...ใจหนอใจเสพติดแต่พิษตรม...
จะเขียนกลอนอ่อนหวานก็พาลเศร้า
มันรู้สึกว่างเปล่าเกินกล่าวไข
คิดไม่ออก กรอกคำร่ำพิไล
ใจหนอใจเสพติดแต่พิษตรม
ยากจะฝืนออดอ้อนเขียนกลอนรัก
เพราะเสียหลักหลายคราพาขื่นขม
มีแต่รอยแผลช้ำตอกย้ำปม
ที่ระทมถมถาจนน่าอาย
เสียน้ำตามากมายเป็นไหโอ่ง
ไม่อาจโยงเชื่อมฝันดังมั่นหมาย
มีแต่ความหม่นหมองจ้องทำลาย
ทั้งเช้าสายอ่อนล้าน้ำตาคลอ
อักษรกานท์วันนี้เหมือนมีแผล
ที่ถูกโบยด้วยแส้จนแย่หนอ
เหมือนโรคร้ายเรื้อรังไม่รั้งรอ
ความทดท้ออยู่เรือนเป็นเพื่อนเคียง.
...ใจหนอใจเสพติดแต่พิษตรม...
มันรู้สึกว่างเปล่าเกินกล่าวไข
คิดไม่ออก กรอกคำร่ำพิไล
เพราะเสียหลักหลายคราพาขื่นขม
มีแต่รอยแผลช้ำตอกย้ำปม
ไม่อาจโยงเชื่อมฝันดังมั่นหมาย
มีแต่ความหม่นหมองจ้องทำลาย
ที่ถูกโบยด้วยแส้จนแย่หนอ
เหมือนโรคร้ายเรื้อรังไม่รั้งรอ
ความทดท้ออยู่เรือนเป็นเพื่อนเคียง.