สวัสดีครับ เราอายุ17ปี เรียนม.6
เป็นBisexualครับ
คือเราอยากให้มีคนสนใจบ้าง เห็นเพื่อนคนอื่นมีเพื่อนสนิท แล้วสนิทกันไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด คุยกันทุกวัน ตัดภาพมาที่เราที่พยายามเข้าหาเพื่อนมากๆแต่สุดท้ายเพื่อนเขาก็มีกลุ่มของเขามีเพื่อนสนิทของเขา หรือบางครั้งเรากำลังจะสนิทกับเพื่อนคนนึง แต่พอมีเพื่อนเราอีกคนมาคุยด้วย เพื่อนที่กำลังจะสนิทของเราก็ไปสนิทกับเพื่อนเรา กลายเป็นเราที่เป็นหมา หลายอย่างทำให้เราคิดว่าตัวเองไร้ค่า คือเราเกิดมาหน้าตาก็ไม่ได้ดี ต้องขอพูดไว้ตรงนี้ว่าขี้เหร่มาก
ผมเริ่มคิดว่าตัวเองไร้ค่าตอนม.3 เวลาเพื่อนทำอะไรที่ประสบความสำเร็จ เพื่อนคนนั้นจะโดนชม ได้รับคำชมรับโน่นรับนี่
แต่พอเราทำได้บ้าง กลับไม่มีใครรู้หรือมาดีใจด้วย ทำเหมือนเราไม่มีตัวตน เราไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องทำเหมือนเราไม่มีตัวตน ทั้งที่เราพยายามเข้าหาเขามาก แต่เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจในเราเลยเวลาที่เราทำได้
แล้วมีครั้งนึงที่ผมสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น
เซนเซบอกว่าจะแจกเงินให้กับผู้ที่ผ่านและมอบของขวัญให้ (ซึ่งเราก็ผ่าน)
แต่พอวันแจก เรากลับไม่อยู่ในรายชื่อ และโดนเมินไป ทั้งที่เซนเซบอกว่าตรวจดูละเอียดแล้ว แต่เราก็ไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้ม เราเล่าให้เพื่อนข้างๆฟังแล้วก็บอกมันว่าไม่ต้องบอกครู มันก็ไม่ได้ว่าอะไร
อีกเรื่องคือเราไม่โดนจดจำเลย ไม่ว่าจะที่ไหน เราไปออดิชั่นเข้าทีมเต้น พอเข้าไปแล้ว คนที่มาเทรนเขาเรียกเด็กทุกคนไปเรียกด้วยชื่อ แต่มาเราเขาจำชื่อเราไม่ได้ พอออดิชั่นเสร็จแล้วก็ยังจำชื่อไม่ได้ มีแค่เราคนเดียวที่จำไม่ได้แต่ชื่อเราง่ายมากๆ แถมเรารู้สึกว่าถึงเราพยายามมากขนาดไหนก็เป็นแบบคนอื่นไม่ได้ แล้วเราเป็นคนที่ป่วยบ่อยมาก แต่ไม่มีใครรู้ แต่เราน่ะรู้ตัวเองแต่ไม่ค่อยพูดอะไร เรานั่งเรียนแบบจะเป็นจะตาย แต่เพื่อนทักว่า ตื่นตื่นแล้วหยิกแขนเรา อาจารย์บอกว่าถ้าอยากนอนก็กลับบ้านไปด้วยเสียงโกรธ เราไม่ได้อยากนอนเว้ย เราตื่นมากแต่เราแค่กำลังไม่ไหว
อีกอย่างถึงเราจะสูง174 หุ่นไม่ได้ผอม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราแข็งแรงและมีแรงเยอะป่าว เราอาจจะดูมีกล้าม แต่แค่กองหนังสือเล็กๆเรายังยกลำยากเลย
เราเคยโพสต์เรียกร้องความสนใจไปในเฟสบุ๊ค แต่คนกดถูกใจไม่ถึง3คน ทั้งที่รูปโปรไฟล์คนถูกใจเป็นร้อย เหมือนความเศร้าของเรามันเป็นแค่เรื่องเพ้อฝันไปเอง
เราเลยนั่งร้องไห้คนเดียว คิดกับตัวเองว่าหรือจริงๆเราไม่มีค่าพอจะให้คนอื่นมาถามว่า สบายดีไหม โอเคไหม เป็นอะไรไหม ไหวรึเปล่า หรือจะมีคนมายินดีดีใจด้วย ยินดีด้วยนะที่ทำได้ ดีใจด้วยนะ ไม่เคยมีใครพูดด้วยแบบนี้เลย แค่คำเล็กๆพวกนี้พูดกันไม่เป็นรึไง ทำไมต้องเป็นแค่กับเราด้วย
ตอนเล่นมุกเหมือนกัน แอคทีฟกันมาก พอเราเล่นบ้างล่ะเงียบ เหมือนเล่นกับผีไปเลย เราไม่เข้าใจว่าเราไปทำอะไรให้ทุกคนเกลียดหรือป่าว
จนวันนึงเราได้ปรึกษาเพื่อนที่เป็นโรคซึมเศร้า เขาบอกว่าตอนที่เศร้าจะกรีดแขนหรือเอาหนังยางดีด ทรมานตัวเอง
เราได้ยินแบบนั้นก็เลยทำตาม แต่เรากรีดไม่ลึกด้วยความไม่ชอบเจ็บ ส่วนใหญ่เราจะดีดยางเอาเวลาทะเลาะกับครอบครัวมา และชอบกัดแขนตัวเอง ชอบหยิกตัวเองจนต้องใส่เสื้อกันหนาวไปรร.ทุกวันตั้งแต่ม.4 จนขึ้นม.5มาพึ่งรู้ว่าชีวิตเริ่มมืดหม่น ความสดใสในชีวิตหายไปมาก จากเด็กที่เคยสดใสมีแรงทำทุกอย่าง กลายเป็นเด็กที่ยิ้มปลอบใจให้กับทุกอย่าง แล้วไปปรับทุกข์กับร่างกายตัวเองทีหลังแบบเงียบๆ กลายเป็นคนที่ไม่อยากทำอะไร ไม่มีแรงทำอะไรเราเคยพยายามฆ่าตัวตายด้วยการกินยาพาราทั้งกระปุก แต่เราก็อ้วกออกหมด ครอบครัวไม่รู้เขานอนกันหมด เขาไม่เคยมาสนใจใยดีเราหรอก แค่เห็นเราเป็นตัวที่จะมาเลี้ยงดูเขาตอนเขาแก่ บังคับสร้างกรอบให้เรา แต่เราไม่เคยไปหาหมดจิต เพราะเรามั่นใจว่ายังไงก็ไม่ได้เป็นแน่นอน เราแค่เศร้าเป็นระยะๆ แต่เราปัจจุบันก็ยังทำแบบนั้นอยู่แค่ไม่กรีดแขน เราเคยเป็นเด็กมีความพยายามมาก่อน เรายอมรับว่าเราการเรียนแย่มาตลอด แต่เราเป็นคนมีความพยายามมากเมื่อก่อน แต่ตอนนี้เรากลายเป็นคนละคน จากนิสัยExtrovertเป็นIntrovertไปเลย
เราไม่ชอบตัวเองที่เป็นตัวเองไปแล้ว มันน่าเกลียด ไร้ความสามารถ ไร้ค่า
เพื่อนๆชอบเมินผม ผมมันไร้ค่า ผมมีความปกติทางจิตรึเปล่า
เป็นBisexualครับ
คือเราอยากให้มีคนสนใจบ้าง เห็นเพื่อนคนอื่นมีเพื่อนสนิท แล้วสนิทกันไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด คุยกันทุกวัน ตัดภาพมาที่เราที่พยายามเข้าหาเพื่อนมากๆแต่สุดท้ายเพื่อนเขาก็มีกลุ่มของเขามีเพื่อนสนิทของเขา หรือบางครั้งเรากำลังจะสนิทกับเพื่อนคนนึง แต่พอมีเพื่อนเราอีกคนมาคุยด้วย เพื่อนที่กำลังจะสนิทของเราก็ไปสนิทกับเพื่อนเรา กลายเป็นเราที่เป็นหมา หลายอย่างทำให้เราคิดว่าตัวเองไร้ค่า คือเราเกิดมาหน้าตาก็ไม่ได้ดี ต้องขอพูดไว้ตรงนี้ว่าขี้เหร่มาก
ผมเริ่มคิดว่าตัวเองไร้ค่าตอนม.3 เวลาเพื่อนทำอะไรที่ประสบความสำเร็จ เพื่อนคนนั้นจะโดนชม ได้รับคำชมรับโน่นรับนี่
แต่พอเราทำได้บ้าง กลับไม่มีใครรู้หรือมาดีใจด้วย ทำเหมือนเราไม่มีตัวตน เราไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องทำเหมือนเราไม่มีตัวตน ทั้งที่เราพยายามเข้าหาเขามาก แต่เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจในเราเลยเวลาที่เราทำได้
แล้วมีครั้งนึงที่ผมสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น
เซนเซบอกว่าจะแจกเงินให้กับผู้ที่ผ่านและมอบของขวัญให้ (ซึ่งเราก็ผ่าน)
แต่พอวันแจก เรากลับไม่อยู่ในรายชื่อ และโดนเมินไป ทั้งที่เซนเซบอกว่าตรวจดูละเอียดแล้ว แต่เราก็ไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้ม เราเล่าให้เพื่อนข้างๆฟังแล้วก็บอกมันว่าไม่ต้องบอกครู มันก็ไม่ได้ว่าอะไร
อีกเรื่องคือเราไม่โดนจดจำเลย ไม่ว่าจะที่ไหน เราไปออดิชั่นเข้าทีมเต้น พอเข้าไปแล้ว คนที่มาเทรนเขาเรียกเด็กทุกคนไปเรียกด้วยชื่อ แต่มาเราเขาจำชื่อเราไม่ได้ พอออดิชั่นเสร็จแล้วก็ยังจำชื่อไม่ได้ มีแค่เราคนเดียวที่จำไม่ได้แต่ชื่อเราง่ายมากๆ แถมเรารู้สึกว่าถึงเราพยายามมากขนาดไหนก็เป็นแบบคนอื่นไม่ได้ แล้วเราเป็นคนที่ป่วยบ่อยมาก แต่ไม่มีใครรู้ แต่เราน่ะรู้ตัวเองแต่ไม่ค่อยพูดอะไร เรานั่งเรียนแบบจะเป็นจะตาย แต่เพื่อนทักว่า ตื่นตื่นแล้วหยิกแขนเรา อาจารย์บอกว่าถ้าอยากนอนก็กลับบ้านไปด้วยเสียงโกรธ เราไม่ได้อยากนอนเว้ย เราตื่นมากแต่เราแค่กำลังไม่ไหว
อีกอย่างถึงเราจะสูง174 หุ่นไม่ได้ผอม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราแข็งแรงและมีแรงเยอะป่าว เราอาจจะดูมีกล้าม แต่แค่กองหนังสือเล็กๆเรายังยกลำยากเลย
เราเคยโพสต์เรียกร้องความสนใจไปในเฟสบุ๊ค แต่คนกดถูกใจไม่ถึง3คน ทั้งที่รูปโปรไฟล์คนถูกใจเป็นร้อย เหมือนความเศร้าของเรามันเป็นแค่เรื่องเพ้อฝันไปเอง
เราเลยนั่งร้องไห้คนเดียว คิดกับตัวเองว่าหรือจริงๆเราไม่มีค่าพอจะให้คนอื่นมาถามว่า สบายดีไหม โอเคไหม เป็นอะไรไหม ไหวรึเปล่า หรือจะมีคนมายินดีดีใจด้วย ยินดีด้วยนะที่ทำได้ ดีใจด้วยนะ ไม่เคยมีใครพูดด้วยแบบนี้เลย แค่คำเล็กๆพวกนี้พูดกันไม่เป็นรึไง ทำไมต้องเป็นแค่กับเราด้วย
ตอนเล่นมุกเหมือนกัน แอคทีฟกันมาก พอเราเล่นบ้างล่ะเงียบ เหมือนเล่นกับผีไปเลย เราไม่เข้าใจว่าเราไปทำอะไรให้ทุกคนเกลียดหรือป่าว
จนวันนึงเราได้ปรึกษาเพื่อนที่เป็นโรคซึมเศร้า เขาบอกว่าตอนที่เศร้าจะกรีดแขนหรือเอาหนังยางดีด ทรมานตัวเอง
เราได้ยินแบบนั้นก็เลยทำตาม แต่เรากรีดไม่ลึกด้วยความไม่ชอบเจ็บ ส่วนใหญ่เราจะดีดยางเอาเวลาทะเลาะกับครอบครัวมา และชอบกัดแขนตัวเอง ชอบหยิกตัวเองจนต้องใส่เสื้อกันหนาวไปรร.ทุกวันตั้งแต่ม.4 จนขึ้นม.5มาพึ่งรู้ว่าชีวิตเริ่มมืดหม่น ความสดใสในชีวิตหายไปมาก จากเด็กที่เคยสดใสมีแรงทำทุกอย่าง กลายเป็นเด็กที่ยิ้มปลอบใจให้กับทุกอย่าง แล้วไปปรับทุกข์กับร่างกายตัวเองทีหลังแบบเงียบๆ กลายเป็นคนที่ไม่อยากทำอะไร ไม่มีแรงทำอะไรเราเคยพยายามฆ่าตัวตายด้วยการกินยาพาราทั้งกระปุก แต่เราก็อ้วกออกหมด ครอบครัวไม่รู้เขานอนกันหมด เขาไม่เคยมาสนใจใยดีเราหรอก แค่เห็นเราเป็นตัวที่จะมาเลี้ยงดูเขาตอนเขาแก่ บังคับสร้างกรอบให้เรา แต่เราไม่เคยไปหาหมดจิต เพราะเรามั่นใจว่ายังไงก็ไม่ได้เป็นแน่นอน เราแค่เศร้าเป็นระยะๆ แต่เราปัจจุบันก็ยังทำแบบนั้นอยู่แค่ไม่กรีดแขน เราเคยเป็นเด็กมีความพยายามมาก่อน เรายอมรับว่าเราการเรียนแย่มาตลอด แต่เราเป็นคนมีความพยายามมากเมื่อก่อน แต่ตอนนี้เรากลายเป็นคนละคน จากนิสัยExtrovertเป็นIntrovertไปเลย
เราไม่ชอบตัวเองที่เป็นตัวเองไปแล้ว มันน่าเกลียด ไร้ความสามารถ ไร้ค่า