เรื่องเริ่มจากเราคบกับผู้ชายคนนี้มา4ปี แล้วมีลูกจนแต่งงานด้วยกัน เราอยู่ต่างประเทศส่วนเขาอยู่ที่ไทย พอเราแต่งงานกัน เราก็ทำเรื่องให้เขาขึ้นมา เรารอเรื่องรอวีซ่า ครึ่งปีเพื่อจะใครเขามาอยู่ด้วยกันช่วยกันดูแลลูก และทำงานหาเงิน เขาเป็นคนเก็บเงินไม่อยู่ พอมีอยู่ก็เอาไปใช้จ่ายกับเหล้า ตอนอยู่ที่ไทย เขาก็มักจะอยู่บ้านไม่ติดชอบออกไปข้างนอกทุกวันและกินเหล้ากับเพื่อนๆเกือบทุกวันและติดต่อได้ยากมาก พอเขามาอยู่ที่นี่ มีลูกมีความรับผิดชอบเพิ่มมากขึ้น เราก็คิดว่าเขาจะพยายามเก็บเงิน แต่ไม่เลย..
พอเขาไปทำงานเลิกงานบางทีก็ไปต่อ หรือบางวันไปจนแบบข้ามคืน กลับมาอีกทีพรุ่งนี้สายๆ(โดยอ้างว่าไม่กล้ากลับมา) หรือบางครั้งทะเลาะกันก็มักจะหนีออกจากบ้านหาพวกเพื่อนพี่ๆ เขามาจะเป็นอย่างนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่เราก็อดทน จนแม่เรากลับมา(แม่เราอยู่ด้วยกันที่นี่) พอเขามารับรู้เรื่องแบบนี้ว่า สามีเราชอบไปเมาแล้วไม่กลับบ้าน ก็เกิดเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต พูดคุยกันว่า เลิกงานจะไปก็ได้สักชม-2ชม แต่ต้องกลับมานอนที่บ้านทุกคืน แต่แล้วพอเคลียร์กันได้ก็เกิดเหตุการณ์แบบเดิมขึ้นอีก เราอยู่บ้านมันก็นอนไม่หลับ หายไปแบบติดต่อไม่ได้ ไปทำอะไรที่ไหนก็ไม่รู้ กลับมาพรุ่งนี้แล้วทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น แล้วมาเงียบใส่กัน แล้วเขาก็บอกว่าเขาก็ไม่ได้ทำบ่อยนิ จะเอาเรื่องเก่าๆมาพูดมาหาเรื่องให้ทะเลาะกันทำไม เรื่องมันไม่จบ จนเราท้อแล้วบอกว่า จะกลับไปอยู่กับครอบครัวที่ไทยต่อไหม เพราะมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ดูแลกันอยู่ดี ตอนอยู่ที่ไทยกับแม่ของเขา แม่เขาก็ต้องไปคอยเช็คตามจ่ายบิลเหล้าให้อยู่เรื่อย แต่เค้ามาอยู่ที่นี่เขาก็ไม่ได้ตัวคนเดียวนะค่ะ เขามีญาติอยู่ด้วย และเพื่อนๆอีกเยอะ
การมาใช้ชีวิตครอบครัวอยู่ด้วยกันบางทีเรื่องเล็กๆมันก็ทำให้ทะเลาะกันได้ค่ะ ตอนทำงานทั้งเขาและเราทำงาน วันหยุดดก็ไม่ค่อยตรงกัน เวลาเขาหยุดเขาก็มักจะอยากออกไปแตะบอลบ้าง ไปเล่นกับพวกพี่ๆบ้าง ซึ่งแตกต่างจากเราที่อยากอยู่บ้าน เล่นกับลูกเพราะไม่ค่อยมีเวลาให้แก และเราก็จะคอยเช็คของในบ้านว่าขาดเหลืออะไรต้องไปซื้ออะไรเพิ่ม ค่าใช้จ่ายเช่นค่าไฟค่าน้ำค่าเช่าต่างๆที่ต้องจ่ายเราจะจัดการหมด เงินเดือนของเขาตอนแรกๆน้อยกว่าเรา ค่าเช่าบ้านค่าของใช้เราเลยไม่ให้เขาออกมีใช้ช่วยค่าไฟบ้างบางเดือน แต่หลังๆเขาเงินเดือนมากว่าเราเกือบ2เท่าเริ่มทำงานได้3เดือน พอเข้าเดือน3แล้วเค้าตัดสินใจว่าจะจ่ายค่าเช่าบ้านให้ แต่สรุปแล้วก็จ่ายได้ แค่1เดือน แล้วมาเจอโคโรน่าเค้าก็ตกงาน เค้าคงเครียดมั่งค่ะเค้าก็ไปกินเหล้าต่อ แล้วไม่กล้บบ้าน 1คืนกลับมาตอนเช้า มันก็ทำให้เกิดปัญหากันอีก ครั้งนี้เราไม่อยากทนแล้ว เราทนคนเดียวเราเจ็บคนเดียวแต่แม่เรา ต้องมารับรู้แล้วถ้าลูกโตเขาก็จะต้องมารอ พ่อเขาไม่กลับบ้านแบบนี้อีกกี่ครั้ง แล้วเรื่องเงินก็ไม่ได้สับพอร์ตเราขนาดนั้นทำให้เรามองอนาคตไม่เห็นเลยค่ะว่าจะเป็นยังไง..มันจุดอยู่ในใจแบบร้องไห้ได้แค่ในใจไม่อยากให้ใครเห็นอ่อนแอเลยค่ะ
ผู้ชายแบบนี้ควรง้อไหมค่ะ
พอเขาไปทำงานเลิกงานบางทีก็ไปต่อ หรือบางวันไปจนแบบข้ามคืน กลับมาอีกทีพรุ่งนี้สายๆ(โดยอ้างว่าไม่กล้ากลับมา) หรือบางครั้งทะเลาะกันก็มักจะหนีออกจากบ้านหาพวกเพื่อนพี่ๆ เขามาจะเป็นอย่างนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่เราก็อดทน จนแม่เรากลับมา(แม่เราอยู่ด้วยกันที่นี่) พอเขามารับรู้เรื่องแบบนี้ว่า สามีเราชอบไปเมาแล้วไม่กลับบ้าน ก็เกิดเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต พูดคุยกันว่า เลิกงานจะไปก็ได้สักชม-2ชม แต่ต้องกลับมานอนที่บ้านทุกคืน แต่แล้วพอเคลียร์กันได้ก็เกิดเหตุการณ์แบบเดิมขึ้นอีก เราอยู่บ้านมันก็นอนไม่หลับ หายไปแบบติดต่อไม่ได้ ไปทำอะไรที่ไหนก็ไม่รู้ กลับมาพรุ่งนี้แล้วทำเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น แล้วมาเงียบใส่กัน แล้วเขาก็บอกว่าเขาก็ไม่ได้ทำบ่อยนิ จะเอาเรื่องเก่าๆมาพูดมาหาเรื่องให้ทะเลาะกันทำไม เรื่องมันไม่จบ จนเราท้อแล้วบอกว่า จะกลับไปอยู่กับครอบครัวที่ไทยต่อไหม เพราะมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ดูแลกันอยู่ดี ตอนอยู่ที่ไทยกับแม่ของเขา แม่เขาก็ต้องไปคอยเช็คตามจ่ายบิลเหล้าให้อยู่เรื่อย แต่เค้ามาอยู่ที่นี่เขาก็ไม่ได้ตัวคนเดียวนะค่ะ เขามีญาติอยู่ด้วย และเพื่อนๆอีกเยอะ
การมาใช้ชีวิตครอบครัวอยู่ด้วยกันบางทีเรื่องเล็กๆมันก็ทำให้ทะเลาะกันได้ค่ะ ตอนทำงานทั้งเขาและเราทำงาน วันหยุดดก็ไม่ค่อยตรงกัน เวลาเขาหยุดเขาก็มักจะอยากออกไปแตะบอลบ้าง ไปเล่นกับพวกพี่ๆบ้าง ซึ่งแตกต่างจากเราที่อยากอยู่บ้าน เล่นกับลูกเพราะไม่ค่อยมีเวลาให้แก และเราก็จะคอยเช็คของในบ้านว่าขาดเหลืออะไรต้องไปซื้ออะไรเพิ่ม ค่าใช้จ่ายเช่นค่าไฟค่าน้ำค่าเช่าต่างๆที่ต้องจ่ายเราจะจัดการหมด เงินเดือนของเขาตอนแรกๆน้อยกว่าเรา ค่าเช่าบ้านค่าของใช้เราเลยไม่ให้เขาออกมีใช้ช่วยค่าไฟบ้างบางเดือน แต่หลังๆเขาเงินเดือนมากว่าเราเกือบ2เท่าเริ่มทำงานได้3เดือน พอเข้าเดือน3แล้วเค้าตัดสินใจว่าจะจ่ายค่าเช่าบ้านให้ แต่สรุปแล้วก็จ่ายได้ แค่1เดือน แล้วมาเจอโคโรน่าเค้าก็ตกงาน เค้าคงเครียดมั่งค่ะเค้าก็ไปกินเหล้าต่อ แล้วไม่กล้บบ้าน 1คืนกลับมาตอนเช้า มันก็ทำให้เกิดปัญหากันอีก ครั้งนี้เราไม่อยากทนแล้ว เราทนคนเดียวเราเจ็บคนเดียวแต่แม่เรา ต้องมารับรู้แล้วถ้าลูกโตเขาก็จะต้องมารอ พ่อเขาไม่กลับบ้านแบบนี้อีกกี่ครั้ง แล้วเรื่องเงินก็ไม่ได้สับพอร์ตเราขนาดนั้นทำให้เรามองอนาคตไม่เห็นเลยค่ะว่าจะเป็นยังไง..มันจุดอยู่ในใจแบบร้องไห้ได้แค่ในใจไม่อยากให้ใครเห็นอ่อนแอเลยค่ะ