คือตอนนี้เครียดมาก ร้องไห้ จนอยากฆ่าตัวตาย แต่ก็กลัวว่าถ้าตายพ่อแม่ น้องจะอยู่ยังไง ชีวิตคือแย่มาก ตกงาน เงินก็ไม่มี พ่อแม่ก็แก่มากแล้ว แม่ก็กดดันให้เราทำงานคนเดียวแล้วเลี้ยงครอบครัวทั้งหมด เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ตลอด เป็นเพราะเราเป็นพี่คนโตต้องเสียสละทุกอย่าง ตอนเรียนเราอยากเรียนต่อสูงๆดพราะอยากมีงานที่มั่นคง แต่แม่ไม่ให้เรียน เราเรียนจบ ม.3 แม่ก็จะให้เราไปทำงานที่โรงงานแถวบ้านซึ่งเงินเดือนน้อยมากก เพราะทำตั้งแต่ 08:00-23:00 ได้แค่สามบาทเอง เราเลยขอให้น้าเราที่มีฐานะกว่าส่งเราเรียนต่อจนจบม.6 น้าเขาก็ช่วยมาตั้งแต่เด็กแล้วทั้งค่าเทอมค่ารถ ก่อนที่เราจะเรียนจบม.สามเดือนแม่มันบอกให่เราออกจากที่เรียนมาทำงานซึ่งเราไม่ยอมอีกแค่นิดเดียวก็จะจบแล้ว พอจบมาเราก็ไม่ได้เรียนต่อ ความจริงเราอยากเรียนต่อมาก เราขอแม่ว่าเราจะเรียนไปทำงานไปแม่ไม่ให้ เราเลยออกมาทำงาน ต่างกับน้องสองคนที่เรียนไม่เก่งแล้วก็ไม่อยากเรียนด้วยแต่แม่อยากให้น้องเรียน เราก็เข้าใจนะว่าน้องทั้งสองคนไม่ปกติ เพราะน้องมีปัญหาด้านสิติปัญญา  ตั้งจำความได้วันแม่รึจะวันประชุมผู้ปกครองวันเรียนจบแม่ไม่เคยไป มีแต่ของน้องที่แม่ไปไม่เคยขาด ขนาดตอนเรามาเริ่มทำงาน เราเพิ่งเรียนจบมาใหม่หรือเครียดมากงานบางที่เขารับแต่วุฒิปริญา บางทีเราไปเราไม่มีประสบการณ์เขาก็ไม่รับ และอายุ18เขาบอกว่าหน้าเด็กอายุน้อย เราท้อมากเหนื่อย ตอนนั่นก็อยากฆ่าตัวตายมาก แต่คือสงสารพ่อแม่น้องนะกลัวเขาอยู่ไม่ได้ถ้าเราตาย แล้วแม่ก็โทรมากดดันเรามากค่าใช้ในบ้านเยอะมากนะ ค่าใส่ซองเดือนหนึ่งเป็นสองหมื่น ควายเฮ้ยยย มันจะแต่งงานกันเยอะขนาดนั่นเลยเหรอ ใส่ซองบางบ้าน 200-500 เยอะสุดก็ 1000 สรุปหนึ่งเดือนแต่งกันทุกวันเลยใช่เปล่าว่ะ  จนในที่เราก็โชคดีเจอเจ้านายที่ให้โอกาสคน เขาสัมภาษณ์เรา เราไม่ประสบการณ์ตอนสัมภาษณ์ก็ตะกุกตะกักเพราะตื่นเต้น แต่เขาให้โอกาสเราโดยให้เริ่มงานพรุ่งนี้คือเขาดูที่ผลงาน สรุปเราได้งาน แต่ก็เป็นงานที่ไม่มั่นคงนะ เดือนไหนงานเยอะก็ได้30000 เดือนไหนงานน้อยก็ 11000 ช่วงแรกๆๆส่งเงินไปที่บ้านคือกลับไปทีเดือน5000 หลังๆๆปีที่สองเรามีแฟนแม่ไม่ยอม แต่ต้องพูดก่อนเลยว่าที่เราคบกับเขาเพราะเขาดีกับเรามาก เราเกิดมา 18 ปีไม่เคยมีแฟน เพราะแม่ขอไม่ให้แต่งงานให้อยู่ดูแลน้องไปไป ตอนนั่นเราเด็กมากกก เราไม่รู้เรื่อง แถมแม่ก็ชอบเ่าว่าพ่อไม่ดีๆๆจนเราก็ไม่ค่อยกล้าคุยกับผู้ชาย แต่กับแฟนเราคนคือตอนที่เราทำงานใหม่ๆ เราไม่มีเงิน แล้วเราต้องตื่นตีห้าแล้วออกไปตอนตีห้าครึ่งเพื่อเดินไปทำงานที่ออฟฟิศ ถ้านั่งรถรถแดงคิดแพง ไม่ไหวบางคันกวนตีนพาอ้อมทำให้ทำงานสาย จนเขากลับมาทำงานที่ออฟฟิศแล้วเรารู้จักกับเขา เขาก็ไม่ได้เป็นคนชอบเราก่อนหรอกเขาแค่สงสารเรา แล้วหอเขาก็อยู่ใกล้ที่เราพักเขาเลยมารับมาส่งตลอดไม่เคยเอาเงินด้วยบางครั้งกินข้าวเขาก็เลี้ยงเรา รึไม่ก็หารกันแต่เขาจะออกมากกว่าเวลาเราเดือดร้อนเรื่องเงินยืมเขาเขาโอนมาเลยไม่ถามอะไรเลย คือเราเกิดมาเราเพิ่งเคยรู้สึกว่าถูกรักก็ตอนเจอเขา เขียนถึงตรงนี้น้ำตาไหลเลย เพราะ เวลาเราไม่สบายเขาก็รีบพาไปหาหมอ ก่อนหน้านั่นที่เราจะคบกันเราไม่สบายไปซื้อข้าวไม่ไหวเขาก็ซื้อมาให้  คือเรากับแล้วไม่รังเกียจเราที่ครอบครัวเราเป็นแบบนี้ น้องเราพิการสองคน พ่อก็ไม่ค่อยปกติ แถมแม่ด่าพ่อทุกวัน คือเราอายเขานะที่ให้เขามาเจอสภาพบ้านเราแบบนี้ แต่เราก็นับถือใจเขาที่เขาไม่หนีไปไหน น้าๆยังพูดเลยว่าถ้าเป็นคนอื่นหนีไปแต่วันแรกแล้ว แต่เหมือนแม่จะไม่ชอบแฟนเรา เพราะตอนแม่ไม่สบาย แฟนเราพาไปหาหมอ ไปรับไปส่ง แม่ไปดูหมอผี หมอผีบอกต้องแก้ เสียเงินไปเกือบครึ่งหมื่น แฟนเราก็มาช่วยงานแก้ ออกเงินช่วย คือถ้าเราไม่ยอมทำพิธีให้ แม่เราก็จะบอกว่าไม่กตัญญู เราทำเหมือนแม่ไม่ให้แม่ เราเลยยอมทำตามที่แม่ต้องการ ให้เงินไปรักษาสิบๆที่ แก้ที่หมอผีหลายคนก็ยังบอกว่าไม่สบายๆๆตลอด จากที่เราส่งเงินให้เดือน5000ต้องเพิ่มเป็น10000 แล้วทีงานเราเริ่มไม่ค่อยดีแล้วบางเดือนได้แค่11000  แล้วคิดดูนะ เราต้องเอาน้องเรามาเรียนที่เราทำงานเพราะมีโรงเรียนสำหรับเด็กพิเศษ ค่าใช้จ่ายเยอะมากก  รถน้อง 1200ไปต่อเขาอีก จาก1400เหลือ 1200 ค่าอาหารวันล่ะ 100 บ. เช้า50 บ.เย็น50บ. อาหารกลางวันที่โรงเรียนฟรี ที่เราพักอยู่เรามาอาศัยน้าก็ต้องช่วยเขาเดือนล่ะ1000 บางเดือนน่าสงสารเขาก็ไม่เอา  เงินเดือน 11000 ส่งบ้าน 10000 เอาเงินไหนมาใช้ เงินเก็บเก่าออกมาใช้ แฟนช่วยบ้าง แฟนทำงานเก่งกว่าเรา จะให้ย้ายงานก็การเดินทางลำบาก ถ้าเราไปพักใกล้ที่ทำงานก็ไม่เงินค่าเช่า บางทีแม่โทรมาขอสองหมื่นไม่มีให้ต้องแบกหน้าไปขอแฟน แฟนก็คือใจดีให้มากเลยมา บางครั้งก็เอาน้ำฟรีออฟฟิศมาดื่ม เอาขนมที่แจกลูกค้ามากิน อดข้าวเช้า อดข้าวเย็น อาหารกลางวันที่ทำงานกินฟรี จากน้ำหนัก 80 ลงเหลือ 55  แต่เราคบแฟนมาน้ำหนักเริ่มขึ้นแล้วตอนนี้ เป็น65 แล้วเขาไม่ให้เราอดเลย เราบอกเราไม่กินพาไปกินตลอด คือไม่ยอมให้ผอม แฟนเราก็พาไปรู้จักกับพ่อแม่แฟน เราก็พาไปบ้านเราหลายรอบแล้ว ไปบ้านเราคือเขาต้องไปช่วยงานตลอดเลย เช่นทำสวน เหนื่อยมากเลยยย แต่เราไปบ้านเขาอย่างมากก็แค่ทำอาหารล้างจาน แล้วแม่ก็ไม่ชอบให้เราไปบ้านแฟนบอกว่าเสียหาย แฟนเราเลยว่าจะขอหมั้นเรา ให้เงินค่าน้ำนม 66000 ทองสองบาท อยากถามว่ามันน้อยไปเลยมั๊ยทุกคน แต่สำหรับเรามันมากแล้ว โดยช่วงนี้โควิด เศรษฐกิจแย่ คนตกงานเยอะมาก แฟนเราก็ต้องงานกลับบ้านทำเกษตรดีว่าแฟนมีร่ายได้ทางนี้ แต่สำหรับเราเงินทองเราไม่ต้องการเลย เราเคยบอกเขาว่าเราไม่อยากจัดงานแต่งขอแค่เราอยู่กับเขาแล้วมีความสุขก็พอ แต่แม่เราร้องไห้ ไม่ให้หมั่น แล้วแม่ก็เริ่มพูดแต่ว่าเราไม่ดีๆๆให้แฟนเราฟัง บอกว่าเราไม่ให้เงินที่บ้านใช้ฟังแล้วน้อยใจว่ะ ตัวเราที่อดข้าว เพื่อส่งเงินกลับบ้าน แต่ได้ยินแบบนี้ไม่รู้จะพูดไงล่ะ คือแม่ก็พูดแต่กับเราว่าแฟนลูกดีนะ แต่คือไม่ให้หมั่น แล้วไปพูดให้แฟนเ
ว่าเราไม่ดี แต่แฟนเราไม่สนใจไง เพราะว่าคบกันมาจะ5ปีแล้ว รู้หมดนิสัยยังไงอะไร พอแฟนเราขอหมั้นแม่ให้ แฟนเราเลยกลับไป แล้วแม่ก็มาบอกให้เราบอกเลิกฟัง เราเลยโทรไปบอกเลิกทั้งน้ำตา แต่เราก็ส่งข้อความไปบอกแฟนว่าแม่ฟังอยู่นะ ที่ที่เราพูดเราไม่ได้หมายความแบบนั้น แฟนเราเข้าใจเราเลยค้องแอบคบแฟนเรา ไม่งั้นแม่ก็ร้องไห้ใา่เราแล้วบอกว่าตัวเองเป็นโรคหัวใจ กระทบกระทั่งไม่ได้ คือเราเคยพาแม่ไปตรวจรพที่เขาว่าดีที่สุดของจังหวัด หัวใจปกติทุกอย่าง เราก็กลัวเเม่จะเป็นไร แม่ชอบร้องไห้แบบคนจะหยุดหายใจคือเรากลัวมากที่แม่ทำแบบนี้ ตอนเราเลิกกับแฟนให้แม่ดู เราก็ร้องไห้ แล้วเราก็พูดเรา เราไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้าเรามันดี เป็นลูกเลว พูดต่อหน้าบรรพบุรุษเลยว่าขอให้ฟ้าผ่าเราตาย ทุกวันคือเราก็รอให้ฟ้าผ่าเรานะเพราะอยากตาย แต่จะหมดหน้าฝนล่ะยังไม่ผ่าเลย คือแม่เราประชดเรา แถมยังเอาเรื่องเราไปเล่าให้ป้าๆรอบบ้าน เราอายมากกก คือเราไม่ออกบ้านเลย มันไม่มีใครประจานเราแต่แม่เราทำ เราเลยหนีไปอยู่ที่ทำงาน แต่บริษัทเราปิดแล้ว เรามาอยู่กับน้า แล้วคือเครียดมากงานไม่มี แล้วแม่ก็พูดด้วยว่าถ้าเราลงมาที่ทำงานแสดงว่าเราต้องมีเงินส่วไปให้ที่บ้านใช้ คือเราพยายามน่ะที่จะหางาน บางทีโดนเขาหลอกไปบ้างดีที่ไหวตัวทันหนีมาก่อน ไม่งั้นต้องเสียเงินในการสมัคร50000 เอาที่ไหนมาให้ เรามาก็เพื่อหาเงิน มาให้เราเสียเงิน ตอนนี้ก็กลับมานอนแล้วคือร้องไห้ แล้วมีความรู้สึกอยู่ไปก็ไร้ค่า อยากตาย คุยกับใครก็ไม่ได้ บอกแฟนก็กลัวเขาเครียดเพราะเราก็ไม่อยากเอาเขามาลำบาก ความจริงเราก็บอกเลิกเจาหลายรอบแล้วเพราะชีวิตเราลำบากมากก ไม่อยากดึงเขามาลำบาก ชีวิตเขาก็มีหน้าที่รับผิดชอบเยอะเหมือนกันสงสารเขาแต่เขาไม่เคยไปไหนเลย แต่ตอนนี้คือเราหาทางออกไม่เจอ งานไม่มี เงินไม่มีส่งที่บ้าน น้องเปิดเทอมใช้เงินเยอะมาก เครียดมาก ตอนนี้ 02:11 ยังนอนไม่หลับคือมันแวดหัวหนักตัว หนักที่ใจ เฮ้อแย่ไปหมด