สวัสดีค่ะ นี่ถือเป็นกระทู้แรกของเรานะคะ เราอยากจะมาบอกเล่าเรื่องๆหนึ่งให้ทุกคนฟังค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าเราเป็นคนชอบอ่าน ชอบเขียนไดอารี่มาก และเราจะแยกไดอารี่แต่ละเล่มว่าเราเขียนถึงใคร เขียนมาตั้งแต่ ม.ต้นแล้วค่ะ
คือมีอยู่เล่มหนึ่ง เราเขียนถึงคนพิเศษคนหนึ่งค่ะ ถ้าย้อนไปเมื่อ10ปีที่แล้ว เขาก็คือแฟนของเราในสมัยนั้นค่ะ
เราเขียนทุกวัน ย้อนไปอ่านก็ตลกมากค่ะ ว่าเขียนไปได้ไง เอาจริงๆไดอารี่ถือว่าเก็บเรื่องราวได้ดีเลยนะคะ
แต่วันเวลาผ่านไป อะไรๆก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา เราก็เริ่มห่างกัน เริ่มเข้ามหาลัย ล่าสุดเราก็ต่างคนต่างทำงาน และสำหรับเราก็คือมีแฟนใหม่แล้วค่ะ
แต่เมื่อ1เดือนก่อน เราเจอสมุดไดอารี่เล่มนั้น เปิดมาอ่านอีกที ถามว่าคิดถึงไหม ก็คิดถึงค่ะ หวังว่าทุกคนคงเข้าใจนะคะ ความรักสมัยมัธยมฟีลลิ่งก็คล้ายๆน้องน้ำพี่โชนเลยค่ะ มันหวนไปก็คิดถึงมากๆ อ่านแล้วยอมรับน้ำตาซึมค่ะ เราไม่เคยบอกเลิกกันเลย แค่เราห่างกัน ห่างแบบหายไปจากชีวิตของกันและกัน มันเลยถึงจุดที่ว่า เราต้องมูฟออนค่ะ คือมันผ่านมา5ปีได้ที่เราก็รอเขาติดต่อมานะคะ แต่เขาก็ไม่ได้ติดต่อกลับมาเลย มีแค่นานๆครั้ง คุยกันผ่านmessager ปีละครั้ง สองครั้งเองได้ค่ะ
สำหรับในปัจจุบันนี้ เรากับแฟนคนปัจจุบันก็มีความสุขมากค่ะ และเราก็รักเขามากค่ะ แต่สำหรับเขาคนนั้นยอมรับว่าคิดถึงและขอบคุณเขามากๆที่ครั้งหนึ่งเขาได้เข้ามาในชีวิตของเรา ในลักษณะของ poppy love ที่มันเป็นรักวัยมัธยมที่เราจดจำได้ดีที่สุด
และเมื่อ1สัปดาห์ก่อน เราคิดแล้วว่าต่อให้เราเก็บสมุดเล่มนั้นไว้ มันก็เป็นได้แค่ความทรงจำอันหนึ่ง เราจึงเลือกที่จะส่งต่อสมุดเล่มนั้นให้กับเขา(คนในอดีตเมื่อ10ปีก่อน) ถามว่าทำไมต้องให้ แล้วแฟนคนปัจจุบันละ เรายอมรับค่ะว่าเราคิดบ้าบอไปไหมที่ทำแบบนี้ คิดผิดไปไหม มันตีวนๆในหัวตลอดเวลา แต่เราก็แบบเอาเถอะ คืนไปให้เจ้าของของมันจริงๆดีกว่า ให้เขารับรู้ว่าเมื่อ10ปีก่อน และตลอด5ปีให้หลังจากนั้นที่เรารอเขา ความรู้สึกเราเป็นยังไง เราเขียนอะไรถึงเขาไปบ้าง และเราก็ได้แนบจดหมายน้อยลงไปพร้อมสมุดเล่มนั้นค่ะ ว่าขอบคุณนะที่เข้ามาในชีวิต ไม่เสียใจเลย ขอบคุณและขอโทษสำหรับบางเรื่องที่เกิดขึ้น และเราก็บอกเขาไปอีกว่า เออตอนนี้เรามีคนใหม่แล้วนะ หวังว่าคุณจะมีคนเข้ามาในชีวิต ขอให้ได้เจอคนที่รักคุณจริงๆ และดูแลกันให้ดี มีข่าวดีอย่าลืมบอกกันนะ เราก็จะบอกคุณเป็นคนแรกๆเหมือนกัน อย่าลืมมาหากันด้วยนะ... (น้ำตาซึม...)
… เราก็เขียนไปประมาณนี้แหละค่ะ
อยากสอบถามว่าเราทำถูกต้องไหมคะ สำหรับใครที่มีเรื่องอะไรอยากเล่าอยากแชร์ มาแชร์กันได้นะคะ
ปล. เริ่มเขียนไดอารี่ตั้งแต่เริ่มคบกันเมื่อปี 53-58 และหลังจากนั้นไม่เคยเขียนอีกเลย เพราะมีแฟนใหม่(คนปัจจุบัน) และมาเจอไดอารี่อีกทีปี 63ค่ะ ก็10ปีพอดี
เมื่อเราเขียนไดอารี่ถึงคนๆหนึ่ง ใน10ปีที่แล้ว
เรื่องมีอยู่ว่าเราเป็นคนชอบอ่าน ชอบเขียนไดอารี่มาก และเราจะแยกไดอารี่แต่ละเล่มว่าเราเขียนถึงใคร เขียนมาตั้งแต่ ม.ต้นแล้วค่ะ
คือมีอยู่เล่มหนึ่ง เราเขียนถึงคนพิเศษคนหนึ่งค่ะ ถ้าย้อนไปเมื่อ10ปีที่แล้ว เขาก็คือแฟนของเราในสมัยนั้นค่ะ
เราเขียนทุกวัน ย้อนไปอ่านก็ตลกมากค่ะ ว่าเขียนไปได้ไง เอาจริงๆไดอารี่ถือว่าเก็บเรื่องราวได้ดีเลยนะคะ
แต่วันเวลาผ่านไป อะไรๆก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา เราก็เริ่มห่างกัน เริ่มเข้ามหาลัย ล่าสุดเราก็ต่างคนต่างทำงาน และสำหรับเราก็คือมีแฟนใหม่แล้วค่ะ
แต่เมื่อ1เดือนก่อน เราเจอสมุดไดอารี่เล่มนั้น เปิดมาอ่านอีกที ถามว่าคิดถึงไหม ก็คิดถึงค่ะ หวังว่าทุกคนคงเข้าใจนะคะ ความรักสมัยมัธยมฟีลลิ่งก็คล้ายๆน้องน้ำพี่โชนเลยค่ะ มันหวนไปก็คิดถึงมากๆ อ่านแล้วยอมรับน้ำตาซึมค่ะ เราไม่เคยบอกเลิกกันเลย แค่เราห่างกัน ห่างแบบหายไปจากชีวิตของกันและกัน มันเลยถึงจุดที่ว่า เราต้องมูฟออนค่ะ คือมันผ่านมา5ปีได้ที่เราก็รอเขาติดต่อมานะคะ แต่เขาก็ไม่ได้ติดต่อกลับมาเลย มีแค่นานๆครั้ง คุยกันผ่านmessager ปีละครั้ง สองครั้งเองได้ค่ะ
สำหรับในปัจจุบันนี้ เรากับแฟนคนปัจจุบันก็มีความสุขมากค่ะ และเราก็รักเขามากค่ะ แต่สำหรับเขาคนนั้นยอมรับว่าคิดถึงและขอบคุณเขามากๆที่ครั้งหนึ่งเขาได้เข้ามาในชีวิตของเรา ในลักษณะของ poppy love ที่มันเป็นรักวัยมัธยมที่เราจดจำได้ดีที่สุด
และเมื่อ1สัปดาห์ก่อน เราคิดแล้วว่าต่อให้เราเก็บสมุดเล่มนั้นไว้ มันก็เป็นได้แค่ความทรงจำอันหนึ่ง เราจึงเลือกที่จะส่งต่อสมุดเล่มนั้นให้กับเขา(คนในอดีตเมื่อ10ปีก่อน) ถามว่าทำไมต้องให้ แล้วแฟนคนปัจจุบันละ เรายอมรับค่ะว่าเราคิดบ้าบอไปไหมที่ทำแบบนี้ คิดผิดไปไหม มันตีวนๆในหัวตลอดเวลา แต่เราก็แบบเอาเถอะ คืนไปให้เจ้าของของมันจริงๆดีกว่า ให้เขารับรู้ว่าเมื่อ10ปีก่อน และตลอด5ปีให้หลังจากนั้นที่เรารอเขา ความรู้สึกเราเป็นยังไง เราเขียนอะไรถึงเขาไปบ้าง และเราก็ได้แนบจดหมายน้อยลงไปพร้อมสมุดเล่มนั้นค่ะ ว่าขอบคุณนะที่เข้ามาในชีวิต ไม่เสียใจเลย ขอบคุณและขอโทษสำหรับบางเรื่องที่เกิดขึ้น และเราก็บอกเขาไปอีกว่า เออตอนนี้เรามีคนใหม่แล้วนะ หวังว่าคุณจะมีคนเข้ามาในชีวิต ขอให้ได้เจอคนที่รักคุณจริงๆ และดูแลกันให้ดี มีข่าวดีอย่าลืมบอกกันนะ เราก็จะบอกคุณเป็นคนแรกๆเหมือนกัน อย่าลืมมาหากันด้วยนะ... (น้ำตาซึม...)
… เราก็เขียนไปประมาณนี้แหละค่ะ
อยากสอบถามว่าเราทำถูกต้องไหมคะ สำหรับใครที่มีเรื่องอะไรอยากเล่าอยากแชร์ มาแชร์กันได้นะคะ
ปล. เริ่มเขียนไดอารี่ตั้งแต่เริ่มคบกันเมื่อปี 53-58 และหลังจากนั้นไม่เคยเขียนอีกเลย เพราะมีแฟนใหม่(คนปัจจุบัน) และมาเจอไดอารี่อีกทีปี 63ค่ะ ก็10ปีพอดี