ครอบครัวเราแตกแยกตั้งแต่เรายังเด็ก พ่อแม่เราต่างฝ่ายต่างมีรอบครัวใหม่ ไม่ค่อยใส่ใจ เกี่ยงกันที่จะดูแล เราต้องส่งตัวเองเรียน ดูแลชีวิตตัวเอง ไปในเส้นทางที่ถูกบ้าง ผิดบ้าง (แต่ไม่ผิดกฎหมาย) ตามประสา เราตั้งใจ จนเรียนจบปริญญาตรี ด้วยน้ำพักน้ำแรง วันนั้นเป็นวันที่เราคาดหวังมากที่จะได้มีรูปครอบครัว 3 คน พ่อแม่ลูก สุดท้ายก้พังทลายแหลกละเอียด (ก่อนหน้านี้ก้มีเรื่องที่ต้องผิดหวัง เจ็บช้ำ ใจแหลกสลาย กับครอบครัวอีกมากมาย เล่า3วัน 7วันก็คงไม่หมด) เป็นเพราะบาดแผลจากเรื่องราวในอดีต หรือเปล่าจึงทำให้เรารู้สึกไร้ค่า และรูสึกเป็นแค่ส่วนเกิน ติ่งเนื้อที่ไม่มีใครต้องการ เวลามีปัญหาอะไร ไม่เคยบอกให้ที่บ้านรับรู้ แก้ปัญหาด้วยตัวเอง จะเจอเรื่อง Rะยำ แค่ไหนก้ไม่เคยปริปากบอกทางบ้าน (เพราะบอกไป ก็สูญเปล่า)  ไม่มีปัญหาไหน ทำให้เรารู้สึกไร้ค่า จนอยากฆ่าตัวตาย แต่สำหรับปัญหาเรื่องครอบครัวทำไมเราถึงอยากจะตายให้พ้นๆ  ทะเลาะกับที่บ้านทีไรเรารู้สึกอยากตายขึ้นมาทันที  มันไม่ใช่เป็นความรู้สึกอยากจะเรียกร้องความสนใจ หรืออะไร แต่มันรู้สึกท้อแล้ว ไม่ไหวแล้ว พอแล้ว กับเรื่องนี้ ทุกครั้งที่ทำบ้านทำให้เรารู้สึกไร้ค่า เราร้องไห้หนักมาก ภาพวิธีการฆ่าตัวตายต่างๆก้ผุดขึ้นมาบนหัว แต่เราก็ยังไม่เลือกที่จะทำ เพราะเราคิดว่าเรายังต้องเลี้ยงแมว เราอยากรู้ว่า อาการเรา เป็นอาการผิดปกติทางจิตหรือเปล่า ครอบครัว ไม่สามารถเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจได้เลย เราต้องหา สิ่งอื่นเป็นที่ยึดเหนี่ยวแทนมาโดยตลอด เราจะใจร้ายไปไหม ถ้าวันนี้เราเลือกที่จะไปอยู่ที่ไกลๆจากพวกเค้า แต่ไม่ได้หมายความว่า เราจะอกตัญญู พ่อแม่นะ แต่เราแค่อยากจะอยู่ห่างจากสิ่งที่ทำให้เราไม่สบายใจ บาปไหม กับการที่เรารู้สึกว่า พ่อแม่คือสิ่งที่ไม่สบายใจของเรา