คือวันนี้ ผมอยากเล่าเรื่องทั้งหมดนะครับ คืออยากหาให้ช่วยรับฟังหน่อยได้รึเปล่า
.
.
.
.
.
.
คือมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณ ป.6 ผมรู้สึกว่าช่วงนั้นเป็นรู้สึกสดใสมากครอบครัวใจดีเอาใจใส่ผมอยู่ตลอดมีเพื่อนสนิทโรงเรียนแถวบ้านเยอะ จนกระทั่งผมจบ ป.6 ผมได้ย้ายมา รร.ใหม่ ขึ้นม.1 แล้วช่วงนั้น ผมนอนหอ จนแทบไม่ได้อยู่กับครอบครัว ผมตั้งใจเรียนมากๆ เพื่อจะได้เกรดดีๆ และช่วยครอบครัวผมและติดต่าเพื่อนเก่าบ้าง และ วันหนึ่งผมกลับมาบ้าน ผมรู้สึกอะไรๆมันเปลี่ยนไปมากๆ ช่วงนั้นคือช่วงที่ ผมอยากกลับมาพักผ่อนที่บ้านเพราะช่วงนั้นเป็นช่วงหยุดยาวผมเลยกลับมาบ้าน ผมก็เลยกลับมาเปิดคอมเล่น แต่ว่า เนื่องจากผมชอบเล่นเกม+หาอนิเมะดูบ่อยอยู่แล้ว แล้วเรื่องอ่านหนังสือ ผมจะแบ่งเวลาไว้ 2ชม.ในการทบทวน แต่ผมกลับรู้สึกว่ากลับมาบ้านครั้งนี้ผมรู้สึกแปลกไป ยายผมเริ่มด่าผมว่า ทำไมไม่ยอมทำงานเลยทั้งที่ผมทำหน้าที่ผมเสร็จหมดแล้ว เพราะช่วงผมประมาณ ป.4-6 ผมทำหน้าที่ของผมตลอดแล้วผมไม่เคยโดนต่อว่า ผมช่วยอะไรได้ผมก็จะช่วย แต่พอกลับมาครั้งนี้ผมเหมือนดดนโยนหน้าที่หมดเลย ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งผมเปิดคอมเล่น ยายกับบอกผมว่าเล่นอะไรนักหนาเล่นมาหลายชั่วโมงแล้วพักได้แล้วเล่นโง่จนจะเป็นแล้ว ทั้งที่ผมพึ่งได้เล่น ผมก็รู้สึกว่าทำไมมันไม่เหมือนเดิม เพราะปกติผมจะแบ่งเวลา เล่นเกม อ่านหนังสือ และทำงานอดิเรก คือการวาดการ์ตูน ยายปิดคอมแล้วเอาคอมผมไปเลย ผมก็ไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยหาวาดรูปทำ แล้วตา ก็มาหาผม บอกว่าทำไมไม่อ่านหนังสือ ผมบอกว่าอ่านแล้ว ตาบอกว่าอย่างที่ยายเอาแต่หมกมุ่นแต่หน้าจอไม่ไปไหนเลย หนังสือก็ไม่อ่าน ผมก็ยืนยัยว่าอ่านแล้ว ตาบอก อ่านยังไง วันนี้เห็นแต่เล่นอยู่ที่หน้าจออย่างเดียว แล้วหลังจากนั้นผมก็รู้สึกว่า ทำไมกลับมาบ้านครั้งนี้อะไรถึงไม่เหมือนเดิม เหมือน ตา ยาย จะให้ความเข้าใจผมน้อยลง ผมอธิบายทุกอย่างเขาก็ไม่ฟังผมเลย ผมจึงอยากไปหาเพื่อนเก่า แต่ตา ยาย ผมก็ไม่ให้ไป และบอกผมอีกว่า ไปทำไมไร้สาระ งานการก็ไม่ทำผมไม่เข้าใจ เหมือนกัน จนผมวาดรูปอยู่แต่ในห้อง ผมรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย จนเอาแต่นอนอยู่ในห้อง และตอนผมจะไปกินข้าวเช้าตอนนั้น ผมกลับโดนบอกว่า นี่สายแล้ว ยังลงมากินข้าวอีกหรอ อะไรก็ไม่ทำ อยู่แต่ในห้องโง่เป็นควายแล้วมั้ง
จนผมรู้สึก ทำไมอไรมันเปลี่ยนแปลงไปผมรู้สึกขาดความอบอุ่น จนโทรไปหาแม่และบอกแม่เรื่องทั้งหมด แม่ก็บอกผมว่าแม่งานยุ่งอยู่ คนแก่ก็อย่างนั้นแหละ ปล่อยเขาไปเถอะ เดี๋ยวแม่หยุดงานแม่ไปหา แม่ก็วางสายไป และวันเปิดเรียน ผมกำลังเตรียมของไป รร. และตอนนั้นผมเอาโทรสัพ ยายผมเก็บโทรสัพและบอกผมว่าไปเรียน ไม่ไก้ให้เอาไปเล่น จนผมไป รร.ไปแค่กระเป๋าหนังสือกับตีว และเสื้อผ้าไปนอนหอ เพื่อนก็ถามบอกว่าทำไมไม่เอาโทรสัพมา ผมก็บอกไปว่ายายไม่ให้เอามา เพื่อนก็บอกว่า ออ และก็ถามว่าทำไม ผมก็เลยเล่าทั้งหมดให้เพื่อนกลุ่มนั้นฟัง เขาก็บอกไม่เป็นไรมีพวกกูอยู่ ผมก็รู้สึกว่ามีแค่เพื่อนเท่านั้นแหละจนกระทั่งปิดเทอม ผมกลับมาอยู่บ้านผมโดนบ่นสารพัด ไม่ช่วยงาน เล่นแต่เกม และชีวิตแบบนั้นของผมก็ดำเนินแบบนั้นไปทุกวันและช่วงนั้นมีน้าที่รู้สึกว่าใจดีที่สุดสำหรับผม จนเปิดเทอม รู้สึกดีใจที่ได้เจอเพื่อน แต่ว่าครั้งนี้มันแปลกไปเหมือนเพื่อนตีห่างจากผม และเจอเพื่อนใหม่ๆ จนผมรู้สึกว่าทำไมกลุ่มเพื่อนที่ผมสนิทด้วยเปลี่ยนไป เขาแทบจะไม่คุยกับผม เล่นเกมเขาก็ไม่ค่อยเล่นด้วย จนผมรู้สึกเป็นแค่คนฟังแต่ไม่มีสิทธิ์ พูด จนผมรู้สึกว่าตัวเองทำไมท้อลง เหมือนขาดอะไรไปแ ผมเริ่มตีห่างจากทุกคนกลายเป็นคนเดินไปไหนมาไหนคนเดียวเพราะชวนใครก็ไม่มีใครมา จนผมรู้สึกเป็นส่วนเกินจนคิดว่า ทั้งครอบครัวและเพื่อนไม่สนใจเราเลย และวันวานของผมก็ผ่านไปยังนั้น ไม่มีเพื่อนสนิท ผมเป็นได้แค่คนระบายของเขาพอระบายเร็จเขาก็ไม่อยู่กับผมไปหากลุ่มเพื่อนเขา จนแค่สำคัญตอนไม่มีใคร แม้แต่ครอบครัวตอนนั้นคิดว่าเป็นที่ปลอดภัยที่สุดกับกลายเป็นที่ที่ไม่อยากกลับไปที่สุด จนคิดอยากอยู่คนเดียวตลด ตอนนั้นน้าผมรู้สึกเป็นพิเศษ ที่เขาคอยช่วยเหลือผม จนกระทั่ง มีเด็กที่ยายผมรับมาเลี้ยง ช่วงนั้น ผมอยู่ ม.2 เทอม1 น้าผมเปลี่ยนไปทำไมรู้สึกความสำคัญตัวเองน้อยลงช่วงรู้สึกไม่มีใครสนใจผม ครอบครัว ตอนผมเดินผ่านก้เหมือนอากาศ ไม่ค่อยมีคนถาม ว่าเรียนเป็นยังไง กินข้าวรึยีง ไปโรงเรียนสนุกไหมจนผม ต้องนั่งปลอบใจคนเดียว จนกระทั่งผมเริ่มต่อต้านครอบครัว เพราะผมโดนห้ามทุกอย่าง ผมกับกลายเป็นว่าผมกลับโดนพูดว่า หลานแบบนี้กูเลี้ยงมาได้ยังไง โง่ก็โง่ ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง สันด*นเสียๆ จนผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำมา ทั้งเรื่องเรียน ที่พยายามให้ได้เกรด 3.5 และเรื่องมีน้ำใจ ช่วยเหลือคนอื่น มีมารยาท ได้รับคำชม ขึ้นตลอดรู้สึกมันเป็นหลอกลวงและไร้ความหมายไปในชีวิตผม ตั้งแต่คนที่ถูกชื่นชม กับโดนเหยียดโดยคนอื่นๆ จนรู้สึกหาความสุขอะไรไม่ได้เลย ตอนนั้น จึงตัดสินใจย้าย รร. แม่ถามว่าทำไมถึงอยากย้าย ผมบอกว่าอยากไปหาเพื่อนเก่า แม่ก็ตัดสินใจดีๆ โรงเรียนเอกชน กับ รัฐบาลมันแตกต่างกันนะ ผมรีบตัดสินใจย้ายเผื่อจะมีความสุขกว่าเดิม คนในยายก็บอกว่าอยากทำอะไรก็เรื่องของตัดสินใจเอาเองสิ โตเป็นควายละ ผมก็รู้สึกนิ่งไป และผมก็เข้าห้อง และคุณครูบอกว่า เธอเป็นเด็กเรียนเก่งน้า ทำไมถึงยากย้ายไปรัฐบาล ผมก็บอกไปว่า ผมอยากเปลี่ยนบรรยากาศดูครับ จนกระทั่งได้เรียน รร.ใหม่ ผมรู้สึกดีใจ แต่ว่า เหมือนเดิมคับ ต่างคนต่างมีคนสนิท รุ่นพี่ที่เคยไปเที่ยวมาไหนด้วย ไม่มีใครเห็นหัวผมเลย จนผมได้แค่คุยไปวันๆแต่ไม่สนิท จนผมรู้ไม่อยู่ในสายต่คนอื่นเลย จนผมรุ้สึกไม่มีที่ยืน เลยต้องไปไหนมาไหนคนเดียว ทำงานกลุ่มก็ทำคนเดียวไม่ค่อยมีใครช่วย ทุกอย่างโยนมาที่ผม และรุ่นพี่มาหาเรื่องผม ไม่มีใครช่วยผมเลยเคลียร์คนเดียว รุ่นพี่คนนั้นสู้ผมไม่ได้ผมเลยโดนรุม พอกลับมาบ้านคนที่บ้านก็เป็นไงล่ะไปมีเรื่องกับเขาสมควรโดนล่ะไม่รู้จักคิดสอนดีๆไม่เอา จนผมเข้าห้องและร้องไห้ออกมา และวันถัดมาผมเริ่มไม่สนใจอะไร ไม่ช่วยใคร แล้วพยายามเดินหนี ปฎิเวธทุกอย่าง จนคนอื่นๆคุณครูบอกว่า ไม่มีน้ำใจอยู่ไปก็ไม่เจริญหลอก ผมฟังทุกวันจนไม่สนใจอะไร เพื่อนในห้อง ก็ไม่มีใครชอบเพราะหาว่าผมไม่เคยช่วยอะไร และไม่มีน้ำใจ คุนครูก็หาเรื่องเหยียดผมตลอด ครอบครัวก็ไม่มีใครสนใจ ผมทำทุกอย่างเองหมด จนทุกวันนี้ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่.
ผมเลยอยากถามว่าควร ผมควรปลับชีวิตให้ดีขึ้นยังไงเพราะผมรู้สึกไม่มีกำลังใจเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา จนตอนนี้ผม ม.3แล้ว เลยอยากรู้ว่าพวกคุณเป็นเหมือนผมไหม และแก้ไขได้ยังไง
ถ้าอ่านจนจบผมขอขอบคุณมากที่รับฟังเรื่องราวของผม.
ทำไมผมรู้สึกขาดความอบอุ่น
.
.
.
.
.
.
คือมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณ ป.6 ผมรู้สึกว่าช่วงนั้นเป็นรู้สึกสดใสมากครอบครัวใจดีเอาใจใส่ผมอยู่ตลอดมีเพื่อนสนิทโรงเรียนแถวบ้านเยอะ จนกระทั่งผมจบ ป.6 ผมได้ย้ายมา รร.ใหม่ ขึ้นม.1 แล้วช่วงนั้น ผมนอนหอ จนแทบไม่ได้อยู่กับครอบครัว ผมตั้งใจเรียนมากๆ เพื่อจะได้เกรดดีๆ และช่วยครอบครัวผมและติดต่าเพื่อนเก่าบ้าง และ วันหนึ่งผมกลับมาบ้าน ผมรู้สึกอะไรๆมันเปลี่ยนไปมากๆ ช่วงนั้นคือช่วงที่ ผมอยากกลับมาพักผ่อนที่บ้านเพราะช่วงนั้นเป็นช่วงหยุดยาวผมเลยกลับมาบ้าน ผมก็เลยกลับมาเปิดคอมเล่น แต่ว่า เนื่องจากผมชอบเล่นเกม+หาอนิเมะดูบ่อยอยู่แล้ว แล้วเรื่องอ่านหนังสือ ผมจะแบ่งเวลาไว้ 2ชม.ในการทบทวน แต่ผมกลับรู้สึกว่ากลับมาบ้านครั้งนี้ผมรู้สึกแปลกไป ยายผมเริ่มด่าผมว่า ทำไมไม่ยอมทำงานเลยทั้งที่ผมทำหน้าที่ผมเสร็จหมดแล้ว เพราะช่วงผมประมาณ ป.4-6 ผมทำหน้าที่ของผมตลอดแล้วผมไม่เคยโดนต่อว่า ผมช่วยอะไรได้ผมก็จะช่วย แต่พอกลับมาครั้งนี้ผมเหมือนดดนโยนหน้าที่หมดเลย ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งผมเปิดคอมเล่น ยายกับบอกผมว่าเล่นอะไรนักหนาเล่นมาหลายชั่วโมงแล้วพักได้แล้วเล่นโง่จนจะเป็นแล้ว ทั้งที่ผมพึ่งได้เล่น ผมก็รู้สึกว่าทำไมมันไม่เหมือนเดิม เพราะปกติผมจะแบ่งเวลา เล่นเกม อ่านหนังสือ และทำงานอดิเรก คือการวาดการ์ตูน ยายปิดคอมแล้วเอาคอมผมไปเลย ผมก็ไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยหาวาดรูปทำ แล้วตา ก็มาหาผม บอกว่าทำไมไม่อ่านหนังสือ ผมบอกว่าอ่านแล้ว ตาบอกว่าอย่างที่ยายเอาแต่หมกมุ่นแต่หน้าจอไม่ไปไหนเลย หนังสือก็ไม่อ่าน ผมก็ยืนยัยว่าอ่านแล้ว ตาบอก อ่านยังไง วันนี้เห็นแต่เล่นอยู่ที่หน้าจออย่างเดียว แล้วหลังจากนั้นผมก็รู้สึกว่า ทำไมกลับมาบ้านครั้งนี้อะไรถึงไม่เหมือนเดิม เหมือน ตา ยาย จะให้ความเข้าใจผมน้อยลง ผมอธิบายทุกอย่างเขาก็ไม่ฟังผมเลย ผมจึงอยากไปหาเพื่อนเก่า แต่ตา ยาย ผมก็ไม่ให้ไป และบอกผมอีกว่า ไปทำไมไร้สาระ งานการก็ไม่ทำผมไม่เข้าใจ เหมือนกัน จนผมวาดรูปอยู่แต่ในห้อง ผมรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย จนเอาแต่นอนอยู่ในห้อง และตอนผมจะไปกินข้าวเช้าตอนนั้น ผมกลับโดนบอกว่า นี่สายแล้ว ยังลงมากินข้าวอีกหรอ อะไรก็ไม่ทำ อยู่แต่ในห้องโง่เป็นควายแล้วมั้ง
จนผมรู้สึก ทำไมอไรมันเปลี่ยนแปลงไปผมรู้สึกขาดความอบอุ่น จนโทรไปหาแม่และบอกแม่เรื่องทั้งหมด แม่ก็บอกผมว่าแม่งานยุ่งอยู่ คนแก่ก็อย่างนั้นแหละ ปล่อยเขาไปเถอะ เดี๋ยวแม่หยุดงานแม่ไปหา แม่ก็วางสายไป และวันเปิดเรียน ผมกำลังเตรียมของไป รร. และตอนนั้นผมเอาโทรสัพ ยายผมเก็บโทรสัพและบอกผมว่าไปเรียน ไม่ไก้ให้เอาไปเล่น จนผมไป รร.ไปแค่กระเป๋าหนังสือกับตีว และเสื้อผ้าไปนอนหอ เพื่อนก็ถามบอกว่าทำไมไม่เอาโทรสัพมา ผมก็บอกไปว่ายายไม่ให้เอามา เพื่อนก็บอกว่า ออ และก็ถามว่าทำไม ผมก็เลยเล่าทั้งหมดให้เพื่อนกลุ่มนั้นฟัง เขาก็บอกไม่เป็นไรมีพวกกูอยู่ ผมก็รู้สึกว่ามีแค่เพื่อนเท่านั้นแหละจนกระทั่งปิดเทอม ผมกลับมาอยู่บ้านผมโดนบ่นสารพัด ไม่ช่วยงาน เล่นแต่เกม และชีวิตแบบนั้นของผมก็ดำเนินแบบนั้นไปทุกวันและช่วงนั้นมีน้าที่รู้สึกว่าใจดีที่สุดสำหรับผม จนเปิดเทอม รู้สึกดีใจที่ได้เจอเพื่อน แต่ว่าครั้งนี้มันแปลกไปเหมือนเพื่อนตีห่างจากผม และเจอเพื่อนใหม่ๆ จนผมรู้สึกว่าทำไมกลุ่มเพื่อนที่ผมสนิทด้วยเปลี่ยนไป เขาแทบจะไม่คุยกับผม เล่นเกมเขาก็ไม่ค่อยเล่นด้วย จนผมรู้สึกเป็นแค่คนฟังแต่ไม่มีสิทธิ์ พูด จนผมรู้สึกว่าตัวเองทำไมท้อลง เหมือนขาดอะไรไปแ ผมเริ่มตีห่างจากทุกคนกลายเป็นคนเดินไปไหนมาไหนคนเดียวเพราะชวนใครก็ไม่มีใครมา จนผมรู้สึกเป็นส่วนเกินจนคิดว่า ทั้งครอบครัวและเพื่อนไม่สนใจเราเลย และวันวานของผมก็ผ่านไปยังนั้น ไม่มีเพื่อนสนิท ผมเป็นได้แค่คนระบายของเขาพอระบายเร็จเขาก็ไม่อยู่กับผมไปหากลุ่มเพื่อนเขา จนแค่สำคัญตอนไม่มีใคร แม้แต่ครอบครัวตอนนั้นคิดว่าเป็นที่ปลอดภัยที่สุดกับกลายเป็นที่ที่ไม่อยากกลับไปที่สุด จนคิดอยากอยู่คนเดียวตลด ตอนนั้นน้าผมรู้สึกเป็นพิเศษ ที่เขาคอยช่วยเหลือผม จนกระทั่ง มีเด็กที่ยายผมรับมาเลี้ยง ช่วงนั้น ผมอยู่ ม.2 เทอม1 น้าผมเปลี่ยนไปทำไมรู้สึกความสำคัญตัวเองน้อยลงช่วงรู้สึกไม่มีใครสนใจผม ครอบครัว ตอนผมเดินผ่านก้เหมือนอากาศ ไม่ค่อยมีคนถาม ว่าเรียนเป็นยังไง กินข้าวรึยีง ไปโรงเรียนสนุกไหมจนผม ต้องนั่งปลอบใจคนเดียว จนกระทั่งผมเริ่มต่อต้านครอบครัว เพราะผมโดนห้ามทุกอย่าง ผมกับกลายเป็นว่าผมกลับโดนพูดว่า หลานแบบนี้กูเลี้ยงมาได้ยังไง โง่ก็โง่ ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง สันด*นเสียๆ จนผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำมา ทั้งเรื่องเรียน ที่พยายามให้ได้เกรด 3.5 และเรื่องมีน้ำใจ ช่วยเหลือคนอื่น มีมารยาท ได้รับคำชม ขึ้นตลอดรู้สึกมันเป็นหลอกลวงและไร้ความหมายไปในชีวิตผม ตั้งแต่คนที่ถูกชื่นชม กับโดนเหยียดโดยคนอื่นๆ จนรู้สึกหาความสุขอะไรไม่ได้เลย ตอนนั้น จึงตัดสินใจย้าย รร. แม่ถามว่าทำไมถึงอยากย้าย ผมบอกว่าอยากไปหาเพื่อนเก่า แม่ก็ตัดสินใจดีๆ โรงเรียนเอกชน กับ รัฐบาลมันแตกต่างกันนะ ผมรีบตัดสินใจย้ายเผื่อจะมีความสุขกว่าเดิม คนในยายก็บอกว่าอยากทำอะไรก็เรื่องของตัดสินใจเอาเองสิ โตเป็นควายละ ผมก็รู้สึกนิ่งไป และผมก็เข้าห้อง และคุณครูบอกว่า เธอเป็นเด็กเรียนเก่งน้า ทำไมถึงยากย้ายไปรัฐบาล ผมก็บอกไปว่า ผมอยากเปลี่ยนบรรยากาศดูครับ จนกระทั่งได้เรียน รร.ใหม่ ผมรู้สึกดีใจ แต่ว่า เหมือนเดิมคับ ต่างคนต่างมีคนสนิท รุ่นพี่ที่เคยไปเที่ยวมาไหนด้วย ไม่มีใครเห็นหัวผมเลย จนผมได้แค่คุยไปวันๆแต่ไม่สนิท จนผมรู้ไม่อยู่ในสายต่คนอื่นเลย จนผมรุ้สึกไม่มีที่ยืน เลยต้องไปไหนมาไหนคนเดียว ทำงานกลุ่มก็ทำคนเดียวไม่ค่อยมีใครช่วย ทุกอย่างโยนมาที่ผม และรุ่นพี่มาหาเรื่องผม ไม่มีใครช่วยผมเลยเคลียร์คนเดียว รุ่นพี่คนนั้นสู้ผมไม่ได้ผมเลยโดนรุม พอกลับมาบ้านคนที่บ้านก็เป็นไงล่ะไปมีเรื่องกับเขาสมควรโดนล่ะไม่รู้จักคิดสอนดีๆไม่เอา จนผมเข้าห้องและร้องไห้ออกมา และวันถัดมาผมเริ่มไม่สนใจอะไร ไม่ช่วยใคร แล้วพยายามเดินหนี ปฎิเวธทุกอย่าง จนคนอื่นๆคุณครูบอกว่า ไม่มีน้ำใจอยู่ไปก็ไม่เจริญหลอก ผมฟังทุกวันจนไม่สนใจอะไร เพื่อนในห้อง ก็ไม่มีใครชอบเพราะหาว่าผมไม่เคยช่วยอะไร และไม่มีน้ำใจ คุนครูก็หาเรื่องเหยียดผมตลอด ครอบครัวก็ไม่มีใครสนใจ ผมทำทุกอย่างเองหมด จนทุกวันนี้ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่.
ผมเลยอยากถามว่าควร ผมควรปลับชีวิตให้ดีขึ้นยังไงเพราะผมรู้สึกไม่มีกำลังใจเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา จนตอนนี้ผม ม.3แล้ว เลยอยากรู้ว่าพวกคุณเป็นเหมือนผมไหม และแก้ไขได้ยังไง
ถ้าอ่านจนจบผมขอขอบคุณมากที่รับฟังเรื่องราวของผม.