มาเรียนต่างจังหวัด คิดถึงและเป็นห่วงครอบครัว

ปัจจุบันผมกำลังเรียนปี 1 พ่อกับแม่ของผมทำอาชีพทำสวนอายุ 56 ปีทั้งคู่ ปัจจุบันก็ยังทำอยู่ทำงานเพื่อส่งผมเรียน สำหรับบางคนนักศึกษาปี 1 อาจจะเป็นอะไรที่น่าสนุกได้ออกจากบ้านได้มีอิสระ แต่สำหรับผมมันไม่ใช่เลย เมื่อตอนที่ผมเรียนม ม.ต้น ผมคิดว่าไม่อยากโตเพราะต้องคิดอะไรตั้งหลายอย่างต้องทำงาน คิดแต่ทำไมครอบครัวเราไม่รวยเหมือนอย่างใครเขา ไม่ยอมรับครอบครัว พอมาตอนมอปลายผมก็เริ่มคิดได้ผมพยามช่วยพ่อแม่เท่าที่จะช่วยได้ ไม่กลัวที่จะบอกใครต่อใครว่าครอบครัวเป็นยังไง เริ่มทำงานพิเศษทางออนไลน์บ้างได้เดือนละ 700-900 แต่ก็ยังใช้เงินพ่อแม่อยู่ มาตอนนี้ผมได้เรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย อยากหางานพิเศษทำไม่รู้หนทางที่ไหนเป็นที่ไหน ต้องย้ายมาไกลจากพ่อแม่ตอนนี้ผมเป็นห่วงพ่อกับแม่มากไม่อยากให้ท่านทำงานไม่อยากให้ท่านเหนื่อยอีกแล้ว แต่ผมก็ยังจำเป็นต้องใช้เงินในการเรียนอยู่ ปัจจุบันผมใช้เงินวันละ 100-130 บาท ผมพยายามประหยัดที่สุดแล้วแต่ก็ยังรู้สึกว่าสิ้นเปลืองอยู่มาก ผมไม่อยากพลาดอีกแล้วแม้แต่นิดเดียว อยากเรียนจบให้เร็วๆไปเลี้ยงพ่อแม่ ตอนนี้ผมอยากโตเร็วๆ ไม่กลัวว่าตัวเองจะเหนื่อยจะลำบากขนาดไหน ไม่สนว่าใครจะว่าเรายังไง ตอนนี้ผมเป็นห่วงพ่อกับแม่คิดถึงพ่อกับแม่ ผมจะอดทนตั้งใจเรียนให้จบเร็วๆ จะเข้มแข็งเก็บความเหน็ดเหนื่อยเอาไว้ในใจ เพื่อให้พ่อกับแม่และคนที่สนับสนุนผมตลอดมาได้สบายในสักวัน ผมภูมิใจมากที่ได้เกิดมาในครอบครัวที่แข็งแกร่งและอบอุ่นครอบครัวนี้ ความรู้สึกขณะนี้ผมอธิบายไม่ถูกจริงๆ แค่อยากมาระบายมาเล่าต่อให้เพื่อนๆพี่ๆ หากมีเพื่อนๆพี่ๆมีประสบการณ์ดีๆ มีคำแนะนำ หรือเคยผ่านจุดนี้มา ผมยินดีน้อมรับทุกคำแนะนำ ความคิดเห็น และคำติชมครับ ขอบคุณครับ