สวัสดีค่ะ เราอายุย่างเข้า 21 ปี เราเป็นคนที่มีนิสัยกลัวการเข้าสังคมมาตั้งแต่เด็ก ไม่กล้าทำความรู้จัก กลัวที่จะพูดจะสื่อสารกับผู้อื่น จนทำให้ตัวเองรู้สึกอึดอัด เพราะความกลัวของเราเอง  ไม่กล้าทำอะไร บวกกับเป็นคนคิดมาก คิดลบไปซะทุกเรื่อง  จนหาหนทางในชีวิตไม่เจอ เบื่อ หน่วง ไม่เคยคิดว่ามีใครเข้าใจเรา หนำซ้ำคนที่เข้าบอกว่าเข้าใจเราก็คิดว่ายังไม่เข้าใจ คิดอยากจะฆ่าตัวตายทุกครั้งแต่ก็กลัวกลัวพ่อแม่จะเสียใจ กลัวเจ็บ กลัวทุกอย่าง จะใช้ชีวิตต่อก็ไม่รู้จะไปทางไหน บางครั้งก็ทำร้ายตัวเองเพราะคิดอะไรไม่ออก เรา รู้ว่าตัวเองชอบอะไรอยากทำอะไรแต่กลัวไม่ซะหมด จนเสียโอกาส และทำให้พ่อแม่ผิดหวัง พอเจอเรื่องอะไรที่ทำให้ตัวเองไม่โอเคก็ควบคุมสติตัวเองไม่ได้และร้องไห้ฟูมฟายตลอด (ทั้งๆที่บางเรื่องก็เป็นแค่เรื่องๆเล็ก)  ทุกอย่างล้วนเกิดจากความกลัว ความฟุ้งซ่านของตัวเราเอง ทุกครั้งเวลาทะเลาะกับแฟนก็จะควบคุมตัวเองไม่ได้ตลอด ตะโกน โวยวาย สติแตก พูดตัดพ้อตัวเองให้เค้าฟัง ว่าเราไม่เคยมีอะไรดี อยากตายไปให้พ้นๆสักที พอมาคิดได้ก็รู้สึกว่าตัวเราเองงี่เง่า ทำไมไม่ควบคุมสติให้ดี กลัวว่าเค้าจะหาว่าเราเรียกร้องความสนใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราพยายามมาตลอดที่จะไม่ให้ตัวเองสติแตกแบบนี้ บอกกับตัวเองทุกวัน แต่เราทำไม่เคยได้เลยค่ะ แฟนบอกให้เราอย่าไปคิดมากกับชีวิต คิดให้น้อยๆ แต่เราก็ไม่สามารถทำได้ค่ะ ทุกครั้งที่เจอเรื่องอะไรที่ไม่โอเคกับตัวเราเอง ก็จะกลัว และสติแตกควบคุมตัวเองไม่ได้ตลอด จนตอนนี้ก็มีสองอย่างคือตายกับอยู่ มันทำให้เกิดคำถามในใจเรามากมาย ถ้าหากเรา...ตาย... แล้วพ่อแม่ล่ะ ? แล้วถ้าหากเรา...อยู่... เราควรเอาให้ต่อกับชีวิต จะทำอะไร จะใช้ชีวิตต่อยังไง พยายามคิดแล้วคิดอีกก็หาหนทางไม่ได้สักที มาถึงตรงนี้แล้วเราอยากรู้ว่าเราเป็น "โรคซึมเศร้า" ไหมคะ ? หรือเราแค่เรียกร้องความสนใจ เราจะไปหาหมอก็ไม่กล้าบอกใครค่ะเพราะเรากลัวคนอื่นหาว่าเราเรียกร้องความสนใจ แค่ไม่คิดมากก็หายแล้ว แต่เราทำไม่ได้จริงๆค่ะ  จึงอยากจะสอบถามจากพี่ๆในพันทิปว่าจะทำอย่างไรถึงจะหายจากอาการเช่นนี้คะ เพราะตอนนี้หาหนทางไม่เจอแล้วจริงๆค่ะ
       ปล. กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา...คิดอยู่นานหลายเดือนว่าจะตั้งขึ้นมาดีไหม เพราะกลัวคนอื่นไม่เข้าใจสิ่งที่เราสื่อมาข้างต้น หากเราเรียบเรียงอะไรผิดพลาดไป ก็ขอโทษด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เค้ามาแสดงความคิดเห็นค่ะ