ทุกวันนี้เราใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ รู้สึกเหมือนตัวเองค่อยๆตายจากข้างในแล้วกลายเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ เรารักครอบครัวเรามาก แต่ในขณะเดียวกันคำว่ารักมันก็ย้อนกลับมาทำร้ายเราอยู่เรื่อยๆ เหมือนกับเรากำเศษแก้วเอาไว้
เราเรียนอยู่คณะนึงที่จบมาค่อนข้างมีความมั่นคงและมีรายได้ที่ดี พ่อกับแม่เราดีใจมากที่เราได้เรียนคณะนี้โดยที่ไม่รู้ว่าเราต้องสู้กับตัวเองขนาดไหนเพื่อให้ทนเรียนมาได้เพราะเราไม่ได้ชอบและไม่มีความสุขเลยสักนิด เราร้องไห้แต่เราต้องอ่านหนังสือต่อ เราโดนอาจารย์ว่าเราก็พยายามปรับปรุงและสู้อยู่เรื่อยๆ พวกเขาพยายามทุ่มเทหลายอย่างและโทรมาถามไถ่แต่ในขณะเดียวกันมันทำให้เราหงุดหงิดเพราะเขาไม่พยายามเข้าใจในระบบการเรียนของเรา เขาไม่เข้าใจทำไมเราต้องพยายามอย่างหนักหรือต้องทำงานหนักขนาดไม่มีเวลาคุยกับเขา พวกเขาต้องการให้เราให้เวลากับเขาแต่ก็ต้องการให้เราประสบความสำเร็จ ทั้งๆที่เราพยายามเพื่อพวกเขาแต่พวกเขาไม่เข้าใจเราเลย เขารักเรา เขาบอกแบบนั้นแต่เขาไม่เคยเข้าใจในตัวเรา
เรารู้ว่าสภาพจิตตัวเองค่อนข้างบอบช้ำเพราะปัญหาหลายอย่าง เราเคยมองเขาเป็นฮีโร่ในดวงใจ เรารู้สึกภาพนั้นมันพังทลายไปนานมากจริงๆ เรารู้สึกเขาพยายามทุ่มกับเราแล้วรอให้เราดูแลเขาหลังเรียนจบ ซึ่งเราก็จะดูแลพวกเขาอยู่แล้วนะคะแต่ว่าบางครั้งการพูดย้ำอยู่เรื่อยๆมันทำให้เรารู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ รู้สึกแย่มาก เราไม่ได้อยากอยู่บนโลกนี้นักหรอกค่ะ เราเคยบอกเขาว่าหลังจากทำงานไปสักพักเราอยากไปบวชแต่สิ่งที่เขาตอบกลับมาคือแล้วพ่อกับแม่จะอยู่ยังไง5555555 พอเราบอกเขาว่าเราจะรอเขาตายกันก่อนแล้วค่อยไปบวชถึงไม่พูดอะไรค่ะ เราเสียใจที่เขาไม่เคยถามเราเลยว่าทำไมเราถึงอยากไปบวช เกิดอะไรขึ้นกับเรา เราเจอปัญหาอะไร
หลายครั้งเรารู้สึกเราทำร้ายตัวเองโดยการเงียบไม่ยอมพูดในสิ่งที่คิดออกไปเพราะกลัวเขารู้สึกไม่ดี เราคงแคร์ตัวเองน้อยไปจริงๆค่ะ นอกจากนี้ยังมีญาติพี่น้องของพวกเขาที่คอยให้ความช่วยเหลือโดยให้เงินมาใช้จ่ายในบางส่วนซึ่งเขาก็พูดกับเราตลอดเวลาว่าต้องทดแทนบุญคุณ อย่าเนรคุณพวกญาติๆต้องเลี้ยงพวกเขาตอนแก่ด้วยต้องให้เงินใช้จ่ายทุกเดือน ถ้าเลือกได้เราก็อยากบอกเขาว่าเรายินดีกู้กยศ.แล้วเรียนจบมาหาเงินใช้หนี้เอง เพราะก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นมีใครมาให้ความสนใจดูดำดูดีอะไรเราจนเราสอบติดคณะนี้ได้ถึงเริ่มเข้ามาหา พวกเขาเห็นเราเป็นตัวอะไรกัน
เราเคยคิดอยากมีครอบครัว เราวาดฝันว่าตัวเองจะมีลูก ได้ส่งลูกไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน แต่พอหันมาเห็นสิ่งที่เราต้องแบกรับหลังเรียนจบแล้วเราคงไม่สามารถมีครอบครัวได้ เราคงทนไม่ได้ถ้าลูกเราโตมาโดยที่แม่ของเขาไม่มีเงินพร้อมจะสนับสนุนเขาได้เพราะต้องรับภาระหลายด้าน แต่อีกใจนึงเราก็ยังอยากแต่งงานหรือไปทำงานที่ต่างประเทศเพราะเราไม่อยากถูกขังเอาไว้แบบนี้
ขีวิตเราพบเจอปัญหาที่หนักจนไม่คิดว่าจะเกิดในวัยนี้มาหลายอย่างค่ะที่จะไม่ขอพูดถึง เราเจอมากมายจริงๆจนทำให้เราเริ่มปลงกับชีวิต เราสนใจธรรมะเพราะอย่างน้อยก็ช่วยใจเราสงบได้บ้าง เราอยากไปบวชจริงๆค่ะ แต่ชีวิตเราตอนนี้มีโซ่รั้นไว้เต็มไปหมด เรารู้สึกเหมือนโดนถ่วงลงไปในทะเลแล้วจมลึกไปเรื่อยๆไม่เห็นแสงของทางออกอะไรเลย เกิดมากก็ไม่ได้มีชีวิตเป็นของตนเอง ตายไปก็ไม่รู้จะเป็นยังไงทรมานจริงๆค่ะ
ช่วยให้คำแนะนำถึงทางออกของความทุกข์นี้ทีค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
รู้สึกเหมือนชีวิตไม่ใช่ของเราเลย
เราเรียนอยู่คณะนึงที่จบมาค่อนข้างมีความมั่นคงและมีรายได้ที่ดี พ่อกับแม่เราดีใจมากที่เราได้เรียนคณะนี้โดยที่ไม่รู้ว่าเราต้องสู้กับตัวเองขนาดไหนเพื่อให้ทนเรียนมาได้เพราะเราไม่ได้ชอบและไม่มีความสุขเลยสักนิด เราร้องไห้แต่เราต้องอ่านหนังสือต่อ เราโดนอาจารย์ว่าเราก็พยายามปรับปรุงและสู้อยู่เรื่อยๆ พวกเขาพยายามทุ่มเทหลายอย่างและโทรมาถามไถ่แต่ในขณะเดียวกันมันทำให้เราหงุดหงิดเพราะเขาไม่พยายามเข้าใจในระบบการเรียนของเรา เขาไม่เข้าใจทำไมเราต้องพยายามอย่างหนักหรือต้องทำงานหนักขนาดไม่มีเวลาคุยกับเขา พวกเขาต้องการให้เราให้เวลากับเขาแต่ก็ต้องการให้เราประสบความสำเร็จ ทั้งๆที่เราพยายามเพื่อพวกเขาแต่พวกเขาไม่เข้าใจเราเลย เขารักเรา เขาบอกแบบนั้นแต่เขาไม่เคยเข้าใจในตัวเรา
เรารู้ว่าสภาพจิตตัวเองค่อนข้างบอบช้ำเพราะปัญหาหลายอย่าง เราเคยมองเขาเป็นฮีโร่ในดวงใจ เรารู้สึกภาพนั้นมันพังทลายไปนานมากจริงๆ เรารู้สึกเขาพยายามทุ่มกับเราแล้วรอให้เราดูแลเขาหลังเรียนจบ ซึ่งเราก็จะดูแลพวกเขาอยู่แล้วนะคะแต่ว่าบางครั้งการพูดย้ำอยู่เรื่อยๆมันทำให้เรารู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ รู้สึกแย่มาก เราไม่ได้อยากอยู่บนโลกนี้นักหรอกค่ะ เราเคยบอกเขาว่าหลังจากทำงานไปสักพักเราอยากไปบวชแต่สิ่งที่เขาตอบกลับมาคือแล้วพ่อกับแม่จะอยู่ยังไง5555555 พอเราบอกเขาว่าเราจะรอเขาตายกันก่อนแล้วค่อยไปบวชถึงไม่พูดอะไรค่ะ เราเสียใจที่เขาไม่เคยถามเราเลยว่าทำไมเราถึงอยากไปบวช เกิดอะไรขึ้นกับเรา เราเจอปัญหาอะไร
หลายครั้งเรารู้สึกเราทำร้ายตัวเองโดยการเงียบไม่ยอมพูดในสิ่งที่คิดออกไปเพราะกลัวเขารู้สึกไม่ดี เราคงแคร์ตัวเองน้อยไปจริงๆค่ะ นอกจากนี้ยังมีญาติพี่น้องของพวกเขาที่คอยให้ความช่วยเหลือโดยให้เงินมาใช้จ่ายในบางส่วนซึ่งเขาก็พูดกับเราตลอดเวลาว่าต้องทดแทนบุญคุณ อย่าเนรคุณพวกญาติๆต้องเลี้ยงพวกเขาตอนแก่ด้วยต้องให้เงินใช้จ่ายทุกเดือน ถ้าเลือกได้เราก็อยากบอกเขาว่าเรายินดีกู้กยศ.แล้วเรียนจบมาหาเงินใช้หนี้เอง เพราะก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นมีใครมาให้ความสนใจดูดำดูดีอะไรเราจนเราสอบติดคณะนี้ได้ถึงเริ่มเข้ามาหา พวกเขาเห็นเราเป็นตัวอะไรกัน
เราเคยคิดอยากมีครอบครัว เราวาดฝันว่าตัวเองจะมีลูก ได้ส่งลูกไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน แต่พอหันมาเห็นสิ่งที่เราต้องแบกรับหลังเรียนจบแล้วเราคงไม่สามารถมีครอบครัวได้ เราคงทนไม่ได้ถ้าลูกเราโตมาโดยที่แม่ของเขาไม่มีเงินพร้อมจะสนับสนุนเขาได้เพราะต้องรับภาระหลายด้าน แต่อีกใจนึงเราก็ยังอยากแต่งงานหรือไปทำงานที่ต่างประเทศเพราะเราไม่อยากถูกขังเอาไว้แบบนี้
ขีวิตเราพบเจอปัญหาที่หนักจนไม่คิดว่าจะเกิดในวัยนี้มาหลายอย่างค่ะที่จะไม่ขอพูดถึง เราเจอมากมายจริงๆจนทำให้เราเริ่มปลงกับชีวิต เราสนใจธรรมะเพราะอย่างน้อยก็ช่วยใจเราสงบได้บ้าง เราอยากไปบวชจริงๆค่ะ แต่ชีวิตเราตอนนี้มีโซ่รั้นไว้เต็มไปหมด เรารู้สึกเหมือนโดนถ่วงลงไปในทะเลแล้วจมลึกไปเรื่อยๆไม่เห็นแสงของทางออกอะไรเลย เกิดมากก็ไม่ได้มีชีวิตเป็นของตนเอง ตายไปก็ไม่รู้จะเป็นยังไงทรมานจริงๆค่ะ
ช่วยให้คำแนะนำถึงทางออกของความทุกข์นี้ทีค่ะ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ