วันศุกร์ ยามเช้า ต่อพงศ์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ลงมาข้างล่าง เอิงที่กำลังนั่งกินโจ๊กที่ซื้อมาอยู่ ก็ลุกขึ้นแกะโจ๊กอีกถุง เทใส่ชามให้เขา แล้วไปนั่งกินในชามของตัวเองต่อ
เมื่อ 5 ปีก่อน ต่อพงศ์ออกจากห้องพักที่อยู่คนเดียว มาเช่าบ้านเพื่อรับยายจวนกับเอิงมาอยู่ด้วย จากนั้นก็ซื้อบ้านเป็นของตัวเองแล้วย้ายมา
เขาให้เงินเป็นรายเดือน เป็นค่ากินค่าอยู่แล้วค่าเล่าเรียน ให้เอิงช่วยดูแลทำงานบ้านและดูแลยาย จนเมื่อ 2 ปีก่อน ยายจวนจากไปอย่างสงบ
ต่อพงศ์ต้องลำบากพอประมาณกว่าจะทำเรื่องรับเอิงเป็นบุตรบุญธรรมได้สำเร็จ เขามองดูเด็กสาวที่กำลังจะขึ้นมัธยมปลายแล้วถอนใจ
เวลามันช่างผ่านไปเร็วจริง
เอิงกินหมดชามแล้ว ก็ยกชามไปไว้ในอ่างล้างจาน เอิงพูดกับต่อพงศ์ว่า
"คุณพ่อคะ วันนี้หนูขอไปค้างบ้านเพื่อนนะคะ"
ต่อพงศ์เงยหน้าขั้นจากชามโจ๊ก
"เพื่อนผู้หญิงค่ะ" เอิงรีบพูดเร็ว
ต่อพงศ์ยิ้ม
"ได้สิ"
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เอิงไปค้างที่บ้านเพื่อนซักหน่อย
"เอิง อายุ 14 แล้วใช่มั้ย" ต่อพงศ์ถามเรื่อยเปื่อย
"ย่าง 15 ค่ะ"
"มีเพื่อนผู้ชายบ้างรึเปล่า"
"ไม่ ไม่มีค่ะ" ชามที่เด็กสาวล้างแล้วเกือบหลุดมือ เอิงรีบวางมันใส่ในที่พัก
"ไม่มีจริงๆน่ะ"
"ไม่มีจริงๆค่ะ"
"ไม่ต้องซีเรียส จะมี พ่อก็ไม่ได้ห้ามนะ"
โรงเรียนที่เอิงเรียนอยู่ เป็นโรงเรียนสหศึกษา ต่อพงศ์ไม่ได้อยากให้เอิงปิดกั้นตัวเองเพราะกลัวเขาไม่ชอบใจหรอกนะ
"ไม่มีหรอกค่ะ" เอิงกัดปาก หน้าเริ่มแดง "เพราะหนูรักคุณพ่อค่ะ"
เสียงโทรศัพท์ของต่อพงศ์ดังขึ้น
"พ่อก็รักเอิงจ้ะ"
ต่อพงศ์หยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นรุ่นน้องของเขาโทรมา เขาขมวดคิ้ว มันมีเรื่องอะไรถึงได้โทรมาแต่เช้า
"ไม่ใช่" เอิงพูดเสียงดังจนแทบจะเป็นตะโกน "คุณไม่ใช่พ่อหนู.......หนูรักคุณ"
แล้วเอิงก็คว้ากระเป๋าหนังสือผลุนผลันวิ่งออกจากบ้าน
ต่อพงศ์ปล่อยให้โทรศัพท์ดัง จนอีกฝ่ายวางสายไป
เขานั่งนิ่งตะลึงงัน
...........................................................................................................................................................................................................
หรือจะเป็นบุพเพ 10 : เอิง
เมื่อ 5 ปีก่อน ต่อพงศ์ออกจากห้องพักที่อยู่คนเดียว มาเช่าบ้านเพื่อรับยายจวนกับเอิงมาอยู่ด้วย จากนั้นก็ซื้อบ้านเป็นของตัวเองแล้วย้ายมา
เขาให้เงินเป็นรายเดือน เป็นค่ากินค่าอยู่แล้วค่าเล่าเรียน ให้เอิงช่วยดูแลทำงานบ้านและดูแลยาย จนเมื่อ 2 ปีก่อน ยายจวนจากไปอย่างสงบ
ต่อพงศ์ต้องลำบากพอประมาณกว่าจะทำเรื่องรับเอิงเป็นบุตรบุญธรรมได้สำเร็จ เขามองดูเด็กสาวที่กำลังจะขึ้นมัธยมปลายแล้วถอนใจ
เวลามันช่างผ่านไปเร็วจริง
เอิงกินหมดชามแล้ว ก็ยกชามไปไว้ในอ่างล้างจาน เอิงพูดกับต่อพงศ์ว่า
"คุณพ่อคะ วันนี้หนูขอไปค้างบ้านเพื่อนนะคะ"
ต่อพงศ์เงยหน้าขั้นจากชามโจ๊ก
"เพื่อนผู้หญิงค่ะ" เอิงรีบพูดเร็ว
ต่อพงศ์ยิ้ม
"ได้สิ"
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เอิงไปค้างที่บ้านเพื่อนซักหน่อย
"เอิง อายุ 14 แล้วใช่มั้ย" ต่อพงศ์ถามเรื่อยเปื่อย
"ย่าง 15 ค่ะ"
"มีเพื่อนผู้ชายบ้างรึเปล่า"
"ไม่ ไม่มีค่ะ" ชามที่เด็กสาวล้างแล้วเกือบหลุดมือ เอิงรีบวางมันใส่ในที่พัก
"ไม่มีจริงๆน่ะ"
"ไม่มีจริงๆค่ะ"
"ไม่ต้องซีเรียส จะมี พ่อก็ไม่ได้ห้ามนะ"
โรงเรียนที่เอิงเรียนอยู่ เป็นโรงเรียนสหศึกษา ต่อพงศ์ไม่ได้อยากให้เอิงปิดกั้นตัวเองเพราะกลัวเขาไม่ชอบใจหรอกนะ
"ไม่มีหรอกค่ะ" เอิงกัดปาก หน้าเริ่มแดง "เพราะหนูรักคุณพ่อค่ะ"
เสียงโทรศัพท์ของต่อพงศ์ดังขึ้น
"พ่อก็รักเอิงจ้ะ"
ต่อพงศ์หยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นรุ่นน้องของเขาโทรมา เขาขมวดคิ้ว มันมีเรื่องอะไรถึงได้โทรมาแต่เช้า
"ไม่ใช่" เอิงพูดเสียงดังจนแทบจะเป็นตะโกน "คุณไม่ใช่พ่อหนู.......หนูรักคุณ"
แล้วเอิงก็คว้ากระเป๋าหนังสือผลุนผลันวิ่งออกจากบ้าน
ต่อพงศ์ปล่อยให้โทรศัพท์ดัง จนอีกฝ่ายวางสายไป
เขานั่งนิ่งตะลึงงัน
...........................................................................................................................................................................................................