เรากลายขี้ระแวงและอึดอัดเวลาพ่อแม่คุยกันช่วยแนะนำเราด้วย

เรากลัว เอาอึดอัดใจจริงๆ พ่อแม่คุยกันเมื่อไร ก็จบกับด้วยความไม่พอใจต่อกันตลอด แล้วทั้งหมดนี้ทำให้เรากลัว ทำให้คิดมากๆๆๆ เพราะเป็นแบบนี้แล้วในที่สุดก็จบด้วนกันทะเลาะกัน เราเป็นลูกมาเห็น มาได้ยินเรื่องแบบนี้มันไม่สบายใจ มันอึดอัดใจ พอได้ยินเสียงที่พ่อแม่คุยกันเมื่อไร มันก็อดคิดไม่ได้ จะทะเลาะกันอีกแล้วหรอ จะต้องได้ยิน จะต้องอยู่ในสถานะการที่แย่ๆแบบนี้อีกแล้วหรอ มันเป็นแบบนี้ทุกวัน ไม่สิต้องบอกว่าทั้งชีวิต  จนถามตัวเองว่าเกิดมาทำไม ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ มันท้อ มันอยากหนีไปไกลๆ ไม่อยากคิดมาก ไม่ต้องระแวงหน้าระแวงหลัง ทั้งนี้ที่เราไม่ไปก็เพราะแม่ เราพยายามอดทนก็เพราะแม่ เห็นแม่อดทนมาได้ขนาดนี้เพราะเรา ตอนนี้มันถึงจุดที่ไม่อยากให้แม่พยายามอดทนอีกต่อไปแล้ว อยากให้ทุกนาทีของแม่มีแต่ความสุข ไม่ต้องมาทะเลาะกับพ่อเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เห็นแบบนี้จะบอกว่าเรารักแม่มากกว่าพ่อก็ได้ พ่อชอบกินเหล้า พอกินแล้วก็จะพูดมาก พูดไร้สาระทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องในครอบครัว พูดตินั้นตินิในบ้านไปหมด เราแค่ได้ยินเบาๆยังลำคานมากๆๆเลย สุดท้ายก็มาลงที่แม่ มาลงที่แม่ได้ไงว่ะ! เริ่มๆก็บ่นๆ  สักพักก็ว่าแม่ไปเรื่อย เราเลยแม่เถียงพ่อไม่มีวันชนะอ่ะ หากพ่อผิดนะ ก็จะพูดให้ตัวเองถูกตลอดอ่ะ ด่าแม่ในที่ไม่ดีตลอด คนเป็นลูกได้ยินแบบนี้มาตลอด รู้ว่าใครถูกใครผิดอ่ะ  หากอะไรไม่พอใจก็จะใช้แม่ทำให้ได้ดั่งใจตัวเองตลอด เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง อยู่บ้านก็ไม่ช่วยอะไรเลย แล้วยังจะบ่นอีก! นั้นหน่อยนิหน่อยก็ใช้แม่ ทั้งๆที่ตัวเองก็ทำเองได้ ไม่เอาใจเขามาใส่ใจเราบ้างเลย นี้เราแค่พูดในตอนที่อยู่บ้านนะ แล้วคิดว่าแม่เราจะเจออะไรบ้างที่ที่ทำงาน เพราะทั้งคู่ทำงานด้วยกัน จนตอนนี้ความรักที่มีให้พ่อมันไม่เหลือสักนิดแล้ว เรียกว่ารอตอบแทนบุญก็ได้ หลายคนอ่านมาถึงนี้คงคิดว่าเราแย่มากๆสินะ แต่มันก็อดที่จะคิดแบบนี้ไม่ได้อ่ะ ทะเลาะกันทุกๆวันแบบนี้ คนเป็นลูกยังรู้สึกแบบนี้ แล้วแม่ละต้องมาเจอ ต้องมาเถียงกับคนไม่รู้สึกอะไรแบบนี้ทุกวัน ไม่เคยรักหรือสิ่งใดๆเลย แม่จะรู้สึกอย่างไร ความอดทนแม่ต้องมีมากขนาดไหน ที่จะต้องได้ยินคนที่เรียกว่าคู่ชีวิตด่าคำหยาบๆต่ำๆแบบนี้ทุกวัน ได้แค่อยู่เฉย เถียงก็เหนื่อยเปล่าเถียงไปไร้ประโยชน์กับคนที่คิดว่าตัวเองถูกเสมอแบบนี้ ใจเราอยากให้แม่แยกออกมาเลย อยู่ไปก็ไม่ทำให้เกิดความสุข (ตอนนี้เราไม่ได้อยู่บ้านเป็นคู่แม่แล้ว เพราะเรามาเรียนไกลบ้าน เราในสามารถรับรู้อะไรเลย ถ้าแม่ไม่พูดมัน ยิ่งทำให้เราคิดมาก ทำให้เราเป็นห่วงแม่ขึ้นหลายเท่า )
เราควรยังไงดี? จัดการความคิดที่แย่ๆกับพ่อแบบนี้ยังไงดี ขึ้นชื่อว่าผู้ให้กำเนิด เราจะทำยังไง?ให้หนีจากสถานะการแย่แบบนี้ เราจะทำยังไงดี?ให้แม่มีความสุขไม่ต้องเสียน้ำตากับเรื่องแย่ๆแบบนี้ ช่วยแนะนำเราหน่อย ช่วยให้เราเปลี่ยนความคิด ช่วยให้เรามีกำลังใจดีที่จะอดทนต่อไปหน่อย เรารู้ว่าความทุกข์มันอยู่มันนานแต่เจอบ่อยๆแบบนี้ เราว่าชีวิตนี้มันไม่คุ้มค่า