ความเหงากัดกินหัวใจ ความสับสนในหัวใจ

สวัสดีครับ ผมเป็นวัยรุ่นคนหนึ่งที่กำลังอยู่ในวัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมเป็นคนที่อยู่กับตัวเองค่อนข้างมาก มีแฟนครั้งแรกช่วง ม.3 แล้วก็เลิก เพราะผมดันไปชอบอีกคนที่ผมชอบอยู่ก่อนที่จะมีแฟน หลังจากเลิกกันคนที่ผมชอบอยู่ก่อนหน้า เขาก็เทผม ชีวิตตอนนั้นรู้สึกอ้างว้างมาก พอเข้าช่วงมัธยมปลายผมก็เล่นแต่กีฬา ไม่ได้มีโอกาสสักเท่าไรที่จะได้พบได้เจอใคร เอาจริงๆแล้วผมไม่ค่อยออกไปไหนสักเท่าไร ระหว่างช่วง ม.5-ม.6 ผมมีเพื่อนสนิทเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไร เนื่องจากเรานั้นรู้จักกันได้เพราะดนตรี พอเราเริ่มสนิทกันมากขึ้นความรู้สึกของผมก็เปลี่ยนไป ผมเริ่มเก็บความชอบเธอมาเรื่อยๆแต่ไม่เคยที่จะแสดงออก เรื่องแบบนี้ผมไม่ถนัดเลย 555 จนจบมัธยมเข้ามหาลัยปี 1 ผมได้บอกกับเธอตรงๆ ว่าผมชอบเค้าแต่เธอก็ไม่ได้ตอบอะไรมากไปกว่านั้น เธอตอบผมเพียงแค่ว่า เค้ารู้สึกกับผมในฐานะเพื่อนที่ดีที่สุดคนนึง  ผมสตั้นไปพักนึงแต่ประโยคสนทนาก็จบลงแค่นั้นหลังจากนั้นก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยครับ ผมรู้สึกว่าตัวผมเองนั้นอยู่กับตัวเองมาค่อนข้างนาน ผมสับสนในความรู้สึกของตัวเอง ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่ ความรัก หรืออะไร? ส่วนเรื่องการศึกษาไม่ใช่ปัญหาสำหรับผมเลยผมรู้ว่าต้องทำอะไร ระหว่างทางก็มีคนเข้ามาในชีวิตผมเหมือนกัน แต่ผมไม่สามารถที่จะสร้างความสัมพันธ์อะไรได้มากนัก ผมทำมันพังทุกครั้งไป ซึ่งผมไม่รู้ว่าต้องการอะไร เหงาและเดียวดายจริงๆครับ....ฟังเพลงซ้ำๆวนๆไป