พ่อแม่เราค่อนข้างจะห่วงและหัวโบราณ ด้วยที่เราเป็นลูกสาวด้วย เราเลยไปค่อยได้ไปไหน หรือบางทีขอก็ไม่ให้ไป จนเราเข้ามหาวิทยาลัย เรามีอิสระมากขึ้น แต่เราก็ยังไปไหนไม่ค่อยบอกพ่อแม่ เพราะกลัวว่าเค้าจะห้าม
เรียนจบเราได้งานที่ถือว่าเงินเดือนสำหรับเด็กจบใหม่ค่ะ พ่อแม่ค่อนข้างภูมิใจ ทำได้สัก 2 ปีกว่า เรารู้สึกสังคมงานมันไม่ดีเลย เหมือนคอยจะหักหลังกันตลอด เราเล่าให้แม่ฟังตลอด จนวันที่เรารู้สึกไม่ไหว อยากเปลี่ยนงาน แม่ก็โน้มน้าวไม่ให้เราออก แม่บอกว่า ทำงานที่ไหนก็ต้องเจอ แต่เรารู้สึกว่าเราทนมาขนาดนี้แล้วมันไม่เห็นดีขึ้นเลย ไม่โตแน่นอน เราถามว่าทำไมไม่อยากให้ย้ายงาน แม่บอกบริษัทนี้ชื่อดังดี ใครๆก็รู้จัก วันที่เราจะไปสัมภาษณ์ เค้าก็ยังคงบอกว่าเนี่ยเพื่อนพ่อบอกว่า บริษัทนี่ไม่ดีหรอก เราก็เงียบมาตลอด เราคิดว่าต่อไปนี้คงจะไม่บอกอะไรมากแล้ว จนวันที่เขียนใบลาออกจากที่เก่า เราถึงจะบอกแม่ไปว่า ลาออกแล้วนะ เค้าก็เงียบๆเหมือนรู้ว่า เราตัดสินใจแล้วจริงๆ
จนตอนนี้เราสามารถซื้อคอนโดผ่อนเองได้แล้วค่ะ จริงๆพ่อแม่ไม่เคยสนับสนุนให้ซื้อคอนโดเลย เค้าอยากให้ซื้อบ้านใหม่กับน้องสาว แต่เรารู้สึกสายงานเราต้องทำงานในเมืองไปอีกงาน แล้วจะซื้อรถขับกลับบ้านทุกวัน วันนึงเกิน 3 ชม. เราไม่ไหว แค่ทำงานก็เหนื่อยแล้ว วันที่เราตัดสินใจจะซื้อ เราลังเลที่จะบอกพ่อแม่มาก เพราะเราคิดตลอดว่า ถ้าบอกแล้วพ่อแม่จะห้ามอีกไหม แต่คิดว่าเรื่องนี้มันใหญ่เกินที่จะไม่บอกเขา พอเราบอก แม่ก็ยิงคำถามมามากมาย เราก็เตรียมข้อมูลมาดี ตอบได้หมด พ่อแม่ก็จะขอไปดูตัวอย่างคอนโดด้วย เพราะเค้าก็ห่วงเรื่องความปลอดภัย เราก็เข้าใจ สุดท้ายเค้าก็ชอบคอนโดนี้นะ เค้าโอเค เราออกเงินตัวเองทุกอย่าง ตั้งแต่จองจนเข้าอยู่
จุดนี้เรารู้สึกว่าเค้าคงผิดหวังที่เราเลือกจะคอนโดแทนบ้าน
จนตอนนี้เจอพิษโควิด เราโดนหักเงินเดือน 50% แม่บอกว่าก็กลับมาอยู่บ้านกินข้าวด้วยกัน เราก็กลับไปอยู่ได้อาทิตย์นึง ใช้เงินเยอะมาก เพราะน้องสาวเราอยากกินแต่ของดีๆ พอเราบอกไม่มีตัง เค้าก้บ่นกันว่าไม่เคยมีตังเลยนะ (คือตังอ่ะมี แต่เราควรจะเก็บใช้หน่อย ช่วงนี้รายได้น้อย) มันทำให้เราเครียดมาก (น้องสาวทำงานได้เงินเดือนเยอะกว่าค่ะ) เราเลยกลับมาอยู่คอนโด ไปๆมาๆ บางทีบอกเค้าว่าเนี่ยไปต่างจังหวัดมาซื้อของมาฝาก (แฟนเราพาไป ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่แฟนออก ไปหลังคลายลอคดาวน์) เค้าก็จะบ่นว่าไหนบอกไม่มีตังไปเที่ยวอีกแล้ว เราก็บอกว่าแฟนจ่าย เนี่ยไปเที่ยวยังใช้เงินไม่เท่ากลับมาบ้านเลยนะ กินกันแต่ของแพงๆ เค้าก็เงียบ หรือบางทีเราซื้อของไปฝาก เค้าก็จะชอบบ่นซื้ออะไรมาอี๋ไม่อร่อยเลย แล้วมันทำให้เรารู้สึกแย่มาก
แม่อยากซื้อบ้านใหม่มาก จริงๆบ้านเก่าก้ดีทุกอย่าง ยกเว้นสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยดี เค้าก็ถามบ่อยๆว่าถ้าวันนั้นไม่ตัดสินใจซื้อคอนโด ตอนนี้จะยังซื้อบ้านใหม่ไหม เราก็ตอบไปว่า จนถึงตอนนี้เราก็คิดว่าจะซื้อคอนโดดีแล้ว เพราะยังไงก็ยังต้องทำงานในเมืองไปอีกหลายปี
เราคิดถึงพ่อแม่ เราคิดถึงบ้าน แต่เรารู้สึกไม่อยากกลับไปบ้านไปเจอคำพูดทำร้ายจิตใจเรา มันเรื่องเล็กๆนะคะ แต่มันทำร้ายจิตใจเรามากเลย เราไม่รู้ว่าเราควรจะเล่าอะไรให้เค้าฟังไหม เรากลัวเค้าห้าม
บางทีเรารู้สึกว่าเราเป็นลูกอกตัญญูรึเปล่า เค้าจะคิดว่าเราไม่รักเค้ารึเปล่า ทุกครั้งที่คิดถึงพ่อแม่ เราจะเครียดเรื่องนี้ขึ้นมาทุกที เราควรทำยังไงดีคะ
มีใครเคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดีไหม
เรียนจบเราได้งานที่ถือว่าเงินเดือนสำหรับเด็กจบใหม่ค่ะ พ่อแม่ค่อนข้างภูมิใจ ทำได้สัก 2 ปีกว่า เรารู้สึกสังคมงานมันไม่ดีเลย เหมือนคอยจะหักหลังกันตลอด เราเล่าให้แม่ฟังตลอด จนวันที่เรารู้สึกไม่ไหว อยากเปลี่ยนงาน แม่ก็โน้มน้าวไม่ให้เราออก แม่บอกว่า ทำงานที่ไหนก็ต้องเจอ แต่เรารู้สึกว่าเราทนมาขนาดนี้แล้วมันไม่เห็นดีขึ้นเลย ไม่โตแน่นอน เราถามว่าทำไมไม่อยากให้ย้ายงาน แม่บอกบริษัทนี้ชื่อดังดี ใครๆก็รู้จัก วันที่เราจะไปสัมภาษณ์ เค้าก็ยังคงบอกว่าเนี่ยเพื่อนพ่อบอกว่า บริษัทนี่ไม่ดีหรอก เราก็เงียบมาตลอด เราคิดว่าต่อไปนี้คงจะไม่บอกอะไรมากแล้ว จนวันที่เขียนใบลาออกจากที่เก่า เราถึงจะบอกแม่ไปว่า ลาออกแล้วนะ เค้าก็เงียบๆเหมือนรู้ว่า เราตัดสินใจแล้วจริงๆ
จนตอนนี้เราสามารถซื้อคอนโดผ่อนเองได้แล้วค่ะ จริงๆพ่อแม่ไม่เคยสนับสนุนให้ซื้อคอนโดเลย เค้าอยากให้ซื้อบ้านใหม่กับน้องสาว แต่เรารู้สึกสายงานเราต้องทำงานในเมืองไปอีกงาน แล้วจะซื้อรถขับกลับบ้านทุกวัน วันนึงเกิน 3 ชม. เราไม่ไหว แค่ทำงานก็เหนื่อยแล้ว วันที่เราตัดสินใจจะซื้อ เราลังเลที่จะบอกพ่อแม่มาก เพราะเราคิดตลอดว่า ถ้าบอกแล้วพ่อแม่จะห้ามอีกไหม แต่คิดว่าเรื่องนี้มันใหญ่เกินที่จะไม่บอกเขา พอเราบอก แม่ก็ยิงคำถามมามากมาย เราก็เตรียมข้อมูลมาดี ตอบได้หมด พ่อแม่ก็จะขอไปดูตัวอย่างคอนโดด้วย เพราะเค้าก็ห่วงเรื่องความปลอดภัย เราก็เข้าใจ สุดท้ายเค้าก็ชอบคอนโดนี้นะ เค้าโอเค เราออกเงินตัวเองทุกอย่าง ตั้งแต่จองจนเข้าอยู่
จุดนี้เรารู้สึกว่าเค้าคงผิดหวังที่เราเลือกจะคอนโดแทนบ้าน
จนตอนนี้เจอพิษโควิด เราโดนหักเงินเดือน 50% แม่บอกว่าก็กลับมาอยู่บ้านกินข้าวด้วยกัน เราก็กลับไปอยู่ได้อาทิตย์นึง ใช้เงินเยอะมาก เพราะน้องสาวเราอยากกินแต่ของดีๆ พอเราบอกไม่มีตัง เค้าก้บ่นกันว่าไม่เคยมีตังเลยนะ (คือตังอ่ะมี แต่เราควรจะเก็บใช้หน่อย ช่วงนี้รายได้น้อย) มันทำให้เราเครียดมาก (น้องสาวทำงานได้เงินเดือนเยอะกว่าค่ะ) เราเลยกลับมาอยู่คอนโด ไปๆมาๆ บางทีบอกเค้าว่าเนี่ยไปต่างจังหวัดมาซื้อของมาฝาก (แฟนเราพาไป ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่แฟนออก ไปหลังคลายลอคดาวน์) เค้าก็จะบ่นว่าไหนบอกไม่มีตังไปเที่ยวอีกแล้ว เราก็บอกว่าแฟนจ่าย เนี่ยไปเที่ยวยังใช้เงินไม่เท่ากลับมาบ้านเลยนะ กินกันแต่ของแพงๆ เค้าก็เงียบ หรือบางทีเราซื้อของไปฝาก เค้าก็จะชอบบ่นซื้ออะไรมาอี๋ไม่อร่อยเลย แล้วมันทำให้เรารู้สึกแย่มาก
แม่อยากซื้อบ้านใหม่มาก จริงๆบ้านเก่าก้ดีทุกอย่าง ยกเว้นสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยดี เค้าก็ถามบ่อยๆว่าถ้าวันนั้นไม่ตัดสินใจซื้อคอนโด ตอนนี้จะยังซื้อบ้านใหม่ไหม เราก็ตอบไปว่า จนถึงตอนนี้เราก็คิดว่าจะซื้อคอนโดดีแล้ว เพราะยังไงก็ยังต้องทำงานในเมืองไปอีกหลายปี
เราคิดถึงพ่อแม่ เราคิดถึงบ้าน แต่เรารู้สึกไม่อยากกลับไปบ้านไปเจอคำพูดทำร้ายจิตใจเรา มันเรื่องเล็กๆนะคะ แต่มันทำร้ายจิตใจเรามากเลย เราไม่รู้ว่าเราควรจะเล่าอะไรให้เค้าฟังไหม เรากลัวเค้าห้าม
บางทีเรารู้สึกว่าเราเป็นลูกอกตัญญูรึเปล่า เค้าจะคิดว่าเราไม่รักเค้ารึเปล่า ทุกครั้งที่คิดถึงพ่อแม่ เราจะเครียดเรื่องนี้ขึ้นมาทุกที เราควรทำยังไงดีคะ