคือมอสามค่ะ เราเคยกินยาแก้แพ้เข้าไปประมาณ6-7เม็ด แต่ว่าไม่เป็นอะไร แต่คำพูดที่เราได้ยินจากคนที่เป็นแม่ในตอนเช้าวันที่เราตื่นมาคือแย่มากจริงๆค่ะ ไม่มีคำถามว่าทำไมถึงทำ ไม่มีคำปลอบโยน เราโดนด่าเต็มๆ ช่วงนั้นเราเฟลมากเลยค่ะ อยากตายทุกวันเลย ไม่อยากกินข้าว ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากคุยกับใคร แต่เวลาอยู่ที่โรงเรียนเราเป็นเด็กที่ร่าเริงมากค่ะ เฮฮา เส้นตื้น พูดไม่หยุด แต่พอกลับบ้านก็เป็นอีกคน เราเหมือนอยากจะร้องไห้ตลอดเวลาเลยค่ะ เรารู้สึกว่าบ้านมันไม่ใช่ที่ที่เราอยากอยู่ จนมาวันนึงเราทะเลาะกับพ่อแม่หนักมากๆ ที่ผ่านมาเราโดนเรียกไปคุยโดนเรียกไปถามก็อดทนไม่ตอบโต้มาตลอดเลยค่ะ ได้แต่เก็บไปน้อยใจไปร้องไห้คนเดียวอยู่เป็นอาทิตย์ๆ แต่รอบนี้เราไม่ไหวแล้ว เลยเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้เขาก่อนไปโรงเรียนค่ะ เราคิดว่ามันคงจะดีขึ้น เขาคงจะเข้าใจ แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา มันแย่มากเลยค่ะ มันแย่ยิ่งกว่าเก่า เราไม่เคยเล่าให้ใครฟังจนหมดเปลือก เรายิ้มให้เพื่อนๆทุกคนเราทำตัวสนุกสนาน แต่ทุกครั้งที่กลับบ้านมาเราก็รู้สึกอยากตายตลอดเวลาจริงๆ เวลาโมโหมากๆเราก็พยายามอดทน เราต้องหนีไปร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำ เราทำร้ายตัวเองบ่อยมากๆ แต่ไม่ใช่กรีดข้อมือนะคะ เราจะข่วนจะทุบตีตัวเองตลอดที่ไม่พอใจ เราอยากทำลายของทุกอย่างเลย แต่เราก็ทำได้แค่เก็บไว้เพราะรู้ว่าถ้าเราทำ พ่อแม่ก็คงไม่เอาเราไว้แน่นอน จนถึงวันนี้ เรานับวันที่เราไม่ร้องไห้ได้เลยค่ะ เราเหนื่อยมากๆ กับสายการเรียนที่เราต้องทำงานจนดึกเกือบเช้า แต่เราไม่เคยได้รับการปลอบโยน เรากลายเป็นเด็กที่ไม่รับผิดชอบเลยต้องอยู่จนดึกในสายตาของเขา ตอนนี้เราตันมากๆเลยค่ะ เราร้องไห้ทุกวัน เราท้อมากๆ เหนื่อยมาก จนบางครั้งก็เคยคิดอยากจะตายๆไปให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่เพราะเราเป็นคนขี้กลัว เลยยังไม่กล้าทำค่ะ ยังมีหลายๆจุดที่ไม่ได้ลงรายละเอียด ถ้าวันหนึ่งพ่อกับแม่มาเห็น หนูก็หวังว่าจะเห็นและเข้าใจหนูในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นะ หนูอยากให้รู้ว่าหนูเหนื่อยจนจะไม่ไหวอยู่แล้ว หนูไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อพ่อกับแม่อีกแล้ว ถ้าวันไหนที่หนูโตพอจะดูแลตัวเองได้ก็อย่าดึงหนูไว้เลยนะ ปล่อยให้หนูได้ไปมีชีวิตที่ปกติเหมือนเด็กคนอื่น หนูไม่อยากเป็นเด็กที่เครียดจนบ้าเพราะพ่อกับแม่แบบนี้อีกแล้ว