สวัสดีค่ะ จขกท.อายุ14ย่าง15ปีค่ะเป็นพวกค่อนข้างเฟรนลี่เทื่ออยู่กับเพื่อน และก็ค่อนข้างเรียนเก่ง ด้วยความที่เมื่อก่อนได้อันดับท้ายๆของห้องแล้วพ่อแม่ชอบตั้งความหวังกับเรา โดยคำพูดที่ว่าก็ไม่ได้หวังอะไรกับเรา ซึ่งเราที่ไม่เคยได้รับคำชมจากเขาเลย เราเลยตั้งใจเรียนให้ขึ้นมาเป็นอันดับต้นๆเพราะอยากได้รับคำชมบ้าง แต่ผลลัพธ์มันกลับตรงกันข้ามด้วยคำว่าไม่เห็นจะพยายามอะไรเลย... คือมันทำร้ายจิตใจมากๆแต่ก็ไม่ย้อถอยพยายามมาตลอด จนขึ้นประมาณม.1เริ่มทนไม่ไหวกับคำที่เขาพูด บางทีเขาก็พูดกับเราประมาณว่านี่ดูลูกเพื่อนพ่อนี่สิ เรียนก็เก่งแถมช่วยที่บ้านทำงานนู่นนี่นั่น จนถึงวันนึงเราเอ่ยปากขอพวกเขาไปพบจิตแพทย์ เขาได้พูดกับเราว่า"เป็นโรคจิตรึไงแค่เครียดนิดหน่อยต้องไปหาหมอประสาทหรอ" ทำให้เราเริ่มกรีดแขนตัวเองเพราะไม่รู้จะเอาความรู้สึกนี้ไปบอกกับใคร... เราเริ่มทำมันบ่อยขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่ไปโรงเรียนเราก็จะต้องใส่เสื้อคลุใมเสมอเพื่อปิดแผลไม่ให้ใครเห็น เรายังไม่อยากตาย แค่อยากหายไป อยากให้มีคนที่คอยรับฟังเราได้ในทุกๆเรื่อง เพราะแม้แต่คนในครอบครัวยังว่าเราแบบนี้ เราคงไม่กล้าจะไปปรึกษาใครแล้ว เรากลัวว่าเราจะทำอะไรผิดในสายตาของเขา เรากลัว.. ทุกๆอย่างที่เราทำจะทำให้พวกเขาโกรธเรา
อยากหายไป