ผมเป็นคนนิสัยชอบอยู่คนเดียวไม่ชอบสุงสิงกับใคร ทำให้คนในหมู่บ้านชอบมองผมเหมือนเป็นตัวอะไรสักอย่าง ซึ่งนานๆผมจะออกไปข้างนอกที ผมอยู่บ้านผมก็ทำงานออนไลน์ ซึ่งผมก็ไม่ได้บอกว่าผมอยู่บ้านผมทำอะไร แต่คนในหมู่บ้านเขาคงเข้าใจว่าผมอยู่บ้านเฉยๆนอนเล่นเฉยๆอยู่ไปวันๆไม่ได้ทำอะไร ซึ่งผมก็ไม่ได้ไปบอกใครว่าผมทำงานอะไร ส่วนตัวผมผมเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กแล้วครับ ผมไม่ชอบเข้าสังคมเท่าไหร่ 

วันใดวันหนึ่งเมื่อผมออกจากบ้าน คนในหมู่บ้านก็จะมอง มองดูเราเหมือนตัวอะไรสักอย่าง เหมือนเป็นตัวตลก คือผมไม่ได้คิดไปเองนะครับ เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ เพราะเขามองมาที่ผมเขาก็นินทาหัวเราะ เอาไปพูดซุบซิบกัน เป็นที่สนุกสนานกันไป 

ผมทนกับคนพวกนี้มานานแล้วครับ วันหนึ่งผมไม่ทน วันนั้นไปงานศพญาติ ผมคิดในใจอยู่แล้วว่าต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวผมแน่นอน และแล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ ผมไปนั่งฟังพระสวดไม่ถึงนาที ก็มีคนซุบซิบนินทาอยู่ใกล้ๆ ใกล้จริงๆครับคือติดกับที่ผมนั่งเลย มีอยู่คนหนึ่งก็ถามว่าคนคนนี้เป็นใครมาจากไหน เขาไม่ได้ถามผมนะครับขอถามคนข้างๆแต่ผมได้ยินเพราะอยู่ติดกัน คนๆนั้นก็รู้จักผมแล้วก็ตอบไปว่า ก็เขาคนนี้ไงชื่อ.....เขาไม่เคยออกไปไหนเขาอยู่แต่ในบ้านเขาอยู่แต่ในห้อง แล้วทุกคนที่ได้ยินเขาก็มองมาที่ผม แน่นอนบางคนหัวเราะบางคนนินทาบางคนซุบซิบ คราวนี้ผมปล่อยไปไม่ได้ ผมตอบโต้ทันที ผมพูดว่า ถ้าคุณต้องการพบผมไปหาผมได้ที่บ้าน ผมพูดอีกว่า เวลาพูดให้เกียรติผมหน่อย ผมพูดสุภาพที่สุดแล้วครับ ตอนนั้นรู้สึกโมโหมาก เหมือนผมเป็นตัวตลกอยู่นะตอนนั้น 

ผมอยากถามทุกคนว่า คนที่ชอบอยู่คนเดียว ไม่คบกับคนอื่น แต่ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่น ผิดหรือถูกอย่างไรครับ 
สุดท้ายนะครับนิสัยผมอย่างที่บอกไปคือผมชอบอยู่คนเดียวตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้ว ถึงตอนนี้ผมก็ยังอยู่คนเดียวและชอบที่จะอยู่คนเดียว อนาคตผมไม่แน่ใจว่าผมจะอยู่คนเดียวได้หรือเปล่า คนที่ชอบอยู่คนเดียวไม่ผิดใช่ไหมครับ