สวัสดีค่ะ เราอายุจะ20แล้ว ตอนนี้อยู่กับครอบครัวคือ พ่อ แม่ พี่สาวต่างพ่อ แล้วก็ตัวเราค่ะ ปัญหาที่ทำให้เราอยากระบายออกมาจนตั้งกระทู้นี้คือ
ช่วงกลางปีประมาณ 2 ปีที่แล้ว แม่เราป่วยเส้นเลือดในสมองแตกเข้า รพ.ค่ะ ตั้งแต่นั้นมาเรา พ่อ จึงต้องดูแลแม่มาตลอด จากคนที่ทำอะไรเองได้ พึ่งพาตนเองได้ ตอนนี้กลับต้องช่วยเหลือกัน กระทั่งแต่งตัวให้หลังอาบน้ำ ตอนนี้แม่เราเดินได้ดีขึ้น แต่ยังมีอาการปวดเมื่อยอยู่ตลอด พ่อเราเป็นข้าราชการค่ะ เป็นคนบ้างานพอตัวเลย ทำงานหนักมาก ทั้งๆที่ตัวเองก็สุขภาพไม่ดี เรากับแม่บ่นทีไร เขาจะบอกตลอดว่าที่ทำก็เพื่อหาเงินมาเลี้ยงไง เราก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อแล้วค่ะ ตอนนี้เราเรียนอยู่ปี2ค่ะ สายสุขภาพก็เรียนหนักอยู่ บวกกับเราป่วยเป็นไฮเปอร์ไทรอยด์ค่ะ ไม่ได้ถึงขั้นรุนแรงมาก แต่เราก็พยายามตามอาการหาหมอทุกเดือน ปัญหาที่ทำให้เราหนักใจจริงๆคือ การที่พี่สาวเราเป็นคนไม่ได้เรื่อง ไม่เคยช่วยอะไรที่บ้านเลยค่ะ ทุกคนในบ้านระอากับการกระทำของเขา
เรื่องงานบ้านก็ไม่เคยทำ ไม่เคยช่วย ปากบอกว่าสงสารน้อง คือ เรา แต่ก็ไม่เคยช่วยอะไรเลยค่ะ แม่เคยด่า บ่น ไล่ออกจากบ้านก็ไม่เคยไป พ่อเราก็ไม่กล้าพูดค่ะ เราเข้าใจดี พี่เราอายุ30ต้นๆค่ะ มีหลายครั้งที่เขาเคยย้ายไปอยู่ข้างนอกกับแฟน แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนจะผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็กลับมาที่บ้านอยู่ดี
เพราะโดนแฟนทิ้ง แฟนเลิก ไม่ก็หนีไปเลย ทุกเหตุผลก็มาจากการทำตัวแย่ๆของเขาทั้งนั้น ส่วนตัวเราอยู่หอค่ะเพราะว่ามอที่เรียนไม่ได้อยู่ในกรุงเทพ
เราเลยหาความสุขจากตรงนั้น คือการที่ไม่ได้อยู่บ้าน เพราะเวลาที่เราอยู่บ้านเราต้องดูแลทุกอย่างเองหมด ซึ่งเราไม่เคยบ่นค่ะ เรารับได้ เราเข้าใจ
แต่บางครั้งแม่เราก็จะพูดจาตัดทอนน้ำใจกัน อารมณ์ฉุนเฉียวในช่วงวัยทอง ยิ่งทำให้เราหมดกำลังใจ ท้อแท้ไปอีก ยิ่งช่วงเราไม่อยู่ พ่อก็ต้องทำหน้าที่แทนเราทั้งหมด โดยที่พี่เราอยู่เฉยๆ กลับมาจากทำงานก็มีคนหาข้าวไว้ให้ ล้างจานให้ ทำความสะอาดให้ สิ่งที่เขาทำเองมีแค่ ซักผ้าเอง แค่นั้น
เราโกรธ เราโมโห เคยพูดแล้วเขาก็ไม่สนใจ ทำหูทวนลม ความฝันเราคือการที่เราได้รีบเรียนให้จบ ทำงาน เก็บเงิน แยกออกมาอยู่เอง แต่เราก็จะส่งเงินให้ที่บ้าน ดูแลท่านอยู่ดี เราทิ้งให้แม่อยู่กับมันไม่ได้ พ่อเราเคยบอกกับเราตลอด ว่าถ้าเราไม่อยู่แล้วแม่จะทำยังไง พี่เราไม่เคยพึ่งได้ มีแต่พ่อ แล้วถ้าพ่อเป็นอะไรไป เราก็ต้องเป็นที่พึ่งให้ทุกคน พ่อเราสั่งเสียเราไว้ทุกอย่างแล้วค่ะ บางทีเราก็เครียดมากจนปวดหัว เราเหนื่อยค่ะ รู้สึกหมดแรงมาก แต่ก็ต้องทำต่อไป
เรารู้ค่ะว่าชีวิตนี้ไม่ง่าย แต่เราก็ต้องสู้ต่อไป ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ
เราจะผ่านปัญหาเหล่านี้ไปยังไงดีคะ
ช่วงกลางปีประมาณ 2 ปีที่แล้ว แม่เราป่วยเส้นเลือดในสมองแตกเข้า รพ.ค่ะ ตั้งแต่นั้นมาเรา พ่อ จึงต้องดูแลแม่มาตลอด จากคนที่ทำอะไรเองได้ พึ่งพาตนเองได้ ตอนนี้กลับต้องช่วยเหลือกัน กระทั่งแต่งตัวให้หลังอาบน้ำ ตอนนี้แม่เราเดินได้ดีขึ้น แต่ยังมีอาการปวดเมื่อยอยู่ตลอด พ่อเราเป็นข้าราชการค่ะ เป็นคนบ้างานพอตัวเลย ทำงานหนักมาก ทั้งๆที่ตัวเองก็สุขภาพไม่ดี เรากับแม่บ่นทีไร เขาจะบอกตลอดว่าที่ทำก็เพื่อหาเงินมาเลี้ยงไง เราก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อแล้วค่ะ ตอนนี้เราเรียนอยู่ปี2ค่ะ สายสุขภาพก็เรียนหนักอยู่ บวกกับเราป่วยเป็นไฮเปอร์ไทรอยด์ค่ะ ไม่ได้ถึงขั้นรุนแรงมาก แต่เราก็พยายามตามอาการหาหมอทุกเดือน ปัญหาที่ทำให้เราหนักใจจริงๆคือ การที่พี่สาวเราเป็นคนไม่ได้เรื่อง ไม่เคยช่วยอะไรที่บ้านเลยค่ะ ทุกคนในบ้านระอากับการกระทำของเขา
เรื่องงานบ้านก็ไม่เคยทำ ไม่เคยช่วย ปากบอกว่าสงสารน้อง คือ เรา แต่ก็ไม่เคยช่วยอะไรเลยค่ะ แม่เคยด่า บ่น ไล่ออกจากบ้านก็ไม่เคยไป พ่อเราก็ไม่กล้าพูดค่ะ เราเข้าใจดี พี่เราอายุ30ต้นๆค่ะ มีหลายครั้งที่เขาเคยย้ายไปอยู่ข้างนอกกับแฟน แต่ไม่ว่าจะครั้งไหนจะผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็กลับมาที่บ้านอยู่ดี
เพราะโดนแฟนทิ้ง แฟนเลิก ไม่ก็หนีไปเลย ทุกเหตุผลก็มาจากการทำตัวแย่ๆของเขาทั้งนั้น ส่วนตัวเราอยู่หอค่ะเพราะว่ามอที่เรียนไม่ได้อยู่ในกรุงเทพ
เราเลยหาความสุขจากตรงนั้น คือการที่ไม่ได้อยู่บ้าน เพราะเวลาที่เราอยู่บ้านเราต้องดูแลทุกอย่างเองหมด ซึ่งเราไม่เคยบ่นค่ะ เรารับได้ เราเข้าใจ
แต่บางครั้งแม่เราก็จะพูดจาตัดทอนน้ำใจกัน อารมณ์ฉุนเฉียวในช่วงวัยทอง ยิ่งทำให้เราหมดกำลังใจ ท้อแท้ไปอีก ยิ่งช่วงเราไม่อยู่ พ่อก็ต้องทำหน้าที่แทนเราทั้งหมด โดยที่พี่เราอยู่เฉยๆ กลับมาจากทำงานก็มีคนหาข้าวไว้ให้ ล้างจานให้ ทำความสะอาดให้ สิ่งที่เขาทำเองมีแค่ ซักผ้าเอง แค่นั้น
เราโกรธ เราโมโห เคยพูดแล้วเขาก็ไม่สนใจ ทำหูทวนลม ความฝันเราคือการที่เราได้รีบเรียนให้จบ ทำงาน เก็บเงิน แยกออกมาอยู่เอง แต่เราก็จะส่งเงินให้ที่บ้าน ดูแลท่านอยู่ดี เราทิ้งให้แม่อยู่กับมันไม่ได้ พ่อเราเคยบอกกับเราตลอด ว่าถ้าเราไม่อยู่แล้วแม่จะทำยังไง พี่เราไม่เคยพึ่งได้ มีแต่พ่อ แล้วถ้าพ่อเป็นอะไรไป เราก็ต้องเป็นที่พึ่งให้ทุกคน พ่อเราสั่งเสียเราไว้ทุกอย่างแล้วค่ะ บางทีเราก็เครียดมากจนปวดหัว เราเหนื่อยค่ะ รู้สึกหมดแรงมาก แต่ก็ต้องทำต่อไป
เรารู้ค่ะว่าชีวิตนี้ไม่ง่าย แต่เราก็ต้องสู้ต่อไป ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ