นี้เป้นเรื่องราวเรื่องแรกที่ผมตั้งใจสมัครพันทิปเพื่ออยากจะรู้ว่าเราควรทำไง
          เรื่องมีอยู่ว่าผมอยู่กับแฟนมา10ปีมีลูกกัน2คนเธอเป็นดีมาตลอดถึงอาจจะไม่สมบูรณ์แบบไปสะทุกอย่างแต่สำหรับผมเธอดีมากเราบกันตั้งแต่ตอนเรียนมัธยมเธออยู่ม.ต้นผมอยู่ ม.ปลายพอคบได้สักพักผมทำเธอท้องและเธอต้องออกจาก ร.ร กลางเทอมส่วนผมต้องเรียนต่อให้จบเพราะเทอมสุดท้ายก็จบพอจบผมก็ทำงานเพื่อที่จะต้องนำมาใช้จ่ายในครอบครัวเราก็ใช้ชีวิตกันมาเรื่อยจนลูกคนแรกผมอายุประมาน3ขวบ ผมก็ทำงานอยู่แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคือผมไปมีอีกคนแ่ไม่ได้เกิดจากการที่เราไปจีบอีกคนก่อนแต่เพราะดันไปขอเบอร์ให้เพื่อนแต่ผู้หญิงดันชอบเราอีกเพราะผู้หญิงคนนั้นเคยเป็นรุ่นน้องที่ ร.ร เก่าเขาแอบชอบเรามานานแล้วพอเป็นแบบนั้นมันก็เลยเข้าทางเราก็เลยคุยจนมีอะไรกันแต่เราก็ไม่ได้ติดจะเลิกกับแฟนหรือจะมาคบกะอีกคนแบบจิงจังจนเกิดเรื่องเพราะผู้หญิงคนนั้นดันจะไปเลิกกันแฟนแล้วมาคบกะเราทั้งที่ก็รู้เรามีแฟนแล้วจนแฟนเขาโทรมาหาเรา จนแฟนเรารู้และเกิดทะเลาะกันเราก็ยอมรับผิดและที่ทำลงไปเพราะมันผิดจริงถ้าวันนั้นเราเลือกไม่คุยไม่สานต่อเรื่องก็จบ พอทะเลาะกันเราขอโทษสุดท้ายเธอก็ให้อภัย ตัวเราเองก็ตัดผู้หญิงคนนั้นออกไปเลยเพราะเรารักแฟนเราต่อจากนั้นมาเราก็ใช้ชีวิตมีความสุขมาตลอดพอจนเขาปีที่ 8 ผมก็มีปัญหาเรื่องเงินเนื่องจากทำทุระกิจผิดทางผมก็เลยอกจากงานระหว่างนั้นออกมา 3ปีอยู่บ้านภาระทุกอย่างก็ตกที่เธอจากคนไม่เคยทำงานเธอก็ออกหางานทำเพื่อช่วยลดภาระผมมาตลอดที่ผมไม่ทำงานเธอซื้อทุกอย่างพาไปกินตลอดเวลมีเงิน พอเข้าปีที่ 10 ผมกลับไปทำงานอีกครั้ง
         ทำงานครั้งนี้ละครับเป็นบทเรียนที่ผมรู้ตัวเองเลยว่ามันหนักหนาและรู้ว่าผมรักเธอมากแค่ไหน  เพราะว่าพอผมกลับไปทำงานผมก็พอจะมีลู่ทางหาเงินได้มากขึ้นเพื่อมาใช้หนี้ตอนที่เราไม่ได้ทำงานเพราะสร้างภาระไว้เยอะแต่พอทำได้ไม่นานผมก็ได้มีคนเข้ามาคุยอาจจะเพราะด้วยตำแหน่งบวกกับเป็นตัวเล็กน่าเลยเด็กผมก็นะดันทำนิสัยเดิมอีกทั้งที่ผ่านมาก็ผ่านมาได้โดยไม่เคยทำแบบนี้และผมแทนที่จะเอาเงินมาใช้จ่ายกับครอบครัวหรือใช้หนี้ให้เต็มที่แต่ผมกลับเอาไปแบ่งจ่ายให้กับผู้หญิงอีกคนและทิ้งภาระที่มีอยู่ให้แฟนจ่าย จนผมทำเธอท้องลูกคนที่ 2 แต่ระหว่างนั้นผมกลัวอีกคนจะไปตามหรือราวี่เหมือนผู้หญิงคนแรกเพราะผมกลัวแฟนผมจะรู้เพราะผู้หยิงอีกคนอยากให้ผมไปอยู่ด้วยผมเลยอ้างแฟนว่าเข้าดึกเพื่อไปอยูกับผู้หญิงคนนั้นและทิ้งแฟนไว้แต่ผมก้อไปรับไปส่งเวลาเธอไปทำงานแต่ด้วยเรื่องภารเงินไหนเรื่องเรื่องผู้หยญิงอีกผมเอาแต่เครียดโดยไม่รับรู้เลยว่าผมปล่อยผู้หญิงอีกคนหนึ่งกับลูกในท้องและลูกคนโตให้เธอรับภารระ
         เธอไปทำงานเธอก็ไม่เคยพูดว่าเธอไม่มีเงินตัวผมเองตอนนั้นก็ยอมรับว่ามากที่ไม่ใส่ใจเธอปล่อยเธอให้ลำบากขนาดนั้นจนผ่านไปกี่เดือนผมที่เริ่มจะกลับมาก็ได้รู้วาสระหว่างที่ผมทิ้งเธอไปเธอก็ได้คุยกับผู้ชายหลายคนผมเองก็เสียใจร้องไห้ไม่คิดว่าเธอจะทำเพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ผมเชื่อมาตลอดว่าเธอไม่มีทางทำ    และเราก็ทะเลาะกันแต่พอดีเรื่องที่ผมมีอีกคนเธอไม่รู้เธอเลยคิดว่าเธอผิดที่ทำเรื่องนี้ลงไปแต่ดีคือเธอเป็นคนที่แค่คิดว่าแค่หาคนคุยในช่วงที่ผมไม่อยู่ แต่ลึกๆๆผมเองก็รู้ว่าตัวเองก็ทำผิดกะเธออยู่ทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้นหลังจากเราคุย และผมเองก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อจะกลับมาหาเธอแต่เธอดันรูเรื่องก่อนและผมเองก็ได้รู้เรื่องราวว่าเธอก็ยังคุยอยูกะอีกคนเพราะเนื่องจากในช่วงที่ผมทิ้งเธอไปเธอต้องรับภาระมากมายก็มีผู้ชายคนนี้เข้ามาช่วยเหลือโดยที่แค่คุยไม่ได้มีอะไรกันตามที่เธอบอกนะครับสำหรับก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งตอนนั้นแต่เราผิดจิงทิ้งภาระทิ้งทุกอย่างไว้
          เรื่องราวมันเลยแย่ลงไปอีกเพราะในวันที่ผมสำนึกผิดและคิดจะเป้นคนใหม่เพื่อเธอไม่ว่าผมจะหาเงินเท่าไรกับมาโดยตัดผู้หญิงอีกคนไปได้แต่ก็ไม่ทำให้เธอกลับมาเหมือนเดิม เพราะด้วยว่าผมทำเธอเจ็บเป็นครั้งที่ 2 ผมทิ้งเธอในยามที่ลำบากไปอยู่กะอีกคน มันเป็นการฝังใจเธอในวันที่ผมทิ้งเธอกับมีอีกคนเข้ามาช่วยเหลือเธอทั้งที่ไม่ใช่น่าที่เขา จนลูกคนที่ 2 คลอดออกมาเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้นผมได้ลูกผู้หญิงและรักมากเลี้ยงเขาเองอุ้มทุกวัน แต่สุดท้ายผมก้รุ้ว่าเธอยังคุยกับคนเดิมที่ช่วยเธอผมเองก็คิดว่าเธอรักเขาหรือยังไงเราก็ทะเลาะกันทุกวันเรื่องนี้แต่จริงๆๆผมเองก็เข้าจัยว่าตัวเราเองที่ผิดและผู้ชายคนนั้นก็ดีเป็นผมเองที่ยอมรับไม่ได้และปล่อยมือเธอไม่ได้ แต่ตัวผมก็รั้งก็พยายามขอโอกาสเธอมาตลอด จนสุดท้ายยิ่งผมพยายามเท่าไรมันยิ่งแย่งลงยิ่งห่างกันออกไปทุกทียิ่งตอนเราทะเลาะกันกลายเป็นเธอที่พูดว่าเลิกทุกครั้ง จนเธอขอเวลาเพื่อที่จะออกไปอยูกับตัวเองเพราะอีกใจหนึ่งเธอก็กลัวกลับมาแล้วเจ็บ เดินต่อเธอก็กลัวจะผิดหวังอีกครั้ง ก็ยังเลยอยูกันแบบนี้ 3 คนเธอก็ยังคุยทั้งผมและเขาไปพร้อมกัน 
            แต่ผมเองที่พยายามทุกอย่างอยากให้ทุกอย่างกลับมาเร็วอยากมาเจอครอบครัวเหมือนเดิมแต่มันกลายเป็นการบีบบังคับเธอ แต่ไม่ใช่อะไรเพราะผมมองในจุดนี้ว่าถ้าเรายังอยูแบบนี้มนัก็มีแต่แย่ลงไปหมดรวมถึงครอบครัวแต่เธอตอนนี้มองแค่ความสุขของตัวเอง แต่มันก็จริงเพราะผมผิด  หรือว่าในวันนี้มันสายไปแล้วผมควรจะปล่อยเธอไหมหรือจะพยายามจับมือเธอสู้ต่อไป อันไหนมันจะดีกว่ากัน เพราะเรื่องทั้งหมดมันผิดที่ผมถึงในวันนี้เราจะคิดได้หรือกลับตัวจิงๆๆๆทางไหนที่มันจะจบเรื่องราวนี้ได้  ถ้าผมเดินออกมาทุกอย่างมันคงจะดีเธอเองก็มีชีวิตใหม่ที่ดี ไม่ต้องมาฝั่งใจกับเรื่องนี้เพราะเธอก็ไม่คิดว่าผมจะกลับตัวได้ผมควรทำไงดีผมรักเธอมาก