ในทุกๆวัน รู้สึกดาวน์ๆ เฟลๆ เศร้าบ่อยๆ

กระทู้คำถาม
สวัสดีค่ะ หนูเป็นคนชอบคิดมาก คิดเล็กคิดน้อยกับทุกเรื่อง อาการแบบสังเกตได้ชัดตั้งแต่ตอนเรียน ม.4 ค่ะ ตอนนี้หนูอยู่ ม.6 แล้ว เข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ
หนูไม่ใช่คนที่เรียนเก่ง ไม่ได้เก่งเลิศเลออะไร หนูรู้สึกผิดหวัง เกลียดตัวเอง ผิดหวังในตัวเองที่ทำไม่ได้แบบคนอื่น ทั้งๆที่ก็พยายามมาก ก็มันได้แค่นี้ มันอาจะไม่ใช่ทางของหนูจริงๆกับการเรียนแผน ศิลป์ - อังกฤษ หนูเจอแต่เรื่องที่ทำให้รู้สึกน้อยใจ เครียด ทิชเชอร์ที่เค้าสอนเกี่ยวกบภาษาอังกฤษประจำ เค้ามักจะให้เด็กเก่งๆไปทำกิจกรรมเป็นตัวแทน หนูไม่เคยอยู่ในสายตาเค้าเลย ไม่เคยเป็นตัวเลือกในการทำกิจกรรม มันก็มีเพื่อนหลายๆคนแหละค่ะที่โดนเหมือนกัน มันรู้สึกแย่มากเลยนะที่เจออะไรแบบนี้ ทั้งๆที่อยากร่วมกิจกรรมแทบตาย แต่ทำได้แค่เป็นคนจัดฉาก เป็นคนที่ทำได้แค่เบื้องหลัง จัดเวทีในการอธิบายเกี่ยวกับภาษาอังกฤษ กิจกรรมต่างๆที่ทิชเชอร์ให้จัด ทิชเชอร์ชมพวกที่ถูกเลือกออกไปเป็นพิธีกรในการแนะนำกิจกรรม มันน่าน้อยใจมากเลย ทำให้ไม่อยากเรียน เลยค่ะ อยากจบ ม.6 สักทีจะได้ไม่ต้องเจออะไรแบบนี้ มันรู้สึกแย่สุดๆ มันก็มีหลายกรณีที่ทำให้รู้สึกแย่มากๆ พวกเก่งๆจะเป็นลูกรักทิชเชอร์มากๆ ส่วนพวกห่วยๆอย่างหนูก็เป็นเหมือนลูกเมียน้อย ความรู้สึกแย่ๆที่เกิดขึ้นกับจิตใจของหนูมันเกิดขึ้นติดต่อกันทุกวัน จนหนูเป็นไมเกรน มันก็ไม่ใช่เเค่เรื่องทิชเชอร์หรอกค่ะ เรื่องครอบครัวก็มี หนูรู้สึกน้อยใจเรื่องพ่อแม่ พวกเค้าไม่เคยเข้าใจอะไรหนูเลย มีแต่ซ้ำเติม พูดซ้ำเติมจนหนูเก็บมาเครียดทุกวัน แม่หนูมักจะทำดีกับหนูแค่ต่อหน้าเพื่อนเท่านั้น แม่ทำดีมากกับคนนอกครอบครัว ทิ้งหนูให้เป็นภาระป้ากับน้า เค้าต้องคอยมาดูแลหนู พวกเขาผิดหวังในตัวแม่มาก พ่อหนูก็ไปทำงานต่างจังหวัด ไม่เคยรับรู้อะไร แม่พูดอะไรก็เชื่อ ทั้งๆหนูก็เห็นกับตาได้ยินกับหูว่าแม่โกหกพ่อตอนคุยโทรศัพท์ แม่ชอบเที่ยว ไปกับเพื่อน ติดเพื่อน กลับดึกจนหนูต้องย้ายมาอยู่กับป้าอีกบ้าน มันรู้สึกแย่มากๆเลย พ่อก็เชื่อแต่แม่ไม่เคยฟังหนูบ้างเลย พูดก็หาว่าใส่ร้ายแม่ แม่หนูตั้งแต่ย้ายมาจากกรุงเทพ แม่บอกกับพ่อว่าจะมาดูแลหนู แต่ไม่เลย แม่ไม่เคยดูแล ไม่ค่อยให้เงิน ให้เงินไปโรงเรียนไม่เคยครบ จะซื้อ ปากกา อุปกรณ์การเรียนก็ต้องออกเอง แต่หนูยังโชคดีที่มีป้ากับน้าที่เค้าเข้าใจหนู แต่ตอนแรกเค้าก็ไม่ได้มาดูแลหนูแบบจริงๆจังๆแต่พอรู้พฤติกรรมพ่อกับแม่ป้าก็เริ่มดูแลหนูมากขึ้น แต่มันก็หลายปีแล้วที่หนูต้องเจอเรื่องราวแบบที่แม่ทำ กว่าป้ากับน้าจะรู้ก็ประมาณ 2 - 3 ปี ความรู้สึกหนูเหมือนเกือบพังไปหมดแล้ว หนูร้องไห้บ่อยมาก เครียดเรื่องพ่อกับแม่ หนูต้องเอาเงินค่าขนมไปซื้องานที่ต้องทำโรงเรียน แม่ไม่เคยให้เพิ่มเลย มันน้อยใจมาก แม่ไม่เคยสนใจความรู้สึกหนู อาการที่รู้สึกเศร้า น้อยใจ หดหู่ของหนูมันเริ่มแย่เรื่อยๆจนได้เข้าเรียน ม.4 มาเจอทิชเชอร์แล้วก็มาคิดมากอีกก็รู้สึกดาวน์ไปใหญ่จนถึง ม.6 ตอนนี้ หนูก็รู้สึกแย่มาตลอด หนูได้ยินพฤติกรรมของพ่อกับแม่ที่คนใกล้ตัวแม่เค้าเจอมาเค้ามาเล่าให้ฟัง ว่าพ่อแม่ทำเค้าเดือดร้อน เรื่องต่างๆนาๆ คือมันมีแต่ปัญหา คนที่เค้าเดือดร้อนมาเค้ามาคุยปรึกษากับป้าหนู ป้าหนูก็หนักใจมาก หนูสงสารป้าที่ต้องมารับรู้อะไรแบบนี้ มันเหนื่อยนะ ท้อนะ ที่ต้องมาได้ยินที่ทุกคนหนักใจเรื่องพ่อกับแม่ อยู่ดีๆหนูก็นั่งร้องไห้คนเดียวเกือบทุกวัน รู้สึกไม่อยากอยู่แล้ว อาการเริ่มนอนไม่หลับมันก็เริ่มมาหนักขึ้นทุกวัน ปวดหัวสุดๆ รู้สึกแย่สุดๆ ไม่อยากเล่าให้ป้าฟัง กลัวป้าเป็นห่วงอีก ก็เลยแอบร้องไห้คนเดียวตอนอยู่คนเดียว ป้านอนหลับอะไรแบบนั้น หนูเคยลองค้นหาในกูเกิ้ลว่าอาการที่หนูเป็นนี่มันคืออะไร มันก็ขึ้นเป็นโรคซึมเศร้า แต่หนูก็ไม่มั่นใจจริงๆหรอก หนูลองทำแบบทดสอบโรคซึมเศร้า มันก็ขึ้นอยู่ว่าขั้นรุนแรงมาก ทำแบบทดสอบความเครียดก็แบบมันอยู่ในเกณฑ์ที่แบบต้องพบจิตแพทย์ หนูอยากไปลองพบดู เพราะทุกวันนี้หนูไม่เคยมีความสุขเลย มันเก็บความรู้สึกมานานหลายปีจนแบบรู้สึกไม่ไหวแล้ว โทษตัวเองทุกอย่าง ทำไมไม่เคยดีเลย ไม่เคยมีอะไรดีเลย
หนูอยากไปลองพบจิตแพทย์แต่หนูไม่กล้าบอกป้ากับน้ายิ่งพ่อกับแม่เค้าคงว่าหนูบ้า ตอกย้ำหนูแน่ๆ หนูควรทำยังไงดีคะ ทุกวันนี้ไม่มีจิตใจทำอะไร คิดเรื่องแย่ๆวนไปวนมาตลอดทุกวัน ดาวน์ทุกวันเลย
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่