ดิ่ง...

จักรวาล อันกว้างใหญ่ หลายปีแสง
มีเพียงเรา ผู้โรยแรง อ่อนล้านั้น 
เกิดมาเพื่อ หมุนตาม ดวงตะวัน
ท่ามทะเล นับล้านพัน ของหมู่ดาว

อ้างว้าง เยียบเย็น เช่นนี้หรือ
สิ่งใดคือ แสงไฟ ในคืนหนาว
กลางคลื่นลม ขมปร่า น้ำตาพราว
ตะเกียงใจ กลับวูบวาว แล้วดับลง

ในความ มืดมน อนธการ
สองขาล้า รอนราน ไร้แรงส่ง
ยอมคุกเข่า มอบชีวิต ให้ปลิดปลง
หมดสิ้นความ ทระนง อันเปล่าดาย

กฎของการ เกิดมา เพียงลำพัง
ต้องจากไป อย่างสิ้นหวัง ไร้ความหมาย
ไม่ต่างจาก ลมโหม ถมกรวดทราย
จนเลือนราง พร่างพราย ในความจริง