ผมเป็นนักศึกษาคนหนึ่งในชุมแพ ผมเรียนพวกสายอาชีพตอนอยู่ ปวช.นั้นมันง่ายมาที่จะเรียนมันให้จบได้เกรดดีๆ แต่พอผมขึ้นปวส.เกิดปัญหาทางบ้าน ทำให้ผมจำเป็นต้องย้ายมาอยู่หอคนเดียว เดือนแรกผมมีเสื้อผ้า ที่นอน ผ้าห่ม กับเงินอีก 1000 พอใช้มันซื้อของจำเป็นพื้นฐานผมก็ไม่เหลือเงินไม่มาก ผมพยายามอดมื้อกินมื้อหวังว่ามันจะถึงสิ้นเดือน แต่เอาไปเอามาก็ต้องยื้มเงินเพื่อนไป 500 อยู่ดี ถึงยังไงแต่มันก็ยังไม่พอ เพราะทางวิทยาลัยนั้นจำเป็นต้องให้ผมนำเงินไปซื้อชุดแผนก และอื่นๆอีก ผมนั้นอยากทำงาน แต่ทำไม่ได้ ผมไม่มีรถที่จะเดินทางไปไหนด้วยซ้ำไป งานที่ผมทำได้ดีตอนนี้คงเป็นการเขียนนิยายนั้นเอง ผมโคตรจะสิ้นหวังเพราะไม่มีเงินกินข้าวคาบต่อไป เลยทำหน้าด้านขอแฟนคลับที่อ่านนิยายของผม ซึ่งก็มีคนโอนมาหาจริงๆนั้นทำให้ผมรู้สึกขอบคุณสุดๆเลย ขอบคุณครับ ถึงไม่รู้ว่าเป็นใครก็เถอะ เงินที่ได้ผมก็จะเอาไปซื้อมาม่ามากินนั้นอาจทำให้ผมมีกินไปจนถึงสิ้นเดือนก็ได้
ผมนั้นเป็นพวกทำอะไรไม่ได้เรื่องทุกอย่าง อย่างมาจะทำงานพวกใช้แรงก็เถอะ ถึงแม้ร่างกายจะผอมเหมือนคนขาดสารอาหารก็เถอะ แต่มันก็ทำไม่ได้เพราะผมไม่มีวิธีเดินทางไปทำงานได้เลย ขนาดวันหยุดผมยังต้องอยู่ในหอ เพราะผมไม่มีเงินมากพอจะเดินทางไปหาแม่ตัวเองได้ที่อยู่ในตัวเมืองขอนแก่น นั้นเลยทำให้ผมคิดว่าน่าจะเปิดร้านขายของกิน แต่ทำอะไรล่ะ ที่สำคัญผมไม่มีเงินทุนด้วยซ้ำไป เงินซื้อน้ำกินยังไม่มีเลย จะไปของแม่ตัวเองก็ไม่ได้เพราะผมรู้ว่าแม่ผมนั้นก็ไม่มีเงินเหมือนกัน แถมยังมีน้องอยู่ด้วย พ่อผมก็ทิ้ง พ่อเลี้ยงเองแทนที่จะเลี้ยงผมกลับให้แม่ผมเลี้ยงนั้นและปัญหาทางบ้านที่ว่า เลยจบลงที่เขียนนิยาย มันก็ไม่ได้สนุกจนมีคนติดตามเยอะ แต่อย่างน้อยผมก็รู้สึกสนุกบ้านถึงจะเขียนมันทั้งๆหิวอยู่ก็เถอะนะ
เฮ้ย...ที่มาเขียนนี้ก็ไม่ใช่มาเรียกความสงสารหรอกนะ แต่มันคือการระบายมันออกมาเท่านั้น ผมไม่ชอบความสงสาร เพราะงั้นบางครั้งก็ทำให้ตัวเองอยู่ในสถานการณ์บ่อยๆครั้ง เพื่อนร่วมห้องผม บ้างครั้งพวกเขาทำให้ผมสงสัยว่าพวกเขาหาเงินมาจากไหนเยอะๆกินหมูกะทะทุกวัน ไม่ขาดเงินเลย ผมอาจเป็นไอ้ขี้แพ้ก็ได้ แต่ผมอิจฉาพวกเขาที่ทำแบบนั้นได้ขณะที่ผมไม่มีข้าวเย็นกินด้วยซ้ำ ผมก็แค่อยากเลี้ยงหมูกะทะแม่บ่อยๆเหมือนกัน อยากพาไปกินของอร่อยๆเท่านั้นเอง ทำไมผมไร้ความสามารถแบบนี้
สารภาพเลยผมนั้นเคยคิดสั้นมาเกือบ 10 ครั้งแล้ว ถ้าตายไปผมก็ไม่ต้องทุกข์ทรมานกับชีวิตแบบนี้ แต่ก่อนจะหาวิธีฆ่าตัวตายทุกครั้ง ผมก็คิดขึ้นทุกที่ว่าแล้วแม่ผมล่ะ ถ้าผมตายจริงๆใครจะอยู่กับแม่ล่ะ ผมเกือบฆ่าตัวตายได้สำรวจโดยหาพื้นมีพิษต่างๆมาบดจนเป็นผง แต่ก็ไม่กินเพราะกังวลเรื่องแม่อีก แม่อุสาหาเงินเลี้ยงผมขนาดนี้ ผมจะมาตายง่ายๆแบบนี้เหรอ พอคิดได้แบบนั้นผมก็ไม่คิดฆ่าตัวตายอีกเลยจนกว่าผมจะหาเงินมาให้แม่มากพอน่ะนะ การตายไม่ใช่การจบเรื่องทุกข์ทรมาน แต่เป็นการจุดความทุกข์ทรมานให้คุณที่รัก
ตอนนี้ผมมีเงินอยู่ไม่ถึง 50 ได้มั่ง คิดว่าจะขึ้นรูปให้ดูแต่ผมทำไม่ได้ มันบอกว่าบัญชีคุณไม่สามารถอัพรูปได้ ก็น่าเสียดาย พรุ่งนี้ช่วงบ่ายผมว่าจะเอาเงินที่แฟนคลับนิยายไปซื้อมาม่า เดี๋ยวมาอัปเดตอีกทีแล้วกัน
คิดว่ามีงานที่ผมสามารถทำได้อีกไหม อย่างงานที่นำมาทำที่หอตัวเอง ผมไม่เล่นพนันนะไม่ต้องแนะนำกันมาเลย
สมบัติเกือบทุกอย่างของผมขายเกือบหมดล่ะ ไม่ว่าจะหนังสือนิยายที่ซื้อมาอ่านขายไปเพื่อเอามาจ่ายค่าเทอมตัวเอง มือถือเครื่องเก่าขายมาซื้อข้าวกิน ตอนนี้ผมยังมีมือถือ samsung j2 กับ โน๊ตบุ๊ค dell ของผม ถ้าผมยังหาทางออกการเงินไม่ได้เร็วนี้ ก็คงจำเป็นต้องขายโน๊ตบุ๊ค dellที่ผมซื้อเองด้วยเงินเองไป ไม่ก็มือถือเครื่องแรกที่เอาเงินซื้อเอง แต่ของสองอยากนี้ก็ไม่ได้มีราคาสูงด้วยสิ
แต่ถ้าจำเป็นจริงๆก็ต้องกัดฟันขายมันน่ะนะ เอาไปจำก็ได้
จริงสิ ผมเคยคิดว่าน่าจะขายตัว แต่คิดอีกทีผมมันคนหน้าโจร อย่างกับคนติดยา คงไม่มีใครเอาแน่ แถมยังโสดมาทั้งชีวิตด้วย ผมที่มาอยู่แบบนี้อาจพยายามไม่มากพอก็ได้ แต่ไม่ว่ามันจะจมมุมผมจะไม่คิดสั้นหรือเข้าโลกมืดหรอกนะ ถ้าผมจะอดตายหรือตายเพราะอื่น อย่างน้อยร่างกายของผมน่าจะขายได้ ถือว่าข้อความนี้เป็นการยินยอมก็ได้
เอาเป็นขอบคุณที่อ่าน และย้ำนี้ไม่ใช่จดหมายลาตายนะ แค่ระบายครับ ก็แค่เครียด แต่นั้นอิจฉาพวกที่ไปเทียว กินของที่ต้องการทุกเมื่อจริงๆเลยนะ เอาล่ะถ้ามีคนจะแนะนำอะไรผมจะมาอ่านแล้วกัน ตอนนี้ขอนอนก่อนล่ะ ไม่ได้กินข้าวเที่ยงและข้าวเย็นกินแต่น้ำ มันเหนื่อยๆยังไงไม่รู้ กู๊ดไนท์ครับ....
2000 ต่อเดือน
ผมนั้นเป็นพวกทำอะไรไม่ได้เรื่องทุกอย่าง อย่างมาจะทำงานพวกใช้แรงก็เถอะ ถึงแม้ร่างกายจะผอมเหมือนคนขาดสารอาหารก็เถอะ แต่มันก็ทำไม่ได้เพราะผมไม่มีวิธีเดินทางไปทำงานได้เลย ขนาดวันหยุดผมยังต้องอยู่ในหอ เพราะผมไม่มีเงินมากพอจะเดินทางไปหาแม่ตัวเองได้ที่อยู่ในตัวเมืองขอนแก่น นั้นเลยทำให้ผมคิดว่าน่าจะเปิดร้านขายของกิน แต่ทำอะไรล่ะ ที่สำคัญผมไม่มีเงินทุนด้วยซ้ำไป เงินซื้อน้ำกินยังไม่มีเลย จะไปของแม่ตัวเองก็ไม่ได้เพราะผมรู้ว่าแม่ผมนั้นก็ไม่มีเงินเหมือนกัน แถมยังมีน้องอยู่ด้วย พ่อผมก็ทิ้ง พ่อเลี้ยงเองแทนที่จะเลี้ยงผมกลับให้แม่ผมเลี้ยงนั้นและปัญหาทางบ้านที่ว่า เลยจบลงที่เขียนนิยาย มันก็ไม่ได้สนุกจนมีคนติดตามเยอะ แต่อย่างน้อยผมก็รู้สึกสนุกบ้านถึงจะเขียนมันทั้งๆหิวอยู่ก็เถอะนะ
เฮ้ย...ที่มาเขียนนี้ก็ไม่ใช่มาเรียกความสงสารหรอกนะ แต่มันคือการระบายมันออกมาเท่านั้น ผมไม่ชอบความสงสาร เพราะงั้นบางครั้งก็ทำให้ตัวเองอยู่ในสถานการณ์บ่อยๆครั้ง เพื่อนร่วมห้องผม บ้างครั้งพวกเขาทำให้ผมสงสัยว่าพวกเขาหาเงินมาจากไหนเยอะๆกินหมูกะทะทุกวัน ไม่ขาดเงินเลย ผมอาจเป็นไอ้ขี้แพ้ก็ได้ แต่ผมอิจฉาพวกเขาที่ทำแบบนั้นได้ขณะที่ผมไม่มีข้าวเย็นกินด้วยซ้ำ ผมก็แค่อยากเลี้ยงหมูกะทะแม่บ่อยๆเหมือนกัน อยากพาไปกินของอร่อยๆเท่านั้นเอง ทำไมผมไร้ความสามารถแบบนี้
สารภาพเลยผมนั้นเคยคิดสั้นมาเกือบ 10 ครั้งแล้ว ถ้าตายไปผมก็ไม่ต้องทุกข์ทรมานกับชีวิตแบบนี้ แต่ก่อนจะหาวิธีฆ่าตัวตายทุกครั้ง ผมก็คิดขึ้นทุกที่ว่าแล้วแม่ผมล่ะ ถ้าผมตายจริงๆใครจะอยู่กับแม่ล่ะ ผมเกือบฆ่าตัวตายได้สำรวจโดยหาพื้นมีพิษต่างๆมาบดจนเป็นผง แต่ก็ไม่กินเพราะกังวลเรื่องแม่อีก แม่อุสาหาเงินเลี้ยงผมขนาดนี้ ผมจะมาตายง่ายๆแบบนี้เหรอ พอคิดได้แบบนั้นผมก็ไม่คิดฆ่าตัวตายอีกเลยจนกว่าผมจะหาเงินมาให้แม่มากพอน่ะนะ การตายไม่ใช่การจบเรื่องทุกข์ทรมาน แต่เป็นการจุดความทุกข์ทรมานให้คุณที่รัก
ตอนนี้ผมมีเงินอยู่ไม่ถึง 50 ได้มั่ง คิดว่าจะขึ้นรูปให้ดูแต่ผมทำไม่ได้ มันบอกว่าบัญชีคุณไม่สามารถอัพรูปได้ ก็น่าเสียดาย พรุ่งนี้ช่วงบ่ายผมว่าจะเอาเงินที่แฟนคลับนิยายไปซื้อมาม่า เดี๋ยวมาอัปเดตอีกทีแล้วกัน
คิดว่ามีงานที่ผมสามารถทำได้อีกไหม อย่างงานที่นำมาทำที่หอตัวเอง ผมไม่เล่นพนันนะไม่ต้องแนะนำกันมาเลย
สมบัติเกือบทุกอย่างของผมขายเกือบหมดล่ะ ไม่ว่าจะหนังสือนิยายที่ซื้อมาอ่านขายไปเพื่อเอามาจ่ายค่าเทอมตัวเอง มือถือเครื่องเก่าขายมาซื้อข้าวกิน ตอนนี้ผมยังมีมือถือ samsung j2 กับ โน๊ตบุ๊ค dell ของผม ถ้าผมยังหาทางออกการเงินไม่ได้เร็วนี้ ก็คงจำเป็นต้องขายโน๊ตบุ๊ค dellที่ผมซื้อเองด้วยเงินเองไป ไม่ก็มือถือเครื่องแรกที่เอาเงินซื้อเอง แต่ของสองอยากนี้ก็ไม่ได้มีราคาสูงด้วยสิ
แต่ถ้าจำเป็นจริงๆก็ต้องกัดฟันขายมันน่ะนะ เอาไปจำก็ได้
จริงสิ ผมเคยคิดว่าน่าจะขายตัว แต่คิดอีกทีผมมันคนหน้าโจร อย่างกับคนติดยา คงไม่มีใครเอาแน่ แถมยังโสดมาทั้งชีวิตด้วย ผมที่มาอยู่แบบนี้อาจพยายามไม่มากพอก็ได้ แต่ไม่ว่ามันจะจมมุมผมจะไม่คิดสั้นหรือเข้าโลกมืดหรอกนะ ถ้าผมจะอดตายหรือตายเพราะอื่น อย่างน้อยร่างกายของผมน่าจะขายได้ ถือว่าข้อความนี้เป็นการยินยอมก็ได้
เอาเป็นขอบคุณที่อ่าน และย้ำนี้ไม่ใช่จดหมายลาตายนะ แค่ระบายครับ ก็แค่เครียด แต่นั้นอิจฉาพวกที่ไปเทียว กินของที่ต้องการทุกเมื่อจริงๆเลยนะ เอาล่ะถ้ามีคนจะแนะนำอะไรผมจะมาอ่านแล้วกัน ตอนนี้ขอนอนก่อนล่ะ ไม่ได้กินข้าวเที่ยงและข้าวเย็นกินแต่น้ำ มันเหนื่อยๆยังไงไม่รู้ กู๊ดไนท์ครับ....