ระลอกริ้ว ...................................................... โดย ตระกองขวัญ

0 ค่อยค่อยไหลค่อยค่อยหลากจนกรากเชี่ยว คืนเปล่าเปลี่ยวเงียบงันก็พลันสลาย คลื่นตีฟองละอองซัดกระจัดกระจาย รวบรวมสายชำแรกกระแทกกระทั้น 0 ปริมาณฝุ่นฝนที่หล่นร่วง ผูกเงื่อนบ่วงหน่วงจิตให้คิดประหวั่น เสียงโค

เวียนฤดูผ่านพ้น..................เปลี่ยนผัน ธรรมชาติโปรยสวรรค์...........สู่หล้า หนาวร้อนก็วนกัน.................หมุนผ่าน ยามพิศมองฟากฟ้า..............เฟื่องแล้วงามตา ฤดูร้อนลมเอ่ยอ้า................

0 ต้องลมใบไม้แห้งค่อยแกว่ง-หล่น ฤาต่างจิตใจคนที่หล่นร่วง ภาพงดงามความหลังสิ้นทั้งปวง ย่อมผ่านแทรกระหว่างช่วงการร่วงลง 0 จันทร์หลังเพ็ญรูปส่อง .. ย่อมต้องแซม ด้วยรูปแรมที่สลับขึ้นรับส่ง ต่างเพียงการรับ

0 ที่ขอบฟ้าสูงส่ง .. ฤๅจำนงจะอาจคืบเข้าสืบสอย ลิบไกลนั่นดาวเดือน .. ดูเลื่อนลอย เกินจะคล้อยเคลื่อนให้ .. เอื้อม-ไขว่คว้า 0 ที่ขอบฟ้าไกลพู้น .. เหลื่อมจำรูญงามจริงเสียยิ่งกว่า พรับพริ้มคอยแต่งหวัง .. ท

...แม้นสุริยาจะลาลับ แต่นั่นก็เพื่อได้ให้โอกาสจันทราได้ส่องฉาย ธรรมชาติยามค่ำที่ แขดาราฉาย ก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที.... @ทิพากร รอนเคลื่อนลับ จับนที แสงรพี รุจีอ่อน ย้อนลับหาย นิศากร ย้อนจรัส ประภาส

0 เสียงไก่ขันแว่วฝ่าอุษาสมัย บอกจันทร์ให้งำรอยแล้วถอยหลบ เพื่อเปิดฟ้าแรกวันให้ครันครบ การบรรจบรูปธรรมแสนอำพน 0 ลมหนาวพลิ้วผ่านอยู่แต่ตรู่สาง หมอกก็คลี่ม่านพรางทั่วทางถนน หนาวเนื้อตัว, หนาวในหัวใจคน นั

0 หอมโกสุมกล่อมยาม .. เมื่อวามวับ ดวงวันทอลออระยับขึ้นรับช่วง ลมเช้าชื่นเฉื่อยโชย .. ก็โดยรวง ช่อมาลย์ปวงรับเช้าด้วยเคล้าคลอ 0 เสพความหอมรื่นล้ำ-แห่งธรรมชาติ บำบวงภาษกอปรกรอง .. พร่ำพร้องขอ หมายโสตเทพ