เราท้อกับการมีความรักมากเลยค่ะ แต่ก็ยังไม่เลิกโหยหา เพราะห้ามตัวเองให้เลิกรู้สึกไม่ได้ พอชอบใคร รู้สึกดีกับใคร เขาจะถอยห่างและไม่อยากเข้าใกล้เรา ทั้งที่รู้จักกันมาตั้งนาน บอกชอบคำเดียวก็บล็อคกันไปเลย ทำไมหรอคะ ความรู้สึกดีๆที่เราตั้งใจให้ มันเป็นความหวังดีด้วยซ้ำนะ ไม่ได้ขอให้รักกลับด้วย ทำไมทำกันแรงจัง บางเคสถึงขั้นจะตัดเพื่อนเลยถ้าเราไม่เลิกรู้สึก ปากบอกห่วงความรู้สึกเรา กลัวเราผิดหวัง แต่ความจริงคืออึดอัดแหละดูออก มีเคสนึง เขาลืมแฟนเก่าไม่ได้ เราก็เออ ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะใส่ใจมากกว่าเดิม จะทำให้เขาลืมคนเก่าให้ได้ อยากเห็นเขามีความสุข มีรอยยิ้ม แต่ที่เขาให้เราคือความรังเกียจ เราเองเป็นคนมีความสามารถ ฉลาด เก่ง แต่หน้าไม่ผ่าน หนักกว่านั้นคือเขาบอกว่าเราเป็นโรคจิต คำนี้ผุดในหัวทีไรรู้สึกอยากเอาดินสอแทงขมับตัวเองชห. (ไม่ทำจริงหรอก แต่ความรู้สึกมันเจ็บมากๆกับคำนี้) เราไม่มีที่ระบายเรื่องนี้เลย เพราะพูดไปใครก็ด่า หาว่าทำตัวเองงู้นงี้ หวังอย่างมากเลยนะว่าชาวพันทิปจะไม่มีแต่toxic เพราะโลกจริงๆก็เจอมาเยอะพอควรแล้ว เห็นใจกันด้วย ขอบคุณค่ะ
ปล.พึ่งสมัครมาเมื่อกี๊และตั้งกระทู้นี้อันแรกเลย
ความรู้สึกดีๆที่ให้เขา แต่ทำไมเขาดูรังเกียจเราจังเลย
ปล.พึ่งสมัครมาเมื่อกี๊และตั้งกระทู้นี้อันแรกเลย