ประเด็นคือเมื่อหลายวันก่อนพี่ทะเลาะกับแม่ แล้วพี่ต่อยแม่ ก่อนหน้านี้ก็เคยเตะมาครั้งหนึ่งแล้ว
เป็นเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับการรดน้ำต้นไม้ พี่ไม่อยากให้ไปยุ่งของพี่ พี่จะรดเอง แม่ก็ไปช่วยรดให้
แล้วพอพี่ไม่พอใจ ก็โวยวาย ทำลายข้าวของ แม่ก็ถ่ายวิดีโอ พี่เลยทนไม่ไหว เลยต่อยหน้าแม่ แต่ไปโดนคางกับมือถือแทน
คือเราไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ฟังแม่เล่ามาอีกที คิดว่าพี่คงไม่อยากให้อัดคลิป เลยทำแบบนั้นลงไป
เหมือนพี่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ โมโหหงุดหงิดง่าย เกรี้ยวกราด ชอบใช้ความรุนแรง ไม่รู้จะแก้ยังไง

เราอยากให้พี่ไปหาหมอ ถ้าต้องกินยา ก็อยากให้กิน เผื่อจะช่วยให้ดีขึ้นบ้าง แต่พี่ก็คงไม่ยอมไป
ที่บ้านทำงานเกือบทุกวันไม่มีวันหยุด ถึงไม่มีลูกค้าก็ต้องเฝ้าหน้าร้านตลอด พอลูกค้ามา พี่ก็เหนื่อยเหมือนไม่อยากทำ
ทำบ้างไม่ทำบ้างแล้วแต่อารมณ์ เพราะพี่ซ่อมรถเปลี่ยนยางเป็นคนเดียว แม่ทำงานบ้าน+ทำความสะอาด ดูแลเรื่องเงิน
เราทำบัญชี ขายยางในเน็ต แล้วก็ทำงานฟรีแลนด์ของตัวเองด้วย ส่วนพ่อป่วยเป็นอัมพฤกษ์

ก่อนหน้าที่จะมาเปิดอู่ ก็อยู่กทม.กันดีๆ มีทะเลาะกันบ้าง แต่ไม่หนักขนาดนี้ เพื่อนแม่พอมีที่ทาง เลยชวนมาเปิดอู่ แต่ตอนนี้ไม่เวิร์คมากๆ
เรื่องรายได้ไม่ใช่ปัญหาหลัก แต่เรื่องที่คนในบ้านทะเลาะกันจนปวดหัวต่างหากที่ทำให้ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานกัน
แต่ก็ยังทนทำกันไป เพื่ออะไรก็ไม่รู้ เราคิดไว้แล้วว่าอีก 2 ปี จะกลับไปทำงานที่บ้านที่กทม. และพาแม่กับพ่อไปอยู่ด้วย
ส่วนพี่อยากอยู่ที่นี่ทำงานกับเพื่อนแม่ต่อ ก็ให้เขาอยู่ไป เพราะอยู่ด้วยกันก็คุยกันไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวก็ทะเลาะกันอีก
และเหมือนพี่ก็ไม่อยากกลับไปอยู่กทม.อยู่แล้ว เขาอยากทำสวนปลูกผักตอนแก่ ก็ปล่อยเขาไป
แต่เราไม่อยากรอให้ถึงวันนั้น แล้วค่อยกลับกทม. เพราะสภาพจิตใจย่ำแย่ เหมือนอดทนมาตลอด 7-8 ปี
แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ทุกอย่างวนลูปเดิม เราไม่ชอบงานที่ทำอยู่ ไม่ถนัด ไม่รัก อาจจะถึงขั้นเกลียดแล้วก็ได้
แล้ววิถีชีวิตที่นี่ก็แทบไม่ได้ไปไหน ไม่ได้เจอใคร วันๆอยู่แต่ในบ้าน แค่ไปซื้อกับข้าวข้างนอกยังไปไม่ค่อยได้เลย
ไม่มีอิสระ ตัดสินใจอะไรเองไม่ได้ ทั้งที่เราอายุ 30 ปีแล้ว เราเบื่อ เหนื่อย อึดอัด เราอยากไปจากที่นี่
แต่เหมือนไม่มีใครเห็นด้วย ทั้งที่แม่ก็ไม่อยากอยู่กับพี่ แต่ก็ยังจะอยู่ที่นี่ต่อ ก็ไม่รู้คิดอะไรกันอยู่ ไม่รู้จะทำยังไงให้เขาไปกับเรา
แต่ถ้าไม่มีใครมาจริงๆ เราก็จะไปอยู่เองคนเดียว เดี๋ยวเขาทนกันไม่ไหวก็คงตามมาอยู่เอง

เราไม่มีความสุขกับงานที่ทำอยู่ กับชีวิตที่นี่เลย เหมือนโดนขังให้อยู่แต่ในบ้าน ทำงานที่ไม่ได้ชอบ อยู่ไปวันๆ
เรามีเป้าหมายจะเป็นนักเขียน คือความจริงมันก็ทำควบคู่กันไปได้ แต่เราทนไม่ไหวแล้วกับการที่ต้องมาเห็นที่บ้านทะเลาะกันเอง
บางทีก็เป็นตัวเราด้วย เพราะต่างคนต่างเหนื่อย ต่างคนต่างหงุดหงิด ไม่มีใครได้หยุดพักจริงจัง ไม่มีใครใจเย็นพอ
เราว่ามันเป็นหนทางที่ดีที่สุดแล้ว เป็นทางออกของปัญหา จุดจบก็คือจุดเริ่มต้น เริ่มใหม่ให้หมด เพราะยิ่งทนไปก็ยิ่งเจ็บ

แต่ก็อยากรู้ว่ามันพอจะมีทางอื่นที่ดีกว่านี้ไหม เพราะตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแล้วค่ะ เลยอยากจะขอความเห็นจากเพื่อนๆชาวพันทิปหน่อย