วันนี้รู้สึกว่าเวลาได้คุยกับคนอื่นรู้สึกไม่โอเค
เพราะว่าไม่รู้จะพูดอะไรดี พยายามทักจนหมดเรื่องคุยแล้วก็รู้สึกไม่ดี เราแย่เอง เราคุยแบบทำให้เขาไม่อยากคุยกับเราต่อ
เราชอบทำอะไรไม่เหมือนที่คนอื่นเขาทำกัน
อย่างเช่น เล่นเกมส์ ไปเที่ยว กินเหล้า ชอบแมว
เรารู้สึกว่าเราไม่มีเสน่ห์ คนไม่เข้าหาและก็เรานิสัยไม่น่ารักไม่น่าเอ็นดู
เราเป็นตัวของตัวเองมากเกินไป
แต่พอเราลองเปลี่ยนให้เราเป็นคนที่ดีขึ้นกว่านี้
เรารู้สึกว่าเราฝืนหวะ เราเหนื่อย เราใช้พลังงานเยอะ พอทำแบบนั้นได้สักพัก เรารู้สึกแย่มาก เราไม่อยากทำอีก เราไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตัดขาดทุกอย่าง
เราเบื่อ แล้วพอเราเหงา เราอยากมีคนแชร์เรื่องทุกอย่างด้วย เรากลับไม่มีใครเลย
เวลาเราจะตัดสินใจเล่าอะไรให้คนอื่นฟัง เราคิดนานมากๆ ว่าเราควรจะพูดเรื่องนี้กับใคร
เราท้อหวะ เราอยากมีใครสักคนแต่เรายังเป็นแบบนี้อยู่เราก็ไม่ควรมีใครอะ เราเอาใจไปฝากไว้ที่เขา
เราห่วง เรายึดติด เราไม่ปล่อยวาง
คิดดูแล้ว ทำยังไงก็ทำไม่ได้อะ นิสัยเราคือเราโกรธ โมโหง่าย และเราเป็นคนที่เปลี่ยนตัวตนตัวเองเพื่อใครสักคน แล้วพอเขาบอกว่าเราเปลี่ยนไป เขาก็ไม่รักเราแล้ว เราไม่รู้จะทำยังไงให้ตัวเองเป็นคนที่ดีกว่านี้ เราไม่โอเคจริงๆอะ
ประเด็นของคำถามคือ
1.เราจะไม่เอาใจไปผูกกับคนอื่นได้อย่างไร
ตัวอย่างเช่น ทักหาตลอดว่าทำอะไร อยู่ที่ไหน ถ้าเขาไปร้านเหล้า หรือไปกับเพื่อนผญคนอื่น เราจะไม่ห่วงได้ยังไง เราไว้ใจเขาได้มากแค่ไหน
2.เราเปลี่ยนตัวตนตัวเองเพื่อคนอื่นมันดีมั้ย
เช่น จากที่เคยมีงานอดิเรกของตัวเองทำ ช่วงหลังๆมาตามติดเขาตลอด ไปไหนไปด้วย ทำอะไรทำด้วย มันดีมั้ยคะ
3.ใจเราสั่นเวลาคุยกับคนอื่นค่ะ เราหวั่นไหวง่ายมากๆ ทำยังไงให้มีเกราะป้องกันตัวเองคะ
(แต่ เราไม่ได้คิดจริงนะ แค่รู้สึกดีมากๆ เวลาเขาคุยด้วยแค่นั้นค่ะ)
ทุกๆอย่างเลย ณ จุดนั้นเรารู้ตัวนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เราควบคุมไม่ได้เลย
ใครเป็นเหมือนเรา ช่วยบอกเราที ว่าควรทำยังไง
เพราะว่าไม่รู้จะพูดอะไรดี พยายามทักจนหมดเรื่องคุยแล้วก็รู้สึกไม่ดี เราแย่เอง เราคุยแบบทำให้เขาไม่อยากคุยกับเราต่อ
เราชอบทำอะไรไม่เหมือนที่คนอื่นเขาทำกัน
อย่างเช่น เล่นเกมส์ ไปเที่ยว กินเหล้า ชอบแมว
เรารู้สึกว่าเราไม่มีเสน่ห์ คนไม่เข้าหาและก็เรานิสัยไม่น่ารักไม่น่าเอ็นดู
เราเป็นตัวของตัวเองมากเกินไป
แต่พอเราลองเปลี่ยนให้เราเป็นคนที่ดีขึ้นกว่านี้
เรารู้สึกว่าเราฝืนหวะ เราเหนื่อย เราใช้พลังงานเยอะ พอทำแบบนั้นได้สักพัก เรารู้สึกแย่มาก เราไม่อยากทำอีก เราไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตัดขาดทุกอย่าง
เราเบื่อ แล้วพอเราเหงา เราอยากมีคนแชร์เรื่องทุกอย่างด้วย เรากลับไม่มีใครเลย
เวลาเราจะตัดสินใจเล่าอะไรให้คนอื่นฟัง เราคิดนานมากๆ ว่าเราควรจะพูดเรื่องนี้กับใคร
เราท้อหวะ เราอยากมีใครสักคนแต่เรายังเป็นแบบนี้อยู่เราก็ไม่ควรมีใครอะ เราเอาใจไปฝากไว้ที่เขา
เราห่วง เรายึดติด เราไม่ปล่อยวาง
คิดดูแล้ว ทำยังไงก็ทำไม่ได้อะ นิสัยเราคือเราโกรธ โมโหง่าย และเราเป็นคนที่เปลี่ยนตัวตนตัวเองเพื่อใครสักคน แล้วพอเขาบอกว่าเราเปลี่ยนไป เขาก็ไม่รักเราแล้ว เราไม่รู้จะทำยังไงให้ตัวเองเป็นคนที่ดีกว่านี้ เราไม่โอเคจริงๆอะ
ประเด็นของคำถามคือ
1.เราจะไม่เอาใจไปผูกกับคนอื่นได้อย่างไร
ตัวอย่างเช่น ทักหาตลอดว่าทำอะไร อยู่ที่ไหน ถ้าเขาไปร้านเหล้า หรือไปกับเพื่อนผญคนอื่น เราจะไม่ห่วงได้ยังไง เราไว้ใจเขาได้มากแค่ไหน
2.เราเปลี่ยนตัวตนตัวเองเพื่อคนอื่นมันดีมั้ย
เช่น จากที่เคยมีงานอดิเรกของตัวเองทำ ช่วงหลังๆมาตามติดเขาตลอด ไปไหนไปด้วย ทำอะไรทำด้วย มันดีมั้ยคะ
3.ใจเราสั่นเวลาคุยกับคนอื่นค่ะ เราหวั่นไหวง่ายมากๆ ทำยังไงให้มีเกราะป้องกันตัวเองคะ
(แต่ เราไม่ได้คิดจริงนะ แค่รู้สึกดีมากๆ เวลาเขาคุยด้วยแค่นั้นค่ะ)
ทุกๆอย่างเลย ณ จุดนั้นเรารู้ตัวนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เราควบคุมไม่ได้เลย