เกริ่นก่อนครับว่าผมชอบผู้ชายนะครับ ช่วงเกริ่นอาจจะยาวนิดนึงเพราะอยากให้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
คือเรื่องมันเริ่มต้นมานานมากละครับตั้งแต่ผมอยู่ม.ต้น มันมีอยู่ว่าผมกับเพื่อนคนที่ผมชอบอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่ป.6จนถึงม.2 เลยครับถามว่ารู้จักกันมั๊ยก็นิดนึง แต่มาพีคๆช่วงม.2 ครับ มันมีวันนึงที่เรียนพละแล้วทุกคนจะใส่รองเท้าพละสีขาวกันแต่มีมันคนเดียวในห้องที่ใส่สีดำมา แล้วอาจารย์พละก็ด่าเพื่อนเรื่องรองเท้านี่แหละครับ จนพักเบรกมันไปร้องไห้ในห้องน้ำ ตอนแรกผมเห็นเพื่อนร้องไห้แต่ก็ไม่ได้เข้าไปปลอบหรือสนใจอะไร เพราะตอนนั้นไม่ได้สนิทอะไรกันมาก จนเริ่มเวลาเรียนมันก็ออกมาครับแต่ยังสะอื้นอยู่แล้วให้ผมไปนั่งข้างหน้ามันในแถวตอนเดียวกัน อาจารย์จะได้ไม่เห็นว่ามันร้องไห้ ผมก็รู้สึกว่าถ้ามันยังร้องไห้แบบนี้คงไม่ดีกับตัวมันแน่ๆเลยตัดสินใจหันหลังไปจับมือมันมาชวนเล่นครับ (ผมจำไม่ได้แล้วว่าเล่นอะไรกัน แต่จำได้ว่าจับมือมันมาทาบมือผมชวนเล่นอะไรสักอย่างประมาณนี้) ซึ่งก็ได้ผล เพื่อนหยุดร้องไห้ไปเลย
หลังจากวันนั้นมันก็ชอบมองผมบ่อยขึ้นครับ เวลาไปจับกลุ่มเรียนวิทย์ด้วยกันงี้ผมก็จะไปนั่งข้างมันครับ บางทีผมกับมันก็เขยิบเข่ามาซ้อนติดกันบ้าง ซ้อนแบบเข่าผมอยู่ข้างล่างแล้วเข่ามันจะเกยทับอยู่ด้านบนประมาณนี้ จนม.3ครับ ผมอยู่คนละห้องกับมัน เวลามันเดินผ่านหน้าห้องผมมันก็จะคอยหันหน้ามามองห้องผมตลอดเลยทำเหมือนหาอะไรซักอย่าง หรือบางทีมันก็จะมาเกาะกระจกห้องผมแล้วร้องเพลงให้ฟังครับ (ผมไม่รู้ว่ามันร้องเล่นๆหรือเปล่าเพราะมันเป็นคนร้องเพลงเพราะอยู่แล้วในชั้น แล้วเพื่อนๆก็ชอบฟังมันร้องอยู่บ่อยๆ) บางทีผมทำงานศิลป์กับเพื่อนในห้องงี้จังหวะเดียวกับที่มันเดินผ่านพอดีพอเพื่อนเรียกผมมันก็จะหันมามองผมยิ้มให้ผมแต่ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินจากไป แล้วก็มีครั้งนึงผมอยู่กับมันสองคน จู่ๆมันก็ถามผมขึ้นมาว่า พ่อผมทำอาชีพนี้ๆ หรือเปล่าเป็นไงบ้าง ปู่ผมคือคนนี้เหรอ ทั้งๆที่ผมไม่เคยได้คุยกับมันเรื่องที่บ้านผมมาก่อน ตอนนั้นผมก็แปลกใจอยู่ปนๆงง แต่ก็ตอบไปตามความจริง ส่วนมากถ้าได้อยู๋ด้วยกันเงียบๆมันจะเป็นฝ่ายชวนคุยเสมอก็ประมาณว่าบ้านอยู่แถวไหน กลับบ้านยังไงอะไรงี้
จนมีอีกช่วงจะขึ้นม.4คือเราเพิ่งเลิกฝึกเตรียมสอบรด.มา ตอนเดินกลับบ้านผมก็แยกกับเพื่อนๆมาเดินกลับกับมันนี่แหละเพราะออกทางเดียวกัน มันก็มาโอบไหล่ผมครับ แล้วมันใช้มือเกาไหล่ผมถามว่าคันป่าว(ตอนฝึกรด.มันฝึกบนหญ้า) ผมรู้สึกแปลกมากๆที่จู่ๆมันก็ทำแบบนี้ก็เลยแกล้งตอบไปว่าเจ็บไหล่มากกว่า แต่จริงๆไม่ได้เจ็บไหล่นะครับ แค่ไม่อยากให้มันมาโอบไหล่เท่าไหร่เดี๋ยวมีคนมองไม่ดี หลังจากนั้นมันก็บอกผมครับว่าบ้านมันอยู่สีลม บางรักนะ ผมก็อ๋อๆตอบไป มันก็พูดต่อว่าบ้านมีฟิตเนสนะ ไปมั๊ย แต่ผมดันตอบกลับไปว่าไม่ไป คือผมรู้สึกว่าเพื่อนแปลกๆอ่ะครับ เลยรีบชิงตัดบทก่อนแล้วผมก็เดินแยกกับมันครับ (แต่ก็แอบมาคิดทีหลังนะว่าตอนนั้นควรไป5555)
เรื่องที่พอจะจำได้ก็มีประมาณนี้ครับคร่าวๆ จริงๆมีเยอะกว่านี้มากแต่ผมจำไม่ค่อยได้แล้วมันผ่านมา7-8 ปีละครับ ที่เอามาเล่าเพราะว่าผมมีนัดจะได้เจอกับมันนี่แหละครับ เป็นงานรวมเพื่อน เลยอยากรู้ว่าที่เพื่อนแสดงออกตอนนั้นนี่คือเป็นไปได้มั๊ยว่าอาจจะชอบผม ถ้าเป็นไปได้ผมอาจจะลองบอกความในใจกับเพื่อนในนัดครั้งนี้แหล่ะครับ จริงๆผมแอบเล่นตัวนิดหน่อยตอนนั้นเพราะว่าเหมือนผมสับสนทางเพศแล้วยังยอมรับตัวเองไม่ได้ด้วยที่ดันชอบผช. แต่ตอนนี้ก็พอยอมรับได้แล้วครับ พอมีโฮกาสก็เลยอยากลองไปถามเพื่อนดู
เพื่อนทำแบบนี้แสดงว่าเค้าชอบเราไหมครับ (แอบชอบช-ช)
คือเรื่องมันเริ่มต้นมานานมากละครับตั้งแต่ผมอยู่ม.ต้น มันมีอยู่ว่าผมกับเพื่อนคนที่ผมชอบอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่ป.6จนถึงม.2 เลยครับถามว่ารู้จักกันมั๊ยก็นิดนึง แต่มาพีคๆช่วงม.2 ครับ มันมีวันนึงที่เรียนพละแล้วทุกคนจะใส่รองเท้าพละสีขาวกันแต่มีมันคนเดียวในห้องที่ใส่สีดำมา แล้วอาจารย์พละก็ด่าเพื่อนเรื่องรองเท้านี่แหละครับ จนพักเบรกมันไปร้องไห้ในห้องน้ำ ตอนแรกผมเห็นเพื่อนร้องไห้แต่ก็ไม่ได้เข้าไปปลอบหรือสนใจอะไร เพราะตอนนั้นไม่ได้สนิทอะไรกันมาก จนเริ่มเวลาเรียนมันก็ออกมาครับแต่ยังสะอื้นอยู่แล้วให้ผมไปนั่งข้างหน้ามันในแถวตอนเดียวกัน อาจารย์จะได้ไม่เห็นว่ามันร้องไห้ ผมก็รู้สึกว่าถ้ามันยังร้องไห้แบบนี้คงไม่ดีกับตัวมันแน่ๆเลยตัดสินใจหันหลังไปจับมือมันมาชวนเล่นครับ (ผมจำไม่ได้แล้วว่าเล่นอะไรกัน แต่จำได้ว่าจับมือมันมาทาบมือผมชวนเล่นอะไรสักอย่างประมาณนี้) ซึ่งก็ได้ผล เพื่อนหยุดร้องไห้ไปเลย
หลังจากวันนั้นมันก็ชอบมองผมบ่อยขึ้นครับ เวลาไปจับกลุ่มเรียนวิทย์ด้วยกันงี้ผมก็จะไปนั่งข้างมันครับ บางทีผมกับมันก็เขยิบเข่ามาซ้อนติดกันบ้าง ซ้อนแบบเข่าผมอยู่ข้างล่างแล้วเข่ามันจะเกยทับอยู่ด้านบนประมาณนี้ จนม.3ครับ ผมอยู่คนละห้องกับมัน เวลามันเดินผ่านหน้าห้องผมมันก็จะคอยหันหน้ามามองห้องผมตลอดเลยทำเหมือนหาอะไรซักอย่าง หรือบางทีมันก็จะมาเกาะกระจกห้องผมแล้วร้องเพลงให้ฟังครับ (ผมไม่รู้ว่ามันร้องเล่นๆหรือเปล่าเพราะมันเป็นคนร้องเพลงเพราะอยู่แล้วในชั้น แล้วเพื่อนๆก็ชอบฟังมันร้องอยู่บ่อยๆ) บางทีผมทำงานศิลป์กับเพื่อนในห้องงี้จังหวะเดียวกับที่มันเดินผ่านพอดีพอเพื่อนเรียกผมมันก็จะหันมามองผมยิ้มให้ผมแต่ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินจากไป แล้วก็มีครั้งนึงผมอยู่กับมันสองคน จู่ๆมันก็ถามผมขึ้นมาว่า พ่อผมทำอาชีพนี้ๆ หรือเปล่าเป็นไงบ้าง ปู่ผมคือคนนี้เหรอ ทั้งๆที่ผมไม่เคยได้คุยกับมันเรื่องที่บ้านผมมาก่อน ตอนนั้นผมก็แปลกใจอยู่ปนๆงง แต่ก็ตอบไปตามความจริง ส่วนมากถ้าได้อยู๋ด้วยกันเงียบๆมันจะเป็นฝ่ายชวนคุยเสมอก็ประมาณว่าบ้านอยู่แถวไหน กลับบ้านยังไงอะไรงี้
จนมีอีกช่วงจะขึ้นม.4คือเราเพิ่งเลิกฝึกเตรียมสอบรด.มา ตอนเดินกลับบ้านผมก็แยกกับเพื่อนๆมาเดินกลับกับมันนี่แหละเพราะออกทางเดียวกัน มันก็มาโอบไหล่ผมครับ แล้วมันใช้มือเกาไหล่ผมถามว่าคันป่าว(ตอนฝึกรด.มันฝึกบนหญ้า) ผมรู้สึกแปลกมากๆที่จู่ๆมันก็ทำแบบนี้ก็เลยแกล้งตอบไปว่าเจ็บไหล่มากกว่า แต่จริงๆไม่ได้เจ็บไหล่นะครับ แค่ไม่อยากให้มันมาโอบไหล่เท่าไหร่เดี๋ยวมีคนมองไม่ดี หลังจากนั้นมันก็บอกผมครับว่าบ้านมันอยู่สีลม บางรักนะ ผมก็อ๋อๆตอบไป มันก็พูดต่อว่าบ้านมีฟิตเนสนะ ไปมั๊ย แต่ผมดันตอบกลับไปว่าไม่ไป คือผมรู้สึกว่าเพื่อนแปลกๆอ่ะครับ เลยรีบชิงตัดบทก่อนแล้วผมก็เดินแยกกับมันครับ (แต่ก็แอบมาคิดทีหลังนะว่าตอนนั้นควรไป5555)
เรื่องที่พอจะจำได้ก็มีประมาณนี้ครับคร่าวๆ จริงๆมีเยอะกว่านี้มากแต่ผมจำไม่ค่อยได้แล้วมันผ่านมา7-8 ปีละครับ ที่เอามาเล่าเพราะว่าผมมีนัดจะได้เจอกับมันนี่แหละครับ เป็นงานรวมเพื่อน เลยอยากรู้ว่าที่เพื่อนแสดงออกตอนนั้นนี่คือเป็นไปได้มั๊ยว่าอาจจะชอบผม ถ้าเป็นไปได้ผมอาจจะลองบอกความในใจกับเพื่อนในนัดครั้งนี้แหล่ะครับ จริงๆผมแอบเล่นตัวนิดหน่อยตอนนั้นเพราะว่าเหมือนผมสับสนทางเพศแล้วยังยอมรับตัวเองไม่ได้ด้วยที่ดันชอบผช. แต่ตอนนี้ก็พอยอมรับได้แล้วครับ พอมีโฮกาสก็เลยอยากลองไปถามเพื่อนดู