อาการแบบนี้มันคืออะไรและต้องแก้ยังไงคะ

เราเป็นคนที่รู้สึกว่าต้องการใครสักคนมากอดเรา มาให้ความอบอุ่น มาอยู่กับเรา แต่ว่าการแสดงออกของเราไม่ได้แสดงออกแบบนั้น เราต้องการใครสักคน...แต่เรากลับไม่เปิดใจหาเพื่อนหรือคนที่จะอยู่กับเรา   เราอยากให้มีคนมากอด...แต่กลับอยู่คนเดียว พอนึกว่าตัวเองขี้อายเลยอยากรอให้มีคนมาทัก...แต่พอมีคนมาชวนคุยกลับเพิกเฉย แดงออกไปเหมือนไม่สนใจเค้า คือว่าเราก็คุยนะแต่เราไม่ได้เปิดใจรับเค้ามา คือเราใช้ชีวิตคนเดียว ฉลองก็ฉลองกับตัวเอง เสียใจก็ระบายให้ตัวเองฟัง ทำอะไรไม่ได้ก็ถามตัวเอง บางที ฉลองให้ตัวเองเราก็จะนั่งปล่อยทุกอย่าง ไม่คิดอะไร ไม่ทำอะไร สุดท้ายก็จบที่นั่งร้องไห้แล้วก็เก็บทุกอย่างไว้ ได้แต่รอให้ถึงวันใหม่ คือเรามีความคิดที่ว่าสุดท้ายเราก็ต้องอยู่คนเดียว เพราะฉะนั้นเราควรฝึกไว้จะได้ไม่ลำบากใครให้ต้องมาเอาอกเอาใจ แต่ว่ามันก็มีสมองอึกส่วนหนึ่งมันบอกให้เราต้องการให้มีคนมาอยู่ข้างเรา มากอดเรา มาทำให้เราอบอุ่น ความคิดทั้งสองอย่างมันตีกันไปหมด พอไม่ได้ข้อสรุปว่าจะเลือกใช้ความคิดไหน มันก็เลยทำให้เราแสดงออกว่าไม่ต้องการใคร อยู่คนเดียวสบายใจกว่าเยอะ แต่ลึกๆในใจกลับต้องการให้มีคนมาอยู่กับเรา ไม่ต้อการที่จะอยู่คนเดียวแล้วนะ พอแล้ว
แล้ว ...ทำไมเราถึงไม่แสดงออกวะว่าเราต้องการใครสักคนให้มากอดเรา ให้มาอยู่ด้วยกัน สุดท้ายก็จบด้วยการโทษตัวเองมาตลอด จนมันไม่ไหวแล้วอยากพอแล้วกับความคิดที่มันชอบตีกันไปมา คือเราควรทำยังไงดีคะ...ไม่รู้จริงๆ