ช่วยตรวจดูให้หน่อยค่ะว่าได้ไหม เรียงความ

กระทู้คำถาม
เรื่อง ช่วยส่งแม่หนูกลับมาที
 ทุกคนบนโลกนี้จะเกิดมาได้ก็ต้องมีผู้ให้กำเนิดรวมถึงฉันที่มีผู้ให้กำเนิดคือแม่ ตั้งแต่เล็กจนโตแม่ดูแลเอาใจใส่ฉันมาโดยตลอด ไม่ว่าฉันจะได้ลงแข่งขันอะไร ชนะหรือแพ้ แม่ก็คอยชมฉันอยู่เสมอ
 แม่ของฉันเป็นคนที่ทำงานเก่งมาก เราเปิดร้านค้าเป็นของตัวเอง มีรถยนต์เป็นของตัว ไม่มีทั้งหนี้หรือภาระอื่นๆ ชีวิตตอนนั้นคือชีวิตที่ดีมากๆ...
 จนอยู่มาวันหนึ่งที่บ้านของเพื่ินแม่ฉันมีงานเลี้ยง ฉัน น้องของฉัน แม่และพ่อไปร่วมงานเลี้ยงนั้นด้วยแต่อยู่ได้ไม่นานพ่อก็พาฉันและน้องกลับเพราะว่ามีแต่ผู้ใหญ่แล้วเขาก็ดื่มสุรากันด้วย แต่พอตอนเย็นแม่ของฉันก็หายไปไม่ยอมกลับมาบ้านพอไปดูที่จอดรถก็พบว่าแม่ของฉันหายไป พร้อมกับรถมอเตอร์ไซค์ พ่อบอกกับฉันว่าแม่น่าจะออกไปข้างนอกเดี๋ยวก็กลับ และบอกให้ฉันไปอยู่กับ ย่าก่อน เพราะพาอจะต้องออกไปทำธุระหลังจากผ่านไป หนึ่งวัน แม่ก็ยังไม่กลับมารับฉัน ผ่านไปอีก หนึ่งสัปดาห์แมาก็ยังไม่มา หนึ่งเดือนแล้วแม่ก็ยังไม่มา ตอนนั้นฉันไม่กล้าที่จะถามพ่อว่สเกิดอะไรขึ้นได้แต่ติดอยู่คนเดียวว่าต้องมีอุบัติเหตุกับแม่แน่ๆเลย แต่ก็ไม่เห็นมีใครพูดเรื่องอุบัติเหตุเลยนะ..ฉันลืมเรื่องของแม่ไปสักพัก จนมาวันหนึ่งมือถือของพ่อฉันดังขึ้น เลยเลยเดินไปเพื่อที่หยับมาดู ฉันได้เห็นข้อความของแม่ที่คุยกับพ่อตอนนั้นฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็เลยเปิดเข้าไปแล้วอ่านข้อความทั้งหมด พออ่านเสร็จฉันก็รู้ทันทีเลยว่าตอนนี้แม่ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว ในข้อความเขียนไว้ว่า " พ่อตอนนี้เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ตอนนี้แม่อยู่กับแม่(ยาย)นะ ไม่ต้องเป็นห่วง" ฉันยังคงนั่งจ้องหน้าจอมือถือต่อไป จนมีข้อความส่งมาอีกว่า "แม่ขอโทษตอนนั้นแม่เมา แม่ไม่มีสติ พอรู้ตัวอีกทีก็อยู่บนรถของเพื่อนแม่เเล้ว"
 ฉันทนอ่านต่อไม่ไหวเลยรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหาพ่อ ที่นั่งรับประทานอาหารอยู่กับ ปู่เเละย่า "มันเกิดอะไรขึ้นหรอพ่อ"ฉันถามพ่อพร้อมกับยื่นมือถือให้ พ่อเล่าทุกอย่างใหฉันฟัง  พ่อของฉันบอกว่า"ที่แม่ไปไม่ใช่ว่าท่านไม่รักนะ แต่มันมีเหตุผลบางอย่าง" ฉันอยากรู้ว่าเหตุผลคืออะไรแต่ก็ไม่มีใครบอก ได้เพียงแต่บอกฉันแค่ว่า พรุ่งนี้ตื่นเช้าๆนะพ่อตะพาไปวัด เช้าวันต่อมาเราได้ไปวัดแล้วพ่อก็ไปพบกับคนๆหนึ่งพ่อนั่งคุยกับเขาคนนั้นนานมาก แต่ฉันก็ไม่ได้ยินอะไรเพราะว่าพ่อไมาให้เข้าไปยุ่ง หลังจากเรากลับมาถึงบ้านฉันเลยลองถามพ่ออีกครั้ง ครั้งนี้พาอยอมบอกกับฉันว่าเกิดอะไรขึ้น...เรื่องที่เกิดขึ้น.ถ้าฉันบอกไปก็คงไม่มีใครเชื่อแน่ๆพ่อบอกว่าแม่ของฉันโดนทำไสยศาสตร์ใส
 ด้วยความที่ยังไม่รู้ว่า ไสยศาสตร์คืออะไรจึงไม่ได้สนใจมาก เพราะตอนนั้นแค่อยากให้แม่กลับมาก็พอ ผ่านมาแล้ว1ปีเต็มๆ แม่ของฉันโทรมาพร้อมกับบอกว่าแม่มีน้องใหม่นะ แต่แม่ก็ยังรักพวกลูกๆเสมอ ตอนนั้นฉันโกรธแม่มากทั้งไม่รับสาย ไม่อ่านข้อความ แต่ก็ดันไปเจอกับบทความหนึ่ง บทความนั้นเล่าถุงเหตุการ์ณที่แม่ของเขาเสียชีวิต  พออ่านเสร็จฉันก็อยากที่จะกอดแม่ขึ้นมาทันทีเลยหล่ะ แม่คอยโทรมาหาฉันทุกวันพร้อมกับบอกรักและคิดถึงอยู่เสมอ แต่ในใจฉันก็รู้สึกว่าคนนี้ไม่ใช่แม่ของฉัน แม่คนนี้ไม่แม่คนที่ฉันเคยรู้จัก ไม่ใช่มันไม่ใช่จริงๆ.เพราะทุกๆคำที่แม่พูดมันดูแปลกๆไป
 . แต่ฉันก็ยังเปิดใจและยอมรับทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น
  สี่ปีต่อมา..ทางโรงเรียนของฉันได้มีกิจกกรมวันแม่ ซึ่งฉันที่อยู่ชมรมนาฏศิลป์จะได้ทำการแสดงวันแม่ ก่อนที่จะขึ้นแสดงฉันเห็นน้องของฉันนั่งอยู่กับเก้าอี้ที่ว่างเปล่า ไม่มีแม่นั่งอยู่เหมือนกันคนอื่นๆฉันรู้สึกสงสารน้องมากแต่ก็ไม่รู้จะทำไงยังไง หลังจากทำการแสดงเสร็จ นางรำที่ร่วมทำการแสดงกับฉันทุกคนต่างแยกย้ายไปหาแม่ของตัวเองเพื่อที่จะกราบแม่ของตัวเอง แต่ว่าฉันดันไม่มีแม่หนะสิฉันเลยทำได้แค่นั่งดูคนอื่นกราบแม่ความรู้สึกตอนนั้นมันเจ็บปวดมากจู่ๆน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาตอนนั้นฉันไม่รู้จริงๆว่าจะต้องจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง
  ตอนี้ก็ผ่านมาก็ผ่าน 5ปีแล้ว และวันแม่ก็ใกล้จะมาถึง  ฉันคงคิดว่าปีนี้ก็คงเหมือนกับทุกๆปีที่ก็คงไม่มีแม่มาร่วมกิจกกรมอย่างคนอื่น
  ฉันก็คงทำได้แค่เพียงอ้อนวอนขอพรกับพระจัทร์ว่าช่วยส่งแม่ของหนูกลับมาที

ช่วยหน่อยนะคะเป็นคนเรียบเรียงภาษาไม่คอยถูก เนื่องนี้มาจากเรื่องจริงของหนูทั้งหมดค่ะ🙏🙏
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  เรียงความ
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่