ผมอยากมีลูก เพราะผมกลัวว่าผมจะอยู่อีกไม่นาน ผมอายุ44ปีแล้ว ผมมีโรคประจำตัวเคยผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจและเส้นเลือดหัวใจตีบ ผมกลัวว่าจะไม่มีเวลาสอนเขา ไม่ได้มีโอกาสเห็นเขาเติบโต กว่าที่เด็กคนหนึ่งจะรู้เรื่อง พูดรู้เรื่องก็น่าจะป.4หรือ 10 ขวบขึ้นไป ผมกลัวที่จะไม่ได้อยู่กับเขาจนเขาโต อยากจะสอนประสบการณ์ชีวิตต่างๆให้เขาโตขึ้นเป็นคนที่เก่ง ไม่ผิดพลาด ไม่ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองแบบผม ที่ต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองทุกอย่าง ดิ้นรนปากกัดตีนถีบ สร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง มันเหนื่อยมาก กว่าจะประคับประคองชีวิตมาได้ ไม่ไปผิดที่ผิดทางและก็ยังประคองชีวิตมาได้จนถึงปัจจุบัน ไม่อยากให้เขาต้องไปเรียนรู้เองแบบนั้นอีก และคิดว่าถ้ามีลูก ลูกผมจะเป็นคนที่โชคดีพอสมควร เกิดมามีทรัพย์สมบัติที่พ่อสร้างไว้ให้มากพอสมควรที่จะอยู่ได้โดยไม่ลำบากไปตลอดชีวิต ถ้าขยันก็หาเพิ่มได้อีก
ผมกลัวว่าจะไม่มีลูกจริงๆเลย อยากจะมีภรรยาเป็นแม่ที่ดี เลี้ยงลูก สอนลูกได้ดี แม้ผมจะไม่อยู่แล้ว ก็ยังดูแลลูกแทนผมได้ โดยผมไม่ต้องห่วง นี่แหละเรื่องสำคัญ ผมกลัวเหลือเกินว่าถ้าผมตายไปแล้ว ถ้าเกิดภรรยาไม่ดีหรือไปมีสามีใหม่ ลูกผมจะไม่ได้รับการดูแลที่ดี ผมกลัวแค่นั้นแหละครับ
ผมอยากมีลูกเพราะ...
ผมกลัวว่าจะไม่มีลูกจริงๆเลย อยากจะมีภรรยาเป็นแม่ที่ดี เลี้ยงลูก สอนลูกได้ดี แม้ผมจะไม่อยู่แล้ว ก็ยังดูแลลูกแทนผมได้ โดยผมไม่ต้องห่วง นี่แหละเรื่องสำคัญ ผมกลัวเหลือเกินว่าถ้าผมตายไปแล้ว ถ้าเกิดภรรยาไม่ดีหรือไปมีสามีใหม่ ลูกผมจะไม่ได้รับการดูแลที่ดี ผมกลัวแค่นั้นแหละครับ