สวัสดีค่ะ ดิฉันขอพูดถึงเรื่องที่เรากำลังจะเล่าไปเลยนะคะ 
บ้านดิฉันมีกันอยู่5คน พ่อแม่ พี่ชาย ฉัน และก็น้องชาย เราอยู่กันอย่างมีความสุขดีแต่ ติดที่พ่อเราเป็นคนอารมณ์ร้อนชอบด่า ขนาดตอนเด็กๆยังทะเลาะกับแม่มีด่าทอกันให้เห็นตลอด จนตั้งแต่เด็กๆมาเราจำเรากลัวพ่อมาตลอด..
แต่เราก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะมันก็ต้องมีบ้าง แต่เรารู้สึกไม่ชอบที่ต้องตกอยู่ในสภาวะที่ต้องคอยเห็นเวลาพ่อด่าใครสักคนในครอบครัวแบบมีสาเหตุบ้างไม่มีสาเหตุบ้างตอนแรกไม่เท่าไหร่จนพอมาเรื่อยๆจนเราโต อารมณ์โมโหร้ายของพ่อมันมากขึ้นเรื่อยๆจนทำให้เรากลัวมากบางครั้ง เราซึมซับเรื่องการทะเลาะกันภายในบ้านตั้งแต่เด็กๆแล้ว บางทีเราก็โดนพ่อด่าทอแรงมากขึ้นขึ้นสัสโมโหตลอดและเวลาเราร้องไห้เพราะเราโดนพ่อวีนใส่เราก็จะโดนตีแบบไม่มีสาเหตุด้วยความที่เราออนไหวง่ายมากตอนนี้เพราะเราเป็นโรคซึมแต่เขาก็ด่าเรามาตลอดมันทำร้ายจิตใจเรามากไม่ว่าพ่อเราจะด่าใครหรือไปทะเลาะกับใครก็ตามแต่ มันทำให้เรารู้สึกกลัวเหนื่อย ตลอด บางทีเราอึดอัดมากแต่เราไม่วามารถออกมาจากจุดนี้ได้ บางครั้งเราเก็บมาคิดจนเราร้องไห้ตลอด อยากตาย อยากผูกคอตายในบ้านให้มะนจบๆไปแต่เรายังรู้สึกว่าเราอยากเห็นตัวเองโตหกว่านี้ แต่ไม่มีใครเข้าใจเราเลยด้วยว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าจริงๆ คนในบ้านบอกเราคิดไปเองบ้างบอกเรามโน เศร้าเองไม่ได้เป็น เราก็บอกเขาเสมอวาาถ้าเราตายจริงๆ อย่ามาคิดได้ทีหลังก็แล้วกัน เราเหนื่อยมากท้อมากเราอายุ19 แล้ว ก็ยังมีแรงกดดันจากพ่อบ้างตัวเองบ้าง มันรวมๆกันบางทีอยากจบชีวิตให้มันจบๆไปแต่ก็ไม่อยากเป็นคนเห็รแก่ตัว เราแคีอยากระบายมันออกมาว่าเราอึดอัดเหนื่อยสิ้นหวัง ไม่มีแรงทำไรเลยเพราะตอนนี้เราก็เพิ่งโดนด่ามาหมาดๆ อยากฝากถึงพ่อทุกคน อย่าไปพูดหรือทำร้ายจิตใจกับลูกเลยนะคะ ถ้าเป็นลูกพวกคุณเขาคงฆ่าตัวเองถ้าทำแบบพ่อเรา ใช้คำพูดที่ดีกับลูกบ้างไม่ควรใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา 
ขอบคุณที่อ่านจบ 
ปล.เราแค่ระบาย