ขอถามความเห็นทุกคนหน่อยค่ะ พอดีเราเรียนอยู่แล้วมาอยู่หอของโรงเรียนที่มีครูคอยดูแลเพราะอยากเรียนกรุงเทพแต่บ้านอยู่ไกลแต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนอยู่คุกโดนจำกัดทุกอย่างทนอยู่มาตั้งแต่ม.1จนตอนนี้ม.6แล้วค่ะ
คือพอเรากลับจากบ้านมาหอเราก็ต้องเก็บโทรศัพท์พอจะใช้เราก็ถามเชิงตะหวาดว่า"เอาไปใช้ทำอะไร" แล้วพอเราเอาโทรศัพท์ไปเก็บช้าเค้าก็ถามเราแบบว่าอิหยังวะว่า "คืนโทรศัพท์รึยัง" ไม่ก็ "ใช้เสร็จแล้วเอามาคืนเลยนะ" คือแบบว่านี่เป็นของๆเราไม่ได้ยืมใครมาใช้ไม่ใช่ของคนอื่นแล้วทำไมเราต้องเอาไปคืนด้วย แต่อันนี้ก็พอเข้าใจได้ว่าใช้คำพูดผิด แต่เรื่องการกลับบ้านแล้วปกติจะต้องกลับเข้าหอตอนเย็นวันอาทิตย์แต่ถ้ามีเหตุจำเป็นต้องเข้าตอนเช้าวันจันทร์ต้องให้ผู้ปกครองโทรมาบอก แต่พอเราให้ปผู้ปกครองเราโทรบอกเค้าก็บอกว่าโอเคได้ไม่เป็นไรแต่อย่ากลับมาเกิน7.00 แต่พอเรากลับมาเราโดนเค้าด่าแบบไม่ยอมฟังเหตุผลเราเลยว่าเรา งอแง ไม่ยอมกลับตามกำหนดจะกลับเช้าให้ได้ เค้าบอกว่าเค้ารู้ว่าเราเป็นยังไงเพราะเค้าคุยกับทางบ้านเราตลอด แล้วเราก็โดนเค้าด่าแบบเหยียดๆอีกหลายวันจนเราเครียด เราเลยโทรไปหาที่บ้านเราเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ที่บ้านบอกว่า ทำไมครูพูดแบบนี้ตอนขอก็บอกแล้วว่าอนุญาตแล้วแต่ทำไมมาด่าด้วยจะไม่ให้ก็บอกดีๆสิว่าไม่ให้กลับเช้าจะมาด่าเราทำไม แล้วอีกอย่างที่บ้านรู้ถึงความเป็นอยู่ของเราที่หอดีเพราะเราเล่าให้ฟังตลอดแต่เราก็ทน คนที่บ้านไม่มีใครอยากสุงสิงกับครูเค้าที่บ้านบอกว่าไม่มีใครคุยกับครูเลยแล้วเค้ามาบอกว่ารู้จักเราดีได้ยังไง ทุกวันนี้เค้ายังคิดว่าเราเป็นเด็กที่เอาแต่ใจอยากได้อะไรก็ต้องได้อยู่เลย
เราเข้าใจนะว่ามันอาจเป็นเรื่องเล็กๆที่คนอื่นสามารถปล่อยผ่านไปได้แต่มันยังมีเรื่องในหออีกหลายเรื่องอย่างเรื่องความหน้าไหว้หลังหลอกระหว่างเรากับผู้ปกครองตอนครูอยู่กับเราด่าเราเหมือนไปฆ่าใครตาย แต่พอเจอผู้ปกครองก็ทำเป็นพูดดีบอกเราเรียบร้อยพูดง่าย คือเราก็งงว่าตกลงเค้ามองเราเป็นคนแบบไหนเค้าบอกว่าเด็กหออย่างพวกเราชอบหน้าไหว้หลังหลอกแต่เค้าดันเป็นซะเอง แถมเค้ายังเคยว่าร้ายเพื่อนเราที่เป็นเด็กเรียบร้อยมากให้ครูคนอื่นฟังเสียๆหายๆ อย่างนี้หรอที่เค้าบอกว่ารักเราทุกคนเท่ากันทั้งๆที่เค้าสองมาตราฐานใครหน้าตาดีใครหล่อก็จะได้สิทธิพิเศษ เช่น ได้โทรศัพท์ตลอดเวลาแต่คนอื่นนี่กว่าจะได้เลือดตาแทบกระเด็น ได้นอนดูทีวีทักวันแต่คนอื่นต้องอดไว้ดูตอนวันหยุด
ทุกเรื่องที่เขียนมาเป็นแค่ส่วนหนึ่ง บางคนอาจคิดว่าเรื่องแค่นี้เองจะโวยวายทำไม่แต่ถ้าเราต้องโดนแบบนี้ซ้ำๆมา5-6ปีมันก็ทำให้เราไม่สบายใจอย่างรุนแรงได้เลยนะจนตอนนี้ก็แอบคิดว่าจะเป็นซึมเศร้ารึป่าว แต่ถ้าเก็บกดก็คือแน่นอนไม่มีเด็กหอคนไหนที่ไม่เก็บกด
อยู่หอโรงเรียนหรืออยู่คุก?
คือพอเรากลับจากบ้านมาหอเราก็ต้องเก็บโทรศัพท์พอจะใช้เราก็ถามเชิงตะหวาดว่า"เอาไปใช้ทำอะไร" แล้วพอเราเอาโทรศัพท์ไปเก็บช้าเค้าก็ถามเราแบบว่าอิหยังวะว่า "คืนโทรศัพท์รึยัง" ไม่ก็ "ใช้เสร็จแล้วเอามาคืนเลยนะ" คือแบบว่านี่เป็นของๆเราไม่ได้ยืมใครมาใช้ไม่ใช่ของคนอื่นแล้วทำไมเราต้องเอาไปคืนด้วย แต่อันนี้ก็พอเข้าใจได้ว่าใช้คำพูดผิด แต่เรื่องการกลับบ้านแล้วปกติจะต้องกลับเข้าหอตอนเย็นวันอาทิตย์แต่ถ้ามีเหตุจำเป็นต้องเข้าตอนเช้าวันจันทร์ต้องให้ผู้ปกครองโทรมาบอก แต่พอเราให้ปผู้ปกครองเราโทรบอกเค้าก็บอกว่าโอเคได้ไม่เป็นไรแต่อย่ากลับมาเกิน7.00 แต่พอเรากลับมาเราโดนเค้าด่าแบบไม่ยอมฟังเหตุผลเราเลยว่าเรา งอแง ไม่ยอมกลับตามกำหนดจะกลับเช้าให้ได้ เค้าบอกว่าเค้ารู้ว่าเราเป็นยังไงเพราะเค้าคุยกับทางบ้านเราตลอด แล้วเราก็โดนเค้าด่าแบบเหยียดๆอีกหลายวันจนเราเครียด เราเลยโทรไปหาที่บ้านเราเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ที่บ้านบอกว่า ทำไมครูพูดแบบนี้ตอนขอก็บอกแล้วว่าอนุญาตแล้วแต่ทำไมมาด่าด้วยจะไม่ให้ก็บอกดีๆสิว่าไม่ให้กลับเช้าจะมาด่าเราทำไม แล้วอีกอย่างที่บ้านรู้ถึงความเป็นอยู่ของเราที่หอดีเพราะเราเล่าให้ฟังตลอดแต่เราก็ทน คนที่บ้านไม่มีใครอยากสุงสิงกับครูเค้าที่บ้านบอกว่าไม่มีใครคุยกับครูเลยแล้วเค้ามาบอกว่ารู้จักเราดีได้ยังไง ทุกวันนี้เค้ายังคิดว่าเราเป็นเด็กที่เอาแต่ใจอยากได้อะไรก็ต้องได้อยู่เลย
เราเข้าใจนะว่ามันอาจเป็นเรื่องเล็กๆที่คนอื่นสามารถปล่อยผ่านไปได้แต่มันยังมีเรื่องในหออีกหลายเรื่องอย่างเรื่องความหน้าไหว้หลังหลอกระหว่างเรากับผู้ปกครองตอนครูอยู่กับเราด่าเราเหมือนไปฆ่าใครตาย แต่พอเจอผู้ปกครองก็ทำเป็นพูดดีบอกเราเรียบร้อยพูดง่าย คือเราก็งงว่าตกลงเค้ามองเราเป็นคนแบบไหนเค้าบอกว่าเด็กหออย่างพวกเราชอบหน้าไหว้หลังหลอกแต่เค้าดันเป็นซะเอง แถมเค้ายังเคยว่าร้ายเพื่อนเราที่เป็นเด็กเรียบร้อยมากให้ครูคนอื่นฟังเสียๆหายๆ อย่างนี้หรอที่เค้าบอกว่ารักเราทุกคนเท่ากันทั้งๆที่เค้าสองมาตราฐานใครหน้าตาดีใครหล่อก็จะได้สิทธิพิเศษ เช่น ได้โทรศัพท์ตลอดเวลาแต่คนอื่นนี่กว่าจะได้เลือดตาแทบกระเด็น ได้นอนดูทีวีทักวันแต่คนอื่นต้องอดไว้ดูตอนวันหยุด
ทุกเรื่องที่เขียนมาเป็นแค่ส่วนหนึ่ง บางคนอาจคิดว่าเรื่องแค่นี้เองจะโวยวายทำไม่แต่ถ้าเราต้องโดนแบบนี้ซ้ำๆมา5-6ปีมันก็ทำให้เราไม่สบายใจอย่างรุนแรงได้เลยนะจนตอนนี้ก็แอบคิดว่าจะเป็นซึมเศร้ารึป่าว แต่ถ้าเก็บกดก็คือแน่นอนไม่มีเด็กหอคนไหนที่ไม่เก็บกด