สวัสดีค่ะเราอยากจะปรึกษาว่าเราควรทำยังไงให้พวกท่านเข้าใจเราดีคะ เราจะบอกคราวเดี่ยวกับตัวเรานะคะ

ตอนนี้เราเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่.2ค่ะ ห้องที่อยู่คือห้อง5 ซึ่งเป็นห้องคิงค่ะ แล้วเราก็เป็นเด็กกิจกรรม คือวงโยค่ะ

คือในช่วงนี้เป็นช่วงของโควิดใช่ไหมคะ ซึ่งมันเป็นปัจจัยส่วนมาก ที่ทำให้เราเครียดแบบหงอกขึ้นหลายเส้นเลยค่ะ ไหนจะต้องเรียนออนไลน์ เรียนกับอาจารย์ งานบ้าง

เราเป็นเด็กกิจกรรม ซึ่งเราก็แบ่งเวลาได้  ว่าเวลานี้โอเคเราต้องทำการบ้าน เวลานี้เราต้อฝเกรียนหนังสือ แล้วมันจะมีวันหยุดวันเว้นวันค่ะ เราเลยขอพ่อแม่ไปซ้อม เพราะมันใกล้งานแล้ว เราไม่ได้เป่าเครื่องนาน โน๊ตก็จำไม่ค่อยแม่น แล้วตอนนั้นคือในเชคชั่นของเรา เราเหลืออยู่คนเดียวด้วยค่ะ

เราขอพ่อแม่ไปบ่อยมาก จนมีตอนนึงแม่พูดออกมาว่า ถ้าเกรดเทอมนี้แย่ เดี๋ยวโดนดี จุดนั้นล่ะค่ะที่ทำให้เราเครียด เขาพูดแบบนี้กับเรามาตั้งแต่ม.1 มันทำให้เรากังวลเรื่องเกรดมาตลอด เครียดจนร้องไห้ไปตั้งหลายรอบ

แล้วเราเป็นคนมีปัญหากับพ่อแม่อยู่แล้ว //พ่อที่เราว่าถึงคือ เลี้ยงนะคะ


แล้วเราเป็นคนที่ขี้หลงขี้ลืมด้วยส่วนหนึ่ง อาจจะเป็นเพราะ ความเครียดของเราด้วยค่ะ เราเครียดจนต้องกินยา เรารู้สึกเหนื่อยมากไปๆ ว่าทำไมพวกเขาถึงไม่เข้าใจเรา

เรารู้ค่ะ ว่าพวกเค้ารักเรา เป็นห่วง เรามาก็จริงๆ แต่พวกเค้ารักเราในแบบที่ทำให้เรารู้สึกอึดอัดมากๆ จนเราอยากอยู่คนเดียว เราอยากหางานทำเสริม ไม่อยากขอเงินพวกเขา

เพราะเราไม่อยากให้พวกเค้าบังคับให้เราทำในสิ่งที่เรารู้สึกไม่ชอบมากๆ

ขอกลับมาเรื่อง เกรดที่เราเครียดมากในตอนนี้นะคะ ซึ่งมันโยงมาเกี่ยวกับ วงโยที่เราอยู่ในตอนนี้ค่ะ


ที่มันเกี่ยวข้องก็คือ ถ้าเกรดเราลดจากเกรดที่เรามีอยู่ เรารู้สึกว่าเราจะต้องโดนแม่บังคับให้ออกจากวงแน่ๆค่ะ ที่เราคิดแบบนี้เพราะ แม่เราชอบบ่นเรา เรื่องเกรด พอพูดถึงเรื่องเกรดที่ไร แม่ก็จะชอบโยงไปเกี่ยวกับวงโย คือใันไม่เกี่ยวกับวงเลยค่ะ เราแยกเวลาเรียบร้อยอะไรหมด แม่แต่งานที่เราต้องเรียนในเทอมนี้ +กับเรารักวงโยมากด้วยส่วนหนึ่ง เพราะพวกเค้าสอนให้เราเข้าใจหลายๆอย่างมากกว่าที่แม่เราสอนค่ะ


ที่สอนมากกว่าที่แม่เราสอนเพราะว่า แม่ไม่เคยจะสอนเราเลยค่ะ พอเราทำอะไรไม่ดีก็จะด่าเราค่ะ เร้าเคยด่าเราว่าโง่ต่อหน้าคนอื่นด้วยค่ะ ตอนนั้นคือเราอายมาก เราเกรียดเค้ามากในตอนนั้น แต่เราจะทำไงได้ล่ะคะ เรายังเด็กอย่ดูเลย  

เพิ่มเติม เราพึ่งมาอยู่กับแม่ได้1ปีกับอีกประมาณครึ่งเดือนค่ะ เพราะตั้งแต่ ป.2 แม่กับพ่อแม่ของเราเลิกกัน แล้วแม่ย้ายไปทำงานต่างจังหวัด ที่พ่อกับแม่แท้เราเลิกกันเพราะ พ่อเราชอบทำร้ายร่างกายแม่ เคยทำร้ายร่างกายเรา ในตอนนั้นเราเสียใจมากค่ะ จนนิสัยเราเริ่มเปลี่ยนไป ถ้าเมื่อก่อนเราพยายามที่จะ เฉยกับทุกอย่างพูดจาในแง่ลบ จนเราจะทะเลาะ กับ ยายเป็นประจำ ตอนนี้เราได้โตขึ้นมาในอีกระดับนึง เรารู้สึกว่าเราไม่ควรทำอย่างงั้นเลย

แต่ความรู้สึกที่เราสูญเสียไปมันมากเกินที่กว่าจะแสดงมันออกมากค่ะ ความรู้สึกของเราในตอนนี้คือว่างเปล่ามากค่ะ ว่างเปล่าในที่แบบ ข้างในมันรู้สึกโล่งไปหมด มีแต่ อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น อารมณ์ชั่ววูบของเราก็คือ ถ้าเรายิ้มหรือขำ ไม่กี่วิประมาณ1-3วิได้ เราก็จะหุบยิ้มทันที

แต่พอเรามาเจอวงโยเข้า มันทำให้อารมณ์เราเริ่มกลับมามีสีสันขึ้นเยอะเลยค่ะ ถึงความรู้สุกเรายังว่างเปล่าอยุ่เหมือนเดิมก็ตาม

เราจึงไม่อยากออกจากวงโยเลยค่ะ ใช่ว่าเราจะไม่สนเกรด เราน่ะสนเกรดมากๆเลยค่ะ เราไม่เคยคิดว่าเกรดไม่สำคัญ มันสำคัญกับเรามากไป เพระาถ้าเกรดเราไม่ดีเราก็จะหาที่เรียนต่อได้ลำบาก เราจึงพยายามที่สุดแล้ว

แล้วตอนนี้เรายิ่งเครียดหนักมากอีกเพราะงานสมุดเราหายค่ะ เป็นงานวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นวิชาที่เราชอบมากๆ เป็นอันดับ1เลย มันทำให้เราจะต้องทำงานใหม่หมดเลย ซึ่งเราก็น่าจะโดนตัดคะแนนไปเยอะอยู่ อาจารย์ที่สอนเราเป็นคนที่แบบลอบใก้ส่งสมุดตลอดค่ะ ซึ่งมันทำให้เรากังวลมากเลยค่ะ


ในตอนนี้เราก็อยากจะขอคำแนะนำค่ะ จะแนะนำอะไรก็ได้ค่ะ เพราะช่วงนี้เราเครียดมากๆจริงค่ะ เราไม่อยากกลับไปกินยาอีกด้วยค่ะ มันจึงทำให้เราเครียดตลอดเวลาค่ะ 🙏🙏