สวัสดี เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับแม่เรา ที่ติดโทรศัพท์มาก ทุกๆครั้ง ที่กลับมาจากทำงาน เข้ามาจะพูดแค่ว่า หาข้าวกินหน่อย เราพยายามที่จะชวนคุย แต่เขาก็โมโหใส่เราตลอด บางครั้ง ที่เราคุยกันแล้วหัวเราะ มันมีน้อยมาก แทบจะนับครั้งได้เลย แม่มักจะคุยกับคนในโทรศัพท์ เขาเป็นฝรั่ง แม่ติดเขามาก ติดถึงขั้นที่ มีเรื่องทุกข์ใจอะไร ไม่เคยบอกเราเลย แต่ในขณะที่ คนในโทรศัพท์ กลับรับลูกทุกอย่าง เราพยายามเรียนเก่ง เพื่อให้เข้าชมบ้าง แต่ก็ไม่เคยได้ ทุกคนในบ้านก็เอาแต่เป็นห่วงพี่ชาย ดูแลพี่ชายตลอดรักพี่ชายมาก พี่ใช้ได้ทุกอย่าง กำลังใจ ความรัก ความสุข ตัดมาที่เราสิ เราแค่ขอคำชม คำปลอบใจ แค่นี้ ยังไม่เคยได้เลย มีครั้งนึง เราเคยถามแม่ว่า ทำไมคนในบ้าน ถึงเลือดกรุ๊ปโอหมด แล้วมีเราเลือดกรุ๊ปบีคนเดียว แต่แม่ก็ไม่ตอบอะไร จนมาวันนึง แม่เราก็พูดขึ้นว่า เราอ่ะ ไม่ได้เกิดมาจากความรัก ก็เหมือนประมาณว่า เราเป็นความผิดพลาดของเขา เราเราก็แอบคิดนะ ว่าความผิดพลาดเนี่ย จะไม่ต้องการความรักเลยหรอ ทุกวันนี้อ่ะ เราทำได้แค่อ่านนิยาย ฟังเพลง บางครั้ง เราก็ต้องคุยคนเดียว จนคนในบ้านมองว่าเราบ้า แต่คือเราไม่ได้บ้า เราแค่ไม่มีใครคุยด้วย เรามีความรู้สึกมากมาย ที่อยากจะบอกกับทุกคน แต่ก็ไม่เคยพูดได้เลย จนตอนนี้ เรารู้สึกว่า ตัวเองเริ่มไม่อยากยิ้ม ไม่อยากเล่น อยากอยู่คนเดียว เราไม่รู้ว่า สิ่งที่เราเป็นอยู่เนี่ย ใช่โรคซึมเศร้าไหม เรา คิดนะ ว่า ตัวเองเป็นภาระให้ครอบครัว ทำนู่นทำนี่ไม่ได้เรื่อง บางครั้งเราก็คิดนะ ว่าเราอยู่ไปเพื่ออะไร เคยคิด พี่จะอยากหายไปจากโลกใบนี้🙂🙂