นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราจะพยายามทำให้ดีนะคะ
ตามหัวข้อเลยค่ะ เราคบกับแฟน(เก่า)ตั้งแต่ ม.2 เลยค่ะ แฟนเราเป็นลูกครึ่งไทย-เยอรมันค่ะ เค้าค่อนข้างหล่อเลยค่ะและฮอตมากในรร. ซึ่งแรกๆ เราก็กลัวเรื่องนี้ค่ะ กลัวว่าเค้าคงไม่ได้จริงจังและซักวันคงทิ้งเรา สุดท้ายแล้วเราเลือกที่จะเชื่อใจเค้าและไม่คิดมากไปเอง
ช่วงแรกๆ มันก็ดูเป็น poppy love ธรรมดา อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ เค้าจะคอยซื้อขนมมาให้เรา เวลาเราไม่สบายก็เอายาหรือพลาสเตอร์มาให้ เดินไปส่งเรากลับบ้าน
แต่พอขึ้นม.ปลาย เราเริ่มคาดหวังมากขึ้น เราสองคนดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรเลย มีเล็กๆน้อยๆเรื่องที่ต้องปรับกันว่าเราสองคนนิสัยยังไง อะไรที่ปรับเพื่อกันได้ อะไรที่จะไม่ทำเพื่อกันได้ เราสองคนจะทำค่ะ หรือมีเรื่องไม่สบายใจก็รีบเคลียร์กันเลย ปกติเราไม่ใช้คำหยาบกันอยู่แล้วด้วยค่ะ
วิธีที่ช่วยให้เราไม่เบื่อกัน คือ เราเป็นคนชอบดูหนังมากๆ เค้าจะไปเป็นเพื่อนเราตลอด เราชอบมีมุขไว้หยอดเค้าตลอดเลย และเราบอก I love you เค้าทุกวันเลยค่ะ หรือตอนไหนที่เรานึกได้ เรารู้สึกว่ามันเป็นประโยคง่ายๆ ที่ไม่ว่าใครได้ยินก็ต้องรู้สึกดีค่ะ
ชีวิตม.ปลายเราสองคนค่อนข้างไปได้ด้วยดีค่ะ เวลาเค้าไปตปท. อาจจะติดต่อยากนิดนึง เเต่เราเข้าใจและรอเค้ากลับมาได้ค่ะ พอกลับมาก็มีของฝากให้ครอบครัวและเพื่อนๆเราด้วยค่ะ ครอบครัวเราสองคนก็ดูเหมือนจะไว้ใจ เพราะเราค่อนข้างจะอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ตลอด แม่แฟนเราให้สร้อยเรามาด้วยค่ะ น่ารักมากๆเลย เราเริ่มวางแผนชีวิตมหาลัยด้วยกัน ซึ่งมันทำให้เรามั่นใจในตัวเค้ามากขึ้น เค้ามีเป้าหมายชัดเจนมาก และเค้ารักครอบครัวเราสองคนมากๆเลยค่ะ
แต่พอถึงช่วงที่เราต้องเตรียมสอบเข้ามหาลัย เราเครียดมากๆเลยค่ะ เราอยากเป็นครู แต่ที่บ้านอยากให้เรียนแพทย์ เราทะเลาะกันหนักมากเลยค่ะ ช่วงนั้นคุณตาเราเสียพอดี (ตอนนี้แแฟนเราก็มาร่วมงานที่บ้านด้วย) เหมือนโลกของเราพังไปเลยค่ะ พอประกาศว่าเราติดแพทย์ (รอบ Portfolio) เรายิ่งเครียดเลยค่ะ ที่บ้านกดดันให้เอาเลย
ช่วงนี้เป็นช่วงที่เราตีตัวห่างจากแฟนค่ะ เรารู้สึกว่าเราเครียดเกินไป เราอยากอยู่กับตัวเอง เราก็ไม่ค่อยได้คุยกันเลย จนในที่สุดเราก็เลิกกันวันจบ ม.6 (ก.พ.63)
หลังจากนั้นแฟนเราทักมาหาเราตลอดว่าเค้าจะรอเรา เราบอกเค้าไปว่าให้ตัดใจไม่ต้องรอ เพราะเราเองก็ยังจัดการปห.เราไม่ได้ หลังจากเราโสดเราดูไม่เศร้าเลยค่ะ เราชอบอบขนม วาดรูป อ่านหนังสือ เราก็ทำแบบนี้เพราะเราคิดว่ามันคือการเยียวยาตัวเอง
จนในที่สุด (ก.ค.63) เรารู้แล้วว่าที่ผ่านมาเราไม่เศร้าเพราะเค้าทำให้เรามั่นใจว่าเค้าจะรอเราอยู่ตรงนั้นในวันที่เราจะกลับไป เค้าบอกเราเสมอเลยค่ะ และเราพร้อมที่จะกลับไปแล้วค่ะ แต่เค้าไม่ได้รอเราอยู่ตรงนั้นแล้ว เราเสียใจมากเลยค่ะ ที่ผ่านมาทำไมเราไม่กลับไปหาเค้าเร็วกว่านี้ ระหว่างที่เค้ารอเรา เค้าคงท้อใจมากๆที่เราเอาแต่บอกให้เค้าตัดใจ
เราตัดสินใจจะจีบเค้าใหม่อยากสู้ทุกทางเพื่อให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่พอเค้าบอกว่ามีคนมาจีบเค้าอยู่ เราหมดกำลังใจเลยค่ะ เราไม่เคยคิดว่าเค้าจะลืมเราได้เลย เราถามเค้าไปว่าเราพอจะมีสิทธิ์นั้นอีกครั้งมั้ย เค้าบอกเราว่าเรามีสิทธิ์ค่ะ เเต่เราหมดกำลังใจไปเเล้ว
ตอนนี้ตัดสินใจจะจีบเค้าสุดความสามารถของเราเลยค่ะ แฟนเรากำลังจะเข้าเรียนมนุษย์ เอกเยอรมัน มก. เราเลยวางแผนให้เพื่อนสนิทเราที่เรียนที่เดียวกับเค้าช่วยพาเค้าไปเซนทรัลลาดพร้าว เเล้วเราจะไปเซอไพรซ์บอกความในใจทั้งหมดของเราที่นั่น เราอยากถามเพื่อนๆพี่ๆว่าเราควรพูดอะไรบ้าง หรือมีวิธีอื่นที่เพื่อนๆพี่อยากแนะนำอีกมั้ยคะ เราไม่มั่นใจกับผลลัพธ์ของมันเลย เราอยากปรึกษาทุกคนค่ะ เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ
ปล.เราเลือกเรียนแพทย์ ตอนนี้เราโอเคมากๆเลยค่ะ เป็นเส้นทางที่เราเองก็ชอบเหมือนกันค่ะ
เเล้วเราจะมาบอกผลลัพธ์กับเพื่อนๆพี่ๆนะคะ
ความรัก 5 ปีของเด็กอายุ 13 จนเป็น นศพ.
ตามหัวข้อเลยค่ะ เราคบกับแฟน(เก่า)ตั้งแต่ ม.2 เลยค่ะ แฟนเราเป็นลูกครึ่งไทย-เยอรมันค่ะ เค้าค่อนข้างหล่อเลยค่ะและฮอตมากในรร. ซึ่งแรกๆ เราก็กลัวเรื่องนี้ค่ะ กลัวว่าเค้าคงไม่ได้จริงจังและซักวันคงทิ้งเรา สุดท้ายแล้วเราเลือกที่จะเชื่อใจเค้าและไม่คิดมากไปเอง
ช่วงแรกๆ มันก็ดูเป็น poppy love ธรรมดา อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ เค้าจะคอยซื้อขนมมาให้เรา เวลาเราไม่สบายก็เอายาหรือพลาสเตอร์มาให้ เดินไปส่งเรากลับบ้าน
แต่พอขึ้นม.ปลาย เราเริ่มคาดหวังมากขึ้น เราสองคนดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรเลย มีเล็กๆน้อยๆเรื่องที่ต้องปรับกันว่าเราสองคนนิสัยยังไง อะไรที่ปรับเพื่อกันได้ อะไรที่จะไม่ทำเพื่อกันได้ เราสองคนจะทำค่ะ หรือมีเรื่องไม่สบายใจก็รีบเคลียร์กันเลย ปกติเราไม่ใช้คำหยาบกันอยู่แล้วด้วยค่ะ
วิธีที่ช่วยให้เราไม่เบื่อกัน คือ เราเป็นคนชอบดูหนังมากๆ เค้าจะไปเป็นเพื่อนเราตลอด เราชอบมีมุขไว้หยอดเค้าตลอดเลย และเราบอก I love you เค้าทุกวันเลยค่ะ หรือตอนไหนที่เรานึกได้ เรารู้สึกว่ามันเป็นประโยคง่ายๆ ที่ไม่ว่าใครได้ยินก็ต้องรู้สึกดีค่ะ
ชีวิตม.ปลายเราสองคนค่อนข้างไปได้ด้วยดีค่ะ เวลาเค้าไปตปท. อาจจะติดต่อยากนิดนึง เเต่เราเข้าใจและรอเค้ากลับมาได้ค่ะ พอกลับมาก็มีของฝากให้ครอบครัวและเพื่อนๆเราด้วยค่ะ ครอบครัวเราสองคนก็ดูเหมือนจะไว้ใจ เพราะเราค่อนข้างจะอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ตลอด แม่แฟนเราให้สร้อยเรามาด้วยค่ะ น่ารักมากๆเลย เราเริ่มวางแผนชีวิตมหาลัยด้วยกัน ซึ่งมันทำให้เรามั่นใจในตัวเค้ามากขึ้น เค้ามีเป้าหมายชัดเจนมาก และเค้ารักครอบครัวเราสองคนมากๆเลยค่ะ
แต่พอถึงช่วงที่เราต้องเตรียมสอบเข้ามหาลัย เราเครียดมากๆเลยค่ะ เราอยากเป็นครู แต่ที่บ้านอยากให้เรียนแพทย์ เราทะเลาะกันหนักมากเลยค่ะ ช่วงนั้นคุณตาเราเสียพอดี (ตอนนี้แแฟนเราก็มาร่วมงานที่บ้านด้วย) เหมือนโลกของเราพังไปเลยค่ะ พอประกาศว่าเราติดแพทย์ (รอบ Portfolio) เรายิ่งเครียดเลยค่ะ ที่บ้านกดดันให้เอาเลย
ช่วงนี้เป็นช่วงที่เราตีตัวห่างจากแฟนค่ะ เรารู้สึกว่าเราเครียดเกินไป เราอยากอยู่กับตัวเอง เราก็ไม่ค่อยได้คุยกันเลย จนในที่สุดเราก็เลิกกันวันจบ ม.6 (ก.พ.63)
หลังจากนั้นแฟนเราทักมาหาเราตลอดว่าเค้าจะรอเรา เราบอกเค้าไปว่าให้ตัดใจไม่ต้องรอ เพราะเราเองก็ยังจัดการปห.เราไม่ได้ หลังจากเราโสดเราดูไม่เศร้าเลยค่ะ เราชอบอบขนม วาดรูป อ่านหนังสือ เราก็ทำแบบนี้เพราะเราคิดว่ามันคือการเยียวยาตัวเอง
จนในที่สุด (ก.ค.63) เรารู้แล้วว่าที่ผ่านมาเราไม่เศร้าเพราะเค้าทำให้เรามั่นใจว่าเค้าจะรอเราอยู่ตรงนั้นในวันที่เราจะกลับไป เค้าบอกเราเสมอเลยค่ะ และเราพร้อมที่จะกลับไปแล้วค่ะ แต่เค้าไม่ได้รอเราอยู่ตรงนั้นแล้ว เราเสียใจมากเลยค่ะ ที่ผ่านมาทำไมเราไม่กลับไปหาเค้าเร็วกว่านี้ ระหว่างที่เค้ารอเรา เค้าคงท้อใจมากๆที่เราเอาแต่บอกให้เค้าตัดใจ
เราตัดสินใจจะจีบเค้าใหม่อยากสู้ทุกทางเพื่อให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่พอเค้าบอกว่ามีคนมาจีบเค้าอยู่ เราหมดกำลังใจเลยค่ะ เราไม่เคยคิดว่าเค้าจะลืมเราได้เลย เราถามเค้าไปว่าเราพอจะมีสิทธิ์นั้นอีกครั้งมั้ย เค้าบอกเราว่าเรามีสิทธิ์ค่ะ เเต่เราหมดกำลังใจไปเเล้ว
ตอนนี้ตัดสินใจจะจีบเค้าสุดความสามารถของเราเลยค่ะ แฟนเรากำลังจะเข้าเรียนมนุษย์ เอกเยอรมัน มก. เราเลยวางแผนให้เพื่อนสนิทเราที่เรียนที่เดียวกับเค้าช่วยพาเค้าไปเซนทรัลลาดพร้าว เเล้วเราจะไปเซอไพรซ์บอกความในใจทั้งหมดของเราที่นั่น เราอยากถามเพื่อนๆพี่ๆว่าเราควรพูดอะไรบ้าง หรือมีวิธีอื่นที่เพื่อนๆพี่อยากแนะนำอีกมั้ยคะ เราไม่มั่นใจกับผลลัพธ์ของมันเลย เราอยากปรึกษาทุกคนค่ะ เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ
ปล.เราเลือกเรียนแพทย์ ตอนนี้เราโอเคมากๆเลยค่ะ เป็นเส้นทางที่เราเองก็ชอบเหมือนกันค่ะ
เเล้วเราจะมาบอกผลลัพธ์กับเพื่อนๆพี่ๆนะคะ