สรุปแล้ว เงินทุนไม่ใช่ปัจจัยสำคัญ  เมื่อถึงจุดหนึ่ง การเพิ่มปริมาณเงิน อาจจะไม่เพิ่มคุณภาพ

เงินจำนวนนี้  เอาไปสร้างหนัง แบบภาคหนึ่งได้สองเรื่องเลยทีเดียว  หรือสร้างหนังแบบฉลาดเกมโกง ได้ถึง 20 เรื่อง

ภาคนี้ ใครว่าพระเอกเล่นเก่ง  คือแกเล่นหน้าเดียวทั้งเรื่อง  ทำให้ไม่อิน ไม่เชียร์  

ภาคหนึ่งตอนพระเอก ถูกซอมบี้กัด  คนดูในโรงร้องไห้กันระส่ำ  ตอนสามีคนท้อง ยอมเสียสละเอาตัวเองสกัดซอมบี้ น้ำตาไหลกันทุกแถว

คือนักแสดงในภาคหนึ่ง เล่นเก่งกว่า ภาคสองทุกคน เมื่อเทียบกันพ่อต่อพ่อ  แม่ต่อแม่ เด็กต่อเด็ก สามีต่อสามี  

ตัวร้ายในภาคหนึ่ง ก็ร้ายจริงๆ แต่ภาคสอง ดูไปคล้ายๆ ติ๊ก กลิ่นสี   แถมบุคลิกเหมือนอีก (เอ๊ะหรือเฮียติ๊กแอบไปเล่น) 

สงสัยอย่างหนึ่งว่า ฝีมือผู้กำกับนี่ เหมือนนักร้องไหม คือร้องแนวนึงดังมาก แต่พอเปลี่ยนไปร้องอีกแนวแย่เลย 

อาจเป็นไปได้ว่า ผู้กำกับคนนี้ถนัดแนวแบบภาคหนึ่งมากกว่า 

หนังเรื่องนี้ ควรใช้ชื่ออื่นไปเลย เพื่อไม่ให้เกิดการเปรียบเทียบกับหนังขึ้นหิ้ง แบบ train to pusan

คือถ้าเป็นชื่ออื่น แบบไม่ใช่ภาคต่อ  จะกลายเป็นหนังที่ดีเรื่องหนึ่งทีเดียว  โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงโควิดแบบนี้ หาหนังดูยากมาก