เริ่มตั้งแต่ช่วงปิดเทอมอ่ะค่ะ​ คือเรากับแฟนเราอยู่ไกลกัน​ แล้วช่วงปิดเทอมแฟนเราเค้าทำงานพิเศษกลับค่ำบ่อยๆเลยค่ะ​ เลยทำให้ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่​ แต่เราก็เข้าใจนะคะ​ คือได้คุยตอนไหนก็ตอนนั้นเลยค่ะไม่เคยทักไปงอแงเลย​ ช่วงแรกๆก็คิดถึงนะคะเป็นหงอยเลยแหละ​ เมื่อแฟนเลิกงานหรือตอนพักเที่ยงแล้วทักมาคือดีใจหูตั้งเลยค่ะ​ แต่พอเป็นแบบนี้ทุกๆวันเป็นอาทิตย์​เป็นเดือน​ พอแฟนทักมาเรารู้สึกเฉยๆค่ะเหมือนกับว่าเราไม่ต้องคุยกับเค้าก็ได้​ หรือเราเคยชินอันนี้ไม่รู้​นะคะ คือยังคงคิดถึงอยู่นะ​ แต่มันอยู่ลึกๆในใจเลยอะแหละไอความคิดถึงเนี้ย​ จนตอนนี้เปิดเทอมแฟนเข้ามหาลัยปีแรกส่วนเราปีนี้​ม.6แล้ว​ ก็ยังเหมือนเดิมค่ะแฟนเราก็ไม่ค่อยจะว่างเหมือนเดิมทำให้ไม่ได้คุยกันเท่าไหร่​ เรายิ่งเป็นหนักเลยค่ะตอนนี้แบบพอแฟนทักมาเราขี้เกียจตอบมากไม่รู้เป็นอะไร​ เว้นช่วงสักพักนึงค่ะค่อยตอบ​ เวลาตอบเราคุยปกตินะคะ​ แต่ที่ไม่ปกติคือความรู้สึกเรามันขี้เกียจคุยขี้เกียจตอบอ่ะค่ะ​
เราแย่รึเปล่าอะ
หรือว่าความรักในวัยเรียนเหมือนจุดเทียนกลางสายฝนคะ
ปล.ตอนนี้คบกันอีกไม่กี่วันก็ครบ1ปีพอดีค่ะ