คือเราค่อนข้างสงสัยว่า พ่อแม่ไม่รับรู้เลยหรอคะว่าเรารู้สึกแย่ แบบเวลาที่เขาพูดอะไรเขาดูออกไหมว่าเรารู้สึกไม่ดี รู้เขารู้แต่เขาเลือกจะมองข้ามความรู้สึกเรา เวลาทะเลาะกันเขาก็ไม่ได้คิดว่าเราจะรู้สึกยังไง หนักเข้าเริ่มจะทำลายเข้าของ ทะเลาะกันแล้วมาพาลเรา เหมือนเห็นเราเป็นที่ระบาย บางครั้งพ่อก็มาว่าแม่ให้ฟัง บางครั้งแม่ก็มาพูดถึงพ่อแย่ๆบ้าง เราก็รู้สึกแย่นะ เราก็ต้องรับฟังแต่เรางง เราอยากให้พ่อแม่คุยกันตรงๆ แบบหันหน้าเข้าหากัน ช่วยกันแก้ปัญหา ไม่ใช่เอาปัญหามานินทากันให้เราฟัง คือเราพึ่งอายุ15 แต่ตอนนี้เหมือนเราต้องมานั่งกังวลปัญหาครอบครัว เราต้องมาคิดเรื่องค่าใช้จ่ายค่าหนี้สิน ที่แม่กรอกหูทุกวัน เราจะปล่อยผ่านก็ไม่ได้เพราะมันก็มีผลกระทบต่อเรา  คือเราอยากรู้ว่าเด็กอายุประมาณนี้ต้องเริ่มคิดเริ่มกังวลกับปัญหาครอบครัวเลยหรอ ต้องช่วยพ่อแม่แก้ไขปัญหาเลยหรอ แล้วเวลามีปัญหาอะไรเราก็ไม่กล้าจะปรึกษาพ่อรึแม่ เราเคยปรึกษาแล้วพ่อแม่มองว่าเป็นเรื่องเล็กๆทั้งๆที่ปัญหาที่เราเล่าให้ฟังมันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเราเราอยากได้ที่ปรึกษาคนที่รับฟังเราบ้าง เหมือนที่เรารับฟังปัญหาพ่อแม่ พอโดนตอบปัดโดนเมินเราเลยไม่กล้าปรึกษาอะไรอีกเลย จนตอนนี้เหมือนเวลามีเรื่องทุกข์ใจอะไร เราไม่มีเซฟโซนไม่มีคนคอยให้คำแนะนำ เราต้องนั่งเครียดคนเดียว มันทำให้เรารู้สึกว่าเราอยู่คนเดียวเราไม่มีใคร เหมือนเราไม่สำคัญพอ เราไม่อยากเครียดมากเราอยากใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นทั่วไป