ตอนนี้ท้อมากๆ เพราะพ่อเราไม่ว่าจะเจอเรื่องซวยเพราะเหล้ายังไงก็ไม่ยอมเลิก กินจนเสียงาน เป็นตับอักเสบไปครั้งนึง พอตับเริ่มหายก็กลับมากินอีก ทั้งที่ตอนนั้นก็ไม่ค่อยมีงาน บอกว่าเครียดๆ จนกลับมาเป็นตับอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นค่อนข้างหนัก เราก็พาไปหาหมอ พ่อรับปากหมอรับปากที่บ้านว่าทีนี้จะเลิกเด็ดขาดแล้วเพราะทรมาน มันมีความดันกับเบาหวานร่วมด้วย หยุดไปนานมากๆๆ เกือบปีก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แบบหมอบอกเลยตับหายเป็นปกติมากๆ แล้ว แล้วก็ได้งานประจำทำ เงินเดือนดี ครอบครัวเราก็เริ่มฟื้นตัว ทุกอย่างเหมือนจะดีแล้วจนล่าสุดพ่อไปงานศพของคนที่หมู่บ้านเก่าก็ต้องกลับไปเจอแก๊งเพื่อนที่เคยกินเหล้าด้วยกันอีก วันนั้นเราก็เริ่มสงสัยแล้วว่าคงกินอีกแน่ หลังจากนั้นพ่อก็มีอาการเหมือนคนเมานิดๆ ตลอดอะค่ะ ทั้งที่งานศพที่ไปเขาก็ตายเพราะมะเร็งตับนะ -*-
จนความซวยมาตกที่เราคือเมื่อวานเราเพิ่งกลับจากฝึกงาน โทรหาพ่อหลายสายไม่รับ ก็นั่งรอป้ายรถเมล๋หน้าบ้านจนพ่อโทรกลับมา คุยกันเรื่องอุ่นบะหมี่ค่ะ คือเขาลืมว่าเรามีของกินที่บ้านแล้วแต่จะให้เราซื้อที่เซเว่นเข้าไปอีก (เหมือนยื้อเวลาให้ตัวเองกินเหล้า) เราถามว่ามีบะหมี่แล้วนี่ พ่อก็บอกว่า ไม่ใช่ๆ บะหมี่ให้อุ่นกินตอนเช้า ซึ่งเรากับพ่อน่ะต้องออกจากบ้านพร้อมกันตอนตีห้าครึ่งมันจะไปกินบะหมี่ทันได้ไง ตอนนั้นรู้ทันทีเลยว่าเมาแน่นอน ตอนวนมอไซต์มารับเราก็แอบเซๆ ด้วยค่ะ เส้นทางที่กลับบ้านเป็นถนนที่แคบมากแล้วมีรถจอดหน้าบ้าน เวลามีรถใหญ่สวนมาคือต้องค่อยๆ เบี่ยงหลบ พ่อเราทั้งหลบรถใหญ่ทั้งก้มหัวหลบกิ่งไม้ด้วยทีนี้ทรงตัวไม่ได้ เซจะล้ม ขาเรากับพ่อไปขูดกับบล็อกอิฐสำหรับปลูกต้นไม้หน้าบ้าน (อธิบายไม่ถูกเหมียนกันแง ตรงนั้นมืดๆ ด้วย) พอกระแทกปุ้ปมอไซต์ไม่หยุดแค่นั้นคือยังเดินหน้าต่อ ขาพ่อน่ะพ้นแล้วได้แค่แผลถลอกแต่ขาเราไม่พ้น นอกจากจะโดนอิฐเจาะแล้วยังโดนถากเป็นทางยาว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เราจะลงมาดูแผลพ่อก็โวยวายว่าให้รีบขึ้นมาแล้วถามว่าโอเคมั้ยๆ โอเคใช่มั้ยทั้งที่เราบอกไม่ๆๆ คือร้องไห้เลย ไม่ไหวแล้ว แผลมันเจ็บแต่เสียความรู้สึกที่เขาเมามากกว่า เราโวยวายให้พ่อยอมรับมาว่ากินแล้วกินมานานแล้วด้วย พ่อก็บอกว่ากินกับคนข้างบ้านมานิดหน่อย!
พอเข้าหมู่บ้าน มีแสงไฟถึงได้เห็นว่าขาเราเหวอะเลย เลือดไหลเป็นทาง พ่อเราตกใจนะคะแต่ยังพูดย้ำๆ ว่าห้ามบอกแม่ ห้ามให้แม่รู้ เดี๋ยวพ่อทำแผลให้ อห. ถามจริงนะคุณพ่อ ยังจะห่วงเรื่องตัวเองอีกอะ แต่แม่เรารอเราอยู่ แล้วแผลใหญ่มาก เลือดไหลไม่หยุด ยังไงก็ต้องเห็น พ่อเรายังบอกอีกว่าให้เดินเข้าไปเลยแม่ไม่เห็นหรอกแต่สุดท้ายก็เห็นอยู่ดี แม่กับเราจะขึ้นไปล้างแผลที่ห้องน้ำชั้นสอง พ่อเรารีบตะโกนโวยวายใหญ่เลย เสียงดังมากว่าให้ลงมาๆ เขากลัวจริงจังอะ กลัวว่าเราจะบอกแม่ว่าเขาเมา แต่ยังไงก็ดูออกค่ะเพราะกลิ่นเหล้า สายตา ท่าทาง การพูดคือเนี่ยเมาชัดๆ ทุกคนคงนึกสภาพออก เราบอกว่าพ่อดูพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ พ่อเราก็เหมือนไม่พอใจค่ะบอกว่าทำไมถึงคิดว่าพูดไม่รู้เรื่อง พ่อมีสติดีทุกอย่าง
แม่เรานี่อย่างโมโหเลยถามว่ากินทำไม พ่อก็อ้อมแอ้มแล้วบอกเครียดมาก สรุปเราก็ต้องไปหาหมอ โชคดียังมีคลินิคเปิดอยู่ มีแผลถาก แผลถลอกค่อนข้างใหญ่เลยค่ะที่หน้าแข้ง เนื้อหายไปสามจุดแบบเห็นนี่จะเป็นลม เราต้องหยุดฝึกงานคือพอหยุดไปก็ต้องไปหาวันชดเชยทำเพิ่ม มันเดินไม่ถนัดแล้วรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้ เราพันขาหนามากเหมือนใส่เฝือกเลยค่ะ นี่ไม่อยากหยุดนานด้วยเพราะอยากช่วยเพื่อน มีงานอีกหลายอย่างที่เราต้องทำด้วยกัน ไปแล้วก็เดินก็อะไรได้แบบช้าๆ เป็นภาระชาวบ้านเขาอีก เราทั้งโกรธทั้งนอย ถามพ่อว่ากลับมากินอีกทำไม แล้วจะเลิกมั้ย เขาก็ทำทีเดินหนี พูดพึมพำกับตัวเอง (แล้วบอกตัวเองมีสติครบ) ทำพูดอ้อมแอ้มอีก บอกให้เรากินข้าวจะได้กินยา เรื่องที่ผ่านไปแล้วให้มันผ่านไป คือก็คงจะกินต่อแหละ ไม่อยากรับปากว่าจะไม่กิน วันต่อมาตอนเช้าเราเลยคุยกับพ่อนิดหน่อยว่าพ่อไม่ได้โดนไล่ออกจากงาน แค่ไปคุยงานกับคนข้างบ้านแล้วกินเบียร์ด้วยกันเฉยๆ ตอนเช้าก็ยังปกติดีนะคะ แต่ตอนบ่ายที่เราลงมากินข้าว พ่อเริ่มมีอาการเหมือนเมาอีกแล้ว ตาลอยๆ เหลือกๆ (มีกลิ่นเหล้าหรือเราคิดไปเองไม่รู้ แบบหลอน กลัวไปหมดแล้ว) พูดแบบลิ้นพันกัน ไม่ค่อยรู้เรื่องค่ะ คือเราเจ็บขนาดนี้ เราเสียความรู้สึกนะแต่ก็คุยกับพ่อปกติ พ่อดูสบายใจค่ะ คงคิดว่าเราไม่ซีเรียสแล้วเลยกินต่อเนี่ยหรอ คือต่อให้เราทำเป็นโกรธ พ่อคงจะอ้างว่าเราโกรธ พ่อเครียด กินเหล้าต่อ วนลูปค่ะ ไม่ว่าทางไหนพ่อก็กลับมากินเหล้าต่ออยู่ดี
หงุดหงิดมากที่เค้ากลับมากินอีก ไม่ยอมรับว่าตัวเองกิน ไม่ยอมรับว่าเมาด้วยนะ เราพยายามยกเรื่องต่างๆ ว่าอยากให้เลิกมาหลายเรื่องมากๆ ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่พอใจอีก พ่อเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงมากกก คิดว่าทำทุกอย่างด้วยความเนียนแต่มันไม่อะค่ะ ทุกคนดูออก ชอบบอกว่าตัวเองโตแล้ว จัดการปัญหาเองได้ แต่พอมีเรื่องอะไรขึ้นมาแม่เราก็ต้องมาคอยแก้ เราชอบคิดมาก เวลาดิ่งคือจมยาวๆ เลย ยิ่งน้องเราเป็นโรคซึมเศร้าด้วย แล้วถ้าครั้งนี้เสียงานไปอีกแล้วก็ป่วย คือทุกอย่างมันโค้งสุดท้ายแล้วจริงๆ ค่ะ เราเครียดมากๆ เห็นหน้ายิ่งเครียด เรื่องแย่ๆ จากเหล้ามันกลับมาหมดเลย ชีวิตพ่อพังเพราะเหล้ามาหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังคิดว่าไม่เป็นไรๆๆ เหนื่อยมาก มันจะมีวิธีหรือคำพูดโน้มน้าวยังไงได้บ้างไหมคะ ทั้งสงสารแม่ ทั้งไม่อยากทำตัวไม่ดีกับพ่ออีก คือเรารักพ่อมากๆๆ พ่อดีทุกอย่างยกเว้นเรื่องเมานี่แหละ อนาถตัวเอง พยายามทำเรื่องที่ชอบให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นนะคะแต่ก็ไม่ค่อยจะช่วยเท่าไหร่เลย ไม่อยากเป็นซึมเศร้าไปอีกคนเลยค่ะ
ขอโทษที่ยาวมาขนาดนี้นะคะ แต่ไม่ไหวจริงๆ เป็นเหนื่อยเป็นท้อ ฮือ ;-;
เครียดมากค่ะ อยากให้พ่อเลิกเหล้า
จนความซวยมาตกที่เราคือเมื่อวานเราเพิ่งกลับจากฝึกงาน โทรหาพ่อหลายสายไม่รับ ก็นั่งรอป้ายรถเมล๋หน้าบ้านจนพ่อโทรกลับมา คุยกันเรื่องอุ่นบะหมี่ค่ะ คือเขาลืมว่าเรามีของกินที่บ้านแล้วแต่จะให้เราซื้อที่เซเว่นเข้าไปอีก (เหมือนยื้อเวลาให้ตัวเองกินเหล้า) เราถามว่ามีบะหมี่แล้วนี่ พ่อก็บอกว่า ไม่ใช่ๆ บะหมี่ให้อุ่นกินตอนเช้า ซึ่งเรากับพ่อน่ะต้องออกจากบ้านพร้อมกันตอนตีห้าครึ่งมันจะไปกินบะหมี่ทันได้ไง ตอนนั้นรู้ทันทีเลยว่าเมาแน่นอน ตอนวนมอไซต์มารับเราก็แอบเซๆ ด้วยค่ะ เส้นทางที่กลับบ้านเป็นถนนที่แคบมากแล้วมีรถจอดหน้าบ้าน เวลามีรถใหญ่สวนมาคือต้องค่อยๆ เบี่ยงหลบ พ่อเราทั้งหลบรถใหญ่ทั้งก้มหัวหลบกิ่งไม้ด้วยทีนี้ทรงตัวไม่ได้ เซจะล้ม ขาเรากับพ่อไปขูดกับบล็อกอิฐสำหรับปลูกต้นไม้หน้าบ้าน (อธิบายไม่ถูกเหมียนกันแง ตรงนั้นมืดๆ ด้วย) พอกระแทกปุ้ปมอไซต์ไม่หยุดแค่นั้นคือยังเดินหน้าต่อ ขาพ่อน่ะพ้นแล้วได้แค่แผลถลอกแต่ขาเราไม่พ้น นอกจากจะโดนอิฐเจาะแล้วยังโดนถากเป็นทางยาว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เราจะลงมาดูแผลพ่อก็โวยวายว่าให้รีบขึ้นมาแล้วถามว่าโอเคมั้ยๆ โอเคใช่มั้ยทั้งที่เราบอกไม่ๆๆ คือร้องไห้เลย ไม่ไหวแล้ว แผลมันเจ็บแต่เสียความรู้สึกที่เขาเมามากกว่า เราโวยวายให้พ่อยอมรับมาว่ากินแล้วกินมานานแล้วด้วย พ่อก็บอกว่ากินกับคนข้างบ้านมานิดหน่อย!
พอเข้าหมู่บ้าน มีแสงไฟถึงได้เห็นว่าขาเราเหวอะเลย เลือดไหลเป็นทาง พ่อเราตกใจนะคะแต่ยังพูดย้ำๆ ว่าห้ามบอกแม่ ห้ามให้แม่รู้ เดี๋ยวพ่อทำแผลให้ อห. ถามจริงนะคุณพ่อ ยังจะห่วงเรื่องตัวเองอีกอะ แต่แม่เรารอเราอยู่ แล้วแผลใหญ่มาก เลือดไหลไม่หยุด ยังไงก็ต้องเห็น พ่อเรายังบอกอีกว่าให้เดินเข้าไปเลยแม่ไม่เห็นหรอกแต่สุดท้ายก็เห็นอยู่ดี แม่กับเราจะขึ้นไปล้างแผลที่ห้องน้ำชั้นสอง พ่อเรารีบตะโกนโวยวายใหญ่เลย เสียงดังมากว่าให้ลงมาๆ เขากลัวจริงจังอะ กลัวว่าเราจะบอกแม่ว่าเขาเมา แต่ยังไงก็ดูออกค่ะเพราะกลิ่นเหล้า สายตา ท่าทาง การพูดคือเนี่ยเมาชัดๆ ทุกคนคงนึกสภาพออก เราบอกว่าพ่อดูพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ พ่อเราก็เหมือนไม่พอใจค่ะบอกว่าทำไมถึงคิดว่าพูดไม่รู้เรื่อง พ่อมีสติดีทุกอย่าง
แม่เรานี่อย่างโมโหเลยถามว่ากินทำไม พ่อก็อ้อมแอ้มแล้วบอกเครียดมาก สรุปเราก็ต้องไปหาหมอ โชคดียังมีคลินิคเปิดอยู่ มีแผลถาก แผลถลอกค่อนข้างใหญ่เลยค่ะที่หน้าแข้ง เนื้อหายไปสามจุดแบบเห็นนี่จะเป็นลม เราต้องหยุดฝึกงานคือพอหยุดไปก็ต้องไปหาวันชดเชยทำเพิ่ม มันเดินไม่ถนัดแล้วรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้ เราพันขาหนามากเหมือนใส่เฝือกเลยค่ะ นี่ไม่อยากหยุดนานด้วยเพราะอยากช่วยเพื่อน มีงานอีกหลายอย่างที่เราต้องทำด้วยกัน ไปแล้วก็เดินก็อะไรได้แบบช้าๆ เป็นภาระชาวบ้านเขาอีก เราทั้งโกรธทั้งนอย ถามพ่อว่ากลับมากินอีกทำไม แล้วจะเลิกมั้ย เขาก็ทำทีเดินหนี พูดพึมพำกับตัวเอง (แล้วบอกตัวเองมีสติครบ) ทำพูดอ้อมแอ้มอีก บอกให้เรากินข้าวจะได้กินยา เรื่องที่ผ่านไปแล้วให้มันผ่านไป คือก็คงจะกินต่อแหละ ไม่อยากรับปากว่าจะไม่กิน วันต่อมาตอนเช้าเราเลยคุยกับพ่อนิดหน่อยว่าพ่อไม่ได้โดนไล่ออกจากงาน แค่ไปคุยงานกับคนข้างบ้านแล้วกินเบียร์ด้วยกันเฉยๆ ตอนเช้าก็ยังปกติดีนะคะ แต่ตอนบ่ายที่เราลงมากินข้าว พ่อเริ่มมีอาการเหมือนเมาอีกแล้ว ตาลอยๆ เหลือกๆ (มีกลิ่นเหล้าหรือเราคิดไปเองไม่รู้ แบบหลอน กลัวไปหมดแล้ว) พูดแบบลิ้นพันกัน ไม่ค่อยรู้เรื่องค่ะ คือเราเจ็บขนาดนี้ เราเสียความรู้สึกนะแต่ก็คุยกับพ่อปกติ พ่อดูสบายใจค่ะ คงคิดว่าเราไม่ซีเรียสแล้วเลยกินต่อเนี่ยหรอ คือต่อให้เราทำเป็นโกรธ พ่อคงจะอ้างว่าเราโกรธ พ่อเครียด กินเหล้าต่อ วนลูปค่ะ ไม่ว่าทางไหนพ่อก็กลับมากินเหล้าต่ออยู่ดี
หงุดหงิดมากที่เค้ากลับมากินอีก ไม่ยอมรับว่าตัวเองกิน ไม่ยอมรับว่าเมาด้วยนะ เราพยายามยกเรื่องต่างๆ ว่าอยากให้เลิกมาหลายเรื่องมากๆ ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่พอใจอีก พ่อเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงมากกก คิดว่าทำทุกอย่างด้วยความเนียนแต่มันไม่อะค่ะ ทุกคนดูออก ชอบบอกว่าตัวเองโตแล้ว จัดการปัญหาเองได้ แต่พอมีเรื่องอะไรขึ้นมาแม่เราก็ต้องมาคอยแก้ เราชอบคิดมาก เวลาดิ่งคือจมยาวๆ เลย ยิ่งน้องเราเป็นโรคซึมเศร้าด้วย แล้วถ้าครั้งนี้เสียงานไปอีกแล้วก็ป่วย คือทุกอย่างมันโค้งสุดท้ายแล้วจริงๆ ค่ะ เราเครียดมากๆ เห็นหน้ายิ่งเครียด เรื่องแย่ๆ จากเหล้ามันกลับมาหมดเลย ชีวิตพ่อพังเพราะเหล้ามาหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังคิดว่าไม่เป็นไรๆๆ เหนื่อยมาก มันจะมีวิธีหรือคำพูดโน้มน้าวยังไงได้บ้างไหมคะ ทั้งสงสารแม่ ทั้งไม่อยากทำตัวไม่ดีกับพ่ออีก คือเรารักพ่อมากๆๆ พ่อดีทุกอย่างยกเว้นเรื่องเมานี่แหละ อนาถตัวเอง พยายามทำเรื่องที่ชอบให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นนะคะแต่ก็ไม่ค่อยจะช่วยเท่าไหร่เลย ไม่อยากเป็นซึมเศร้าไปอีกคนเลยค่ะ
ขอโทษที่ยาวมาขนาดนี้นะคะ แต่ไม่ไหวจริงๆ เป็นเหนื่อยเป็นท้อ ฮือ ;-;