พ่อเเม่รักลูกเท่ากันจริงหรอ?

คือเรื่องมันเป็นงี้ คือวันนี้เราต้องซักผ้ปูที่นอน ผ้าห่ม ซักเสื้อผ้า วันนี้ฝนจะตกเราเลยรีบชวนน้องไปล้างปี๊ป น้องเราอายุ8-9ปี เราเเค่รีบชวนน้องไปล้างเพราะฝนใกล้จะตก พอเราเดินไปชวนน้องมาล้างเเม่กลับบอกเราว่าน้องมันทำนี่จะรีบไปทำไม พอเราบอกบอกว่าเดี๋ยวก็จะต้องรีบไปซักผ้าอีก2ถัง ไหนจะทำการบ้านอีกเเล้วเเม่ก็ขึ้นเสียงใส่เรา เเล้วเขาก็บอกเราว่ากูเกลียดนิสัยหว่ะ จะไปไหนก็ไปเลยไป มันเลยทำให้เราคิดได้เลยว่า เขาไม่ค่อยรักเราเลย เราไม่อยากจะเอาอดีตมาเทียบกับปัจจุบันหรอกนะ ตอนนั้นเรา8-9ขวบเราก็ต้องซักผ้าเองเเล้วพอเราซักช้าเขาก็จะบ่นเราตลอด เเต่ตอนนี้น้องเราอายุ8-9ขวบ มัรไม่ทำอะรเลยนอกจากเล่นเกมเเล้วก็ล้างขวดนมให้ลูกน้าเรามันเล่นเกมทั้งวันเเม่ไม่เคยจะว่าอะไรมันเลยเรารู้ว่าเราเป็นพี่เราโตเเล้ว เเต่คนพี่ต้องเเบกรับอะไรเยอะขนาดนี้เลยหรอคนเป็นพี่มันไม่ใช่คนหรอ เวลาน้องมีงานมีการบ้านเเม่เคยที่จะให้น้องนั่งเปิดหนังสือหรือหาเองเลยว่าต้องทำยังไงเเท่จะมาเรียกให้เราไปคิดคำตอบให้ตลอด เเต่เราก็ไม่อะไรนะ เเต่เราคิดนะว่าเขารักน้องมากกวาาเรามาตลอดเราเคยทะเลาะกับเเม่เรื่องนี้อยู่บ่อยครั้งเเต่เขาก็บอกตลอดว่าถ้ารักเเต่น้องป่านนี้เขาก็ไม่มานั่งสนใจอะไรเเล้ว ใช่หลังจากนั้นพอเราไม่สบายหรือเป็นอะไรเขาก็ไม่เคยสนใจขนาดเราให้ซื้อข้าวต้มให้เราถุงนึง เขายังบอกเลยว่าเรื่องมากหว่ะมีอะไรก็กินๆเข้าไปเถอะ มันทำให้เรารู้เลยว่าถ้าในบ้านนี้ไม่มีเราเขาอาจจะสบายกว่าที่มีเราอยู่ก็ได้ เอาจริงๆเราเคยคิดที่อยากตายเเต่อยากให้เป็นเเบบตายไปโดยไม่มีใครรู้ไม่มีใครหาเจอ เราก็คิดระว่าเราผิดมากขนาดนั้นเลยหรอที่ชวนน้องไปล้างปี๊ปเราไม่อยากจะอยู่เเล้วเหมือนกัน เราควรจะทำยังไงหรอ เราคิดมาโดยตลอด เราเป็นถึงขนาดที่ว่าเรานั่งอยู่เฉยๆก็เหม่อ ร้องไห้ รู้สึกที่อยากจะตาย