ปกติก็มีความสุขดี แต่ตอนนี้....

ผมต้องแนะนำตัวคร่าวๆก่อน ผมอายุ15ปี ขอสงวนชื่อนะครับ ฐานะบ้านค่อนข้างดีเลยแต่ไม่ค่อยให้ผมมีเงินเก็บและไม่ค่อยตามใจ พ่อและย่าอยากให้เป็นนายร้อยแต่ผมอยากเป็นนักแข่งรถ ปกติชอบเล่นเกม/มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ ปกติที่ผู้ชายชอบ  ชีวิตผมปกติมีความสุขมากๆไม่เคยร้องไห้เลยตั้งแต่เรียน ป.5 ไปโรงเรียนเก็บเงินเล่นกับเพื่อนวนๆไป มีวันนึ่งผมมานั่งคิด คอมก็อยากได้ใหม่อยากได้ของเล็กๆน้อยไว้ประดับชีวิตแต่ก็เก็บงบเพื่อทำตามฝันของผมด้วย ผมไม่สามารถหาเงินได้เยอะและเร็วขนาดนั้น ผมนั่งคิดแล้วคิดอีกว่าผมควรทำยังไงหางานทำก็ยังไม่รับเพราะไม่มีวุฒิม.3 หลังจากผมคิดแบบนี้ผมไม่คิดเรื่องอื่นเลยผมเอาแต่คิดว่าจะทำยังไงดี ตอนนี้ผมเครียดและเศร้ากับความหมดหวัง ผมแอบร้องไห้คนเดียวประจำผมไม่เคยเหล่าให้ใครฟังเลย ผมคิดว่าโลกหลังความตายคงจะเป็นโลกที่ดีกว่ามันอาจทำให้ผมมีความสุขมาก ผมคิดไว้แล้วว่าจะต้องตายแบบไหน
ผมนอนฝันร้ายทุกคืนยิ่งตอนนี้เปิดเทอมผมยิ่งเครียด บางวันผมปวดหัวมาก จนต้องกินยานอนหลับ ผมคิดว่าที่เป็นอย่างนี้เพราะทะเยอทะยานไปผมพยายามทำให้จิตใจสงบแต่มันไม่ช่วยอะไรเลย ผมเลิกคิดว่าจะเป็นนักแข่งรถแล้วปล่อยชีวิตให้เรียนจบหางานธรรมดาๆเหมือนคนอื่น แต่ก็คิดว่าตายดีกว่า
ผมต้องการคำตอบว่าที่ผมเป็นอย่างงี้เพราะผมทะเยอทะยานมากไปใช่ไหมมีคำตอบช่วยบอกผมที ขอบคุณครับ