เรายังคิดถึงคนคุยเก่าอยู่ค่ะ อยากให้เค้ากลับมาแต่คงเป็นไปไม่ได้

เรื่องมันเกิดจากที่เค้าทักเรามาก่อนตามปกติเพราะเป็นคนรู้จักที่โรงเรียน เค้าทัก message เรามาด้วยคำพูดที่นุ่มนวล [เหมือนเค้ารู้ว่าเราชอบการกระทำแบบนี้] เราก็ตอบกลับไป เราคุยกับเค้าเหมือนเพื่อน คุยๆไปเรื่อยๆจนเราเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้กัน เราไม่รู้ว่าทำไมช่วงเวลาดีๆแบบนั้นถึงผ่านไปเร็วแบบนี้ จนมาถึงวันนึงที่เรารู้สึกรำคาญและเบื่อกับการที่เค้าทักแชทมาเหมือนเดิมทุกวัน เเต่เค้าก็ดูเหมือนจะรู้ว่าเรารำคาญ เลยให้ space ให้เราได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น เราจำความรู้สึกตอนนั้นได้เป็นอย่างดี แต่ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของเราก็ต้องหยุดพักไว้เพียงแค่คำว่า"เเม่เราไม่ให้มีแฟน" เราเคยบอกเค้าไปหลายครั้งแล้วว่า "เรายังรู้จักตัวเองไม่มากพอ เราอยากรู้จัดตัวเองให้มากกว่านี้" ด้วยความที่ยังเราเด็ก เราไม่เข้าใจหรอก ว่าการให้ความคนอื่นน่ะ มันแย่มากๆและเค้าก็ยังรั้งเราไว้ เราเลยใจอ่อนคุยกันต่อ ยิ่งนานเข้าเราก็ยิ่งรักกันมากขึ้น เราแทบจะไม่ทะเลาะกันเลย เค้าเป็นคนใจเย็น น่ารักและใจดีกับเรามากๆ แต่ด้วยความหูเบาของเราที่ทำให้เราไปได้ยินเข้ากับคำพูดที่เค้านินทาคนคุยคนนั้น ว่าเค้าคบซ้อน หลายใจและเจ้าชู้มากๆ เราก็นึกสงสัยไม่ได้ว่าทำไม เค้าจะไม่มีคนอื่น ทำไมเค้าจะไม่คุยกับเราแค่คนเดียว เราก็เพียงทำได้แค่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ เห้ออออ หมดเวลาความสุขของเราจริงๆแล้วสินะ วันนึงเรามาซ้อมบาสที่โรงเรียนช่วงเสาร์-อาทิตย์ ก่อนที่จะแข่งด้วยความเป็นกัปตันทีม เราเลยซ้อมหนักมากๆ และด้วยความที่เค้าเป็นนักบาสอยู่แล้วจึงเป็นเรื่องปกติของเค้าที่จะมาซ้อม    หลังจากที่เราซ้อมเสร็จ เรากับเค้าก็ได้ไปซื้อของกินที่7-11ด้วยกันแค่2คน เดินคุยกันไปเรื่อยๆ เค้าประหม่ามากๆ น่ารัก เค้าน่ารักมากๆ เค้าเดินตามมาตลอด ด้วยความที่เราเอ็นดูเค้า เราก็เข้าไปกอดคอเค้าเลย(งงว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่) เค้าก็คือยืนนิ่งแบบเกร็งไปทั้งตัวเลย555555 คนอะไรโคตรจะน่ารักเลย แต่นี่แหละ ครั้งสุดท้ายที่เรามีความสุขด้วยกัน หลังจากนั้นไม่นาน เราทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มด้วยความโกรธมากๆ เราควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองไม่ได้ ทำให้ตอนที่ทักมา เราเผลอไปลงทุกอย่างที่เค้า เราสาดอดีตของเค้า เราทำพลาดมากๆ แต่เค้าก็ใจเย็นกับเรามากๆ เค้าเป็นคนดีมากๆจนตอนเราร้องไห้ออกมา ก็มีเค้าที่อยู่กับเราตลอดจนเราหลับไป เราคุยกันได้เกือบๆ2ปี จนวันสุดท้ายก่อนที่เราจะเลิกคุยกันคือเราอึดอัด เราเบื่อเราก็เลยตัดสินใจแย่ๆลงไป เราแทบมองหน้ากันไม่ติดเลย55555 แค่นี้พอแล้ว ถ้าเล่ามากกว่านี้เราคงจะร้องแต่ไม่มีคนมาปลอบเหมือนแต่ก่อนแล้ว  เรายังรู้สึกผิดไม่หาย เราโทษตัวเองมาตลอดว่าทำไมเรารักษาเค้าไว้ไม่ได้ ทำไมเราทำแบบนั้น ด้วยความที่เรายังเด็กเราทำพลาดไปแล้ว เราไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อ แต่ตอนนี้ผ่านมาแล้วเกือบปี เค้าก็มีคนดูแลแล้ว แต่เราก็ยังคิดถึงเค้าอยู่ดี พอเรามูฟออนได้แล้ว เราก็ดันเจอกันที่รร.อีก ความทรงจำดีๆต่างๆก็กลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง เราต้องตัดใจดิวะ อย่สไปคิดถึงเค้าสิ -diary 1