คบกับแฟนมา 5 ปี ช่วง 3 ปีแรก เราเจอกันทุกวัน เพราะเรียนที่เดียวกัน ไปรับ-ส่งกันทุกวัน เรากับแฟนแทบจะตัวติดกัน เช้าเขามาหาเรา กินข้าวบ้านเรา อยู่กับเรา ในสายตาของผู้ใหญ่ ไปซื้อของ หรือทำธุระต่างๆ เราไปด้วยกันแทบจะทุกที่ เค้าอยู่บ้านเราจนดึก เราใช้ชีวิตคู่รักหนุ่มสาวกันตามปกติ มีทะเลาะกันปะปราย เวลาเราอยู่กับเค้าเราค่อนข้างขี้นอย แต่เค้าก็ตามใจเรา ง้อเรา อาจมีดุบ้างเวลาเรางี่ไร้เหตุผลเกินไป เค้ารู้ใจเรามากๆ ดูโต มีความคิดเป็นผู้ใหญ่
เค้าเป็นรุ่นพี่เรา ห่างกัน 1 ปี หลังจากจบ ปวช.เค้าไปต่อมหาลัยต่างจังหวัด เราเจอกันประมาณเดือนละครั้ง แต่โทรคอลหากันทุกวัน พักหลังๆเค้าสนใจเราน้อยลง ปล่อยเรางอนแล้วหายเอง แต่หลายครั้งเราก็พยายามเข้าใจว่าเค้าเรียน+ทำงาน และเราคงงี่เง่าเอง งอนและจุกจิกมากไป พักหลังที่มาหากัน เรารู้สึกว่าเจ้าอารมณ์ขึ้น นิดหน่อยขึ้นเสียง นิดหน่อยหงุดหงิด ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาใจเย็นกับเรามาก เรารับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนไปของเขา และเรารู้ว่าตัวเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน เราลำคานเขา เวลาเขาจุกจิก หรือบ่น อาจเพราะ เราทำอะไรคนเดียว ตามใจตัวเอง ตลอดระยะเวลาที่เขาไม่อยู่
เราไม่รู้ว่าตัวเองคิดมาก หรือเขาเปลี่ยนไปจริงๆ แต่เรื่องนอกใจดูแล้วว่าจะไม่มีแน่ๆ ตอนนี้เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายยอมเค้า เราพูดคำว่าขอโทษมากขึ้น หลายครั้งคำพูดของเขามันบั่นทอนหัวใจเรา เราเริ่มใช้ชีวิตกับความอดทนและเสียดายเวลา เราเริ่มไม่มีความสุข ทุกครั้งที่เจอกัน เหมือนเราจูนกันไม่ได้ เหมือนเราไม่เคยรู้จักนิสัยใจคอกันก่อนหน้านี้
เราคิดไปเอง หรือเขาเปลี่ยนไปจริงๆ
เราคิดไปเอง หรือเขาเปลี่ยนไปจริงๆ
เค้าเป็นรุ่นพี่เรา ห่างกัน 1 ปี หลังจากจบ ปวช.เค้าไปต่อมหาลัยต่างจังหวัด เราเจอกันประมาณเดือนละครั้ง แต่โทรคอลหากันทุกวัน พักหลังๆเค้าสนใจเราน้อยลง ปล่อยเรางอนแล้วหายเอง แต่หลายครั้งเราก็พยายามเข้าใจว่าเค้าเรียน+ทำงาน และเราคงงี่เง่าเอง งอนและจุกจิกมากไป พักหลังที่มาหากัน เรารู้สึกว่าเจ้าอารมณ์ขึ้น นิดหน่อยขึ้นเสียง นิดหน่อยหงุดหงิด ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาใจเย็นกับเรามาก เรารับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนไปของเขา และเรารู้ว่าตัวเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน เราลำคานเขา เวลาเขาจุกจิก หรือบ่น อาจเพราะ เราทำอะไรคนเดียว ตามใจตัวเอง ตลอดระยะเวลาที่เขาไม่อยู่
เราไม่รู้ว่าตัวเองคิดมาก หรือเขาเปลี่ยนไปจริงๆ แต่เรื่องนอกใจดูแล้วว่าจะไม่มีแน่ๆ ตอนนี้เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายยอมเค้า เราพูดคำว่าขอโทษมากขึ้น หลายครั้งคำพูดของเขามันบั่นทอนหัวใจเรา เราเริ่มใช้ชีวิตกับความอดทนและเสียดายเวลา เราเริ่มไม่มีความสุข ทุกครั้งที่เจอกัน เหมือนเราจูนกันไม่ได้ เหมือนเราไม่เคยรู้จักนิสัยใจคอกันก่อนหน้านี้
เราคิดไปเอง หรือเขาเปลี่ยนไปจริงๆ