ถ้าคุณมีแม่แบบนี้คุณจะทำไง?

อันนี้คือเรื่องของเราเอง ตั้งแต่เด็กแม่ไม่เคยพูดดีด้วยสักครั้ง ชอบให้ไปแข่งกับคนอื่น เอาเราไปเปรียบกับคนอื่น พอเราทำไม่ดีก็ด่าเรา มีช่วงนึงที่เราจะเก็บตังไว้ซื้อของตอนเด็กนะ เราเก็บได้แล้ว600 แต่ไม่ได้บอกแม่ มีแค่พ่อรู้ ละพ่อก็ช่วยเราบ้าง จนวันนึงกระปุกที่เราใส่เงินไว้แม่ไปเจอ แล้วแม่ก็เอาเงินเราไป ทั้งที่เราเก็บมาตลอด ตอนม.ปลายแม่ก็ขอให้ไปกู้กยศ. อันนี้ทุกคนก็รู้เนอะว่าคือไร แล้วบอกเราว่า "กู้มาเหอะ พอได้ตังค์มาจะได้เอาไปใช้เองจะได้ไม่ขอแม่" เราก็เชื่อนะ แล้วก็ทำ พอทำได้แล้วตอนได้เงิน แม่ก็เก็บเงินเราไป แล้วบอกเอาใช้ให้แม่ ที่แม่จ่ายค่าเทอมให้ ค่าอะไรที่แม่จ่าย เอาจ่ายให้หมด จากที่แค่เอาเงิน จากนั้นก็เก็บสมุดบัญชี ยืดบัตร แล้วบอกพกทำไม เด็กอยู่ไม่ควรใช้หรอก แล้วเราก็โมโหนะแต่ทำไรไม่ได้นอกจากต้องยอม แต่เราไม่ให้รหัสแม่ แม่ก็ด่าทุกวัน มีครั้งนึงที่ด่าจนเราไม่คิดจะอยากพูดกับแม่อีก "ลูกอกตัญญู ลูกนอกคอก" การที่แม่จะด่าอะไร จะไม่ให้เราไปเรียนอะไรก็ไม่เคยขัด แต่ที่แม่ด่าอย่างนี้ เคยคิดบ้างมั้ยว่าจะรู้สึกยังไง ตั้งแต่นั้นเราก็ไม่คุยกับแม่ การเรียนเราก็ทำให้มันแย่เพื่อที่แม่จะได้มาสนใจ แต่ปล่าวเลย ไม่มีคำปลอบ มีแต่ด่า จนมหาลัย เราก็ต้องมาทำอีก กู้ไปแต่ไม่ใช้ โอนตังมาก็ไม่เคยตรงเวลา มีครั้งนึงตอนมหาลัย ที่เราไม่มีตังสักบาทจะกินข้าวก็ยังไม่มี แต่ก็ต้องโทรไปขอแม่ แต่แม่กับไม่ให้ ด่าเราอีก แล้วคือวันนั้นเราก็ไปยืมเพื่อน แต่เราไม่เคยบอกแม่หรอกว่ายืม ซึ่งตอนนั้นแม่โอนให้อาทิตย์500บ้าง 1000บ้าง จนปี3 ตอนนี้ แม่ลดมาเหลืออาทิตย์ละ700 เข้าใจมั้ยว่าปี1อยู่หอใน500ยังอยู่ได้ แต่ตอนนี้คือ ไหนจะโควิด แล้วอยู่หอนอก ก็ใช้ไงก็ไม่พอ แล้วเคยโดนเถียงกลับ คำว่าเรียนมาก่อนอ่ะ เรียนก่อนของแม่คือตั้งสมัยไหน สมัยนี้ของมันราคาเท่ายุคของแม่มั้ย มันเกินจะทนแล้วอ่ะ พอบอกว่าจะไปหางานนะ แม่ก็ไม่ให้ คือควรทำยังไง ขอเพิ่มก็ไม่ได้ ทักบอกยังไง เอาเหตุผลไรไปก็เหมือนไม่รับรู้อ่ะ โทรไปก็ไม่ค่อยจะรับมีแต่ทักแม่ที่จะตอบก็คือเรื่อง กยศ. ไม่เคยถามลูกเลยว่าอยู่ที่นั่นเป็นไงบ้าง พอกินมั้ย ไม่มีเลย