คือเรากับพี่ไม่ถูกกันแต่เด็กจนแม่บอกตลอดว่าถ้าไม่ถูกกันอย่างงี้จะพึ่งพากันได้ยังไง บางครั้งแม่ก็บอกเราว่าพี่เลี้ยงเรามามีอะไรก็ฟังเขาหน่อย บางครั้งบอกพี่ว่าเนี้ยน้องมีอะไรก็บอกน้องดีๆคือเราสงสารแม่มาก เราก็แบบในเมื่อเราเลี้ยงเกิดไม่ได้เราก็แค่ไม่ไปยุ่งกับเขา เรานะไม่ยุ่งกับเขาเลยแต่เหมือนพี่นะจ้องจะหาเลี้ยงตลอด แล้วก็ชอบใช้เราแบบแล้วประเด็นคือเรากับพี่เราอายุห่างกันมาก11ปีจนเราคิดว่ามันอาจจะเป็นเรื่องของอายุกันก็ได้แต่เราก็ยังไม่เข้าใจในเมื่ออายุห่างกันมากมันจำเป็นต้องหาเรื่องเราขนาดนั้นเลยหรอบางครั้งด่าเราเหมือนไม่ใช่น้องด่าเราเหมือนเป็นทาสเวลาตัวเองโมโหอะไรก็มาลงที่เราบางครั้งลงไม้ลงมือกับเราด้วย จนแม่เคยไล่ออกจากบ้าน แต่พอกับมาอีกครั้งก็ยังทำเหมือนเดิมเหมือนแกคิดว่าเรื่องความรุนแรงเป็นเรื่องปกติ แกมีลูกมีเมียแล้วนะคะแต่ก็ยังใช้คำพูดแสดงพฤติกรรมที่ไม่โอเค ชอบด่าน้อง เถียงพ่อเถียงแม่ ชอบกินเหล้ากับเพื่อนที่ไม่ดี แต่เราก็ยังคงงงว่าทำไมคนที่มีวุฒิภาวะขนาดนี้ถึงได้ทำตัวแบบนี้ทำให้น้องแบบไม่อยากเอาเป็นตัวอย่าง และเราก็ร้องไห้ตลอดด้วยค่ะเวลาที่พี่ด่า หรือทำร้ายเรา บางที่เราเจ็บใจมากกว่าเจ็บการอีก เราคุยกับแม่แม่ก็บอกไม่เป็นไร ยังไงเขาก็พี่เรายังไงก็ตัดไม่ขนาด เรายอมรับคะว่ามันตัดไม่ขาดแน่ๆ เราเคยให้แม่ถามเขาให้นะคะว่าทำไมต้องทำแบบนี้ เขาตอบมาว่าอยากให้น้องฟัง อยากให้น้องกลัว ไม่กล้าทำอะไรเขา คือเราแบบฟังแล้วมันไม่ขึ้นแต่เราไม่พูดเราแค่รู้สึกว่าการที่อยากให้น้องฟังอยากให้น้องเคารพมันมีวิธีอื่นคำพูดอื่นที่ดีกว่านี้มั้ยเวลาแม่ซื้ออัไรให้เรา พี่แกก็จะแบบเอาของเราไปเลยเอาไปใช้จนพังมันหลายอย่างมาก จนเราแบบไม่กล้าขอแม้ออะไรเลยเพราะเขาจะมาเอาของเราไปทำพัง
ที่จริงเรื่องมันยาวมากแต่เราขอเล่าแบบย่อๆขอบคุณนะคะที่อ่านจบอาจจะวกไปวนมาก็ขออภัยด้วยนะคะ
มีปัญหากับพี่ เราทำอะไรก็ผิดบางเรื่องไม่ได้ทำเราก็ผิด ไม่ถูกกันแต่เด็ก
ที่จริงเรื่องมันยาวมากแต่เราขอเล่าแบบย่อๆขอบคุณนะคะที่อ่านจบอาจจะวกไปวนมาก็ขออภัยด้วยนะคะ