บอกไว้ก่อนว่าผมเป็นพวก Introverts หรือคนชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว ผมมีนิสัยเสียอยู่หนึ่งอย่างซึ่งติดตัวมาตั้งแต่เด็กๆ คือนิสัยชอบคิดมากกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ตอนประถม-มัธยมต้นมันก็ไม่ได้หนักอะไรมาก อาจเป็นเพราะได้สังคมในโรงเรียนที่ดี เพื่อนที่ดี แต่พอขึ้นม.ปลาย.. ผมต้องเจอแต่การ Bully แทบจะตลอดทุกวันที่ไปโรงเรียน จากเดิมที่เป็นคนชอบคิดมากอยู่แล้วก็มีอาการหนักขึ้นแทบจะเท่าตัว ตอนนั้นนอกจากจะมีนิสัยคิดมากแล้ว ก็มีนิสัยอีกนิสัยหนึ่งเพิ่มขึ้นมา คือนิสัยขี้ระแวงแบบสุดๆ ไม่ว่าจะเดินไปไหนผมก็จะมองซ้ายมองขวาตลอด เพราะคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะมีใครมาทำร้าย จนกลายเป็นว่าผมแทบจะไม่ไว้ใจใครเลยนอกจากเพื่อนตัวเอง แล้วก็กลายเป็นคนขี้กลัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้..
ผมเกลียดพวกที่ Bully ผมทุกวันจนอยากจะฆ่ามันให้ตาย แต่ผมก็ไม่ทำ เพราะคิดเท่าไหร่มันก็เหมือนมีอีกตัวตนของผมคอยห้ามตลอด ถึงตอนนี้จะเรียนจบมาแล้ว ความเกลียดและความแค้นของผมก็ไม่หายไปสักที
เวลาเปิด Social เจอเรื่องดราม่าอะไร ผมก็ยังคงเก็บไปคิดมากทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองแท้ๆ ความคิดมากของผมนั้นมันมีอุปสรรคต่อชีวิตพอสมควร เพราะเดินไปไหนก็จะมีเรื่องให้คิดตลอด หลังๆผมเลยแก้ด้วยการอ่านหนังสือที่ตัวเองสนใจ หางานอดิเรกทำ เช่น ถ่ายรูป สะสมของ แล้วก็ตามไอดอลที่ตัวเองชอบ อย่าง BNK48 กับ IZ*ONE มันก็ดีขึ้นมาบ้าง แต่มันก็ยังไม่หายสักที..
ผมคิดมากกับทุกเรื่องจริงๆ จะเรื่องเล็กเรื่องน้อยก็เป็นหมด แม้แต่บางทีเพื่อนผมแค่พูดเล่นๆ ผมก็เก็บไปคิดแบบจริงจัง ยิ่งเวลามีใครมาว่าสิ่งที่เรารัก มาด่าไอดอลที่เราชอบ ก็ยิ่งคิดมากหนักขึ้นไปอีก เวลาดูหนังก็ชอบเก็บมาคิด ว่าทำไมเนื้อเรื่องเป็นแบบนี้? ตัวละครนี้ทำไมเป็นแบบนี้? ผมชอบดูข่าวมากๆ เวลาเจอข่าวอะไรที่ตัวเองสนใจก็เก็บมาวิเคราะห์ในหัวเต็มไปหมด
ขนาดไม่ใช่เรื่องของตัวเองผมยังคิดมากขนาดนั้น พอเป็นเรื่องของตัวเอง อาการหนักขึ้นอีกหลายเท่า เวลาตัวเองทำผิดไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องน้อยก็จะโทษตัวเองซ้ำๆอยู่อย่างนั้น ร่างกายผมอ่อนแอมาก เพราะเป็นโรคเลือดจาง แล้วก็ยังเป็นหอบอีกด้วย ผมเลยออกแรงมากไม่ได้ โดนเพื่อนในห้องด่าว่าอ่อนแออยู่เป็นประจำ ผมเลยรู้สึกเกลียดร่างกายตัวเอง.. ไม่พอใจแม้แต่ความสูง ผมสูง 180 แต่สภาพบ้านผมไม่ได้สูงมาก เลยใช้ชีวิตลำบากเพราะต้องก้มอยู่บ่อยๆ บางครั้งก็รู้สึกอยากตัดขาของตัวเองให้สั้นลง จะได้ตัวเตี้ยๆ..
ผมโดนใครว่ามานิดหน่อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริงก็ตาม ผมก็จะเก็บไปคิดจนนอนไม่หลับ ทุกวันนี้ผมเข้านอนตั้งแต่ 4 ทุ่ม แต่กว่าจะหลับจริงๆก็อาจจะถึงเที่ยงคืนเลย เพราะก่อนนอนผมก็จะเอาเรื่องนู้นเรื่องนี้ที่ผ่านมาในชีวิตมาคิด บางครั้งถ้าไม่มีอะไรจะคิด ก็จะเอาพวกคดีฆาตกรรมหรือเรื่องราวในประวัติศาสตร์ที่เคยอ่านมาวิเคราะห์จนนอนไม่หลับ
ตอนนี้ผมขึ้นปี 1 แล้ว พึ่งเริ่มเรียนมาได้ 3 วัน ถ้าเรียนหนักขึ้น ผมกลัวว่าอาการคิดมากของผมมันจะหนักขึ้นไปอีก ทุกวันนี้เวลามีอะไรผมไม่กล้าบอกแม่ เพราะกลัวว่าเขาจะด่า เพราะแม่ผมเป็นคนอารมณ์แปรปรวนมาก ถ้าดีก็ดี แต่ถ้าอารมณ์เสียก็น่ากลัวสุดๆ
หรือว่าจริงๆแล้วผมควรไปพบจิตแพทย์? เวลาผมเล่าเรื่องแบบนี้ใครฟังเขาก็จะบอกกลับมาว่า "อย่าคิดมากเลย ใจเย็นๆ.." ถ้ามันหยุดได้ผมคงไม่มาตั้งกระทู้ถามอย่างนี้หรอก.. ถ้าผมยังเป็นอยู่แบบนี้ ชีวิตมหาวิทยาลัยของผมคงจะไม่มีความสุขเลย..
ใครพอมีทางออกบอกบ้างไหมครับ หรือว่าผมต้องไปพบจิตแพทย์จริงๆ? ถ้าถึงขั้นนั้นผมก็คงต้องให้พ่อพาไป แต่ว่าผมอยากฟังความคิดเห็นก่อน ว่าแต่ละคนมีทางออกยังไงบ้าง แนะนำมาได้เลยครับ
ขอบคุณที่ทนอ่านมาจนถึงตรงนี้นะครับ อย่างน้อยผมก็ดีใจที่ได้ระบายออกไปให้ใครอ่าน ใครมีอะไรแนะนำบอกมาได้เลยครับ ผมอ่านตลอด ขอบคุณครับ 🙏🙏🙏
เป็นคนชอบคิดมากแบบสุดๆ ทำยังไงดี..?
ผมเกลียดพวกที่ Bully ผมทุกวันจนอยากจะฆ่ามันให้ตาย แต่ผมก็ไม่ทำ เพราะคิดเท่าไหร่มันก็เหมือนมีอีกตัวตนของผมคอยห้ามตลอด ถึงตอนนี้จะเรียนจบมาแล้ว ความเกลียดและความแค้นของผมก็ไม่หายไปสักที
เวลาเปิด Social เจอเรื่องดราม่าอะไร ผมก็ยังคงเก็บไปคิดมากทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเองแท้ๆ ความคิดมากของผมนั้นมันมีอุปสรรคต่อชีวิตพอสมควร เพราะเดินไปไหนก็จะมีเรื่องให้คิดตลอด หลังๆผมเลยแก้ด้วยการอ่านหนังสือที่ตัวเองสนใจ หางานอดิเรกทำ เช่น ถ่ายรูป สะสมของ แล้วก็ตามไอดอลที่ตัวเองชอบ อย่าง BNK48 กับ IZ*ONE มันก็ดีขึ้นมาบ้าง แต่มันก็ยังไม่หายสักที..
ผมคิดมากกับทุกเรื่องจริงๆ จะเรื่องเล็กเรื่องน้อยก็เป็นหมด แม้แต่บางทีเพื่อนผมแค่พูดเล่นๆ ผมก็เก็บไปคิดแบบจริงจัง ยิ่งเวลามีใครมาว่าสิ่งที่เรารัก มาด่าไอดอลที่เราชอบ ก็ยิ่งคิดมากหนักขึ้นไปอีก เวลาดูหนังก็ชอบเก็บมาคิด ว่าทำไมเนื้อเรื่องเป็นแบบนี้? ตัวละครนี้ทำไมเป็นแบบนี้? ผมชอบดูข่าวมากๆ เวลาเจอข่าวอะไรที่ตัวเองสนใจก็เก็บมาวิเคราะห์ในหัวเต็มไปหมด
ขนาดไม่ใช่เรื่องของตัวเองผมยังคิดมากขนาดนั้น พอเป็นเรื่องของตัวเอง อาการหนักขึ้นอีกหลายเท่า เวลาตัวเองทำผิดไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องน้อยก็จะโทษตัวเองซ้ำๆอยู่อย่างนั้น ร่างกายผมอ่อนแอมาก เพราะเป็นโรคเลือดจาง แล้วก็ยังเป็นหอบอีกด้วย ผมเลยออกแรงมากไม่ได้ โดนเพื่อนในห้องด่าว่าอ่อนแออยู่เป็นประจำ ผมเลยรู้สึกเกลียดร่างกายตัวเอง.. ไม่พอใจแม้แต่ความสูง ผมสูง 180 แต่สภาพบ้านผมไม่ได้สูงมาก เลยใช้ชีวิตลำบากเพราะต้องก้มอยู่บ่อยๆ บางครั้งก็รู้สึกอยากตัดขาของตัวเองให้สั้นลง จะได้ตัวเตี้ยๆ..
ผมโดนใครว่ามานิดหน่อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริงก็ตาม ผมก็จะเก็บไปคิดจนนอนไม่หลับ ทุกวันนี้ผมเข้านอนตั้งแต่ 4 ทุ่ม แต่กว่าจะหลับจริงๆก็อาจจะถึงเที่ยงคืนเลย เพราะก่อนนอนผมก็จะเอาเรื่องนู้นเรื่องนี้ที่ผ่านมาในชีวิตมาคิด บางครั้งถ้าไม่มีอะไรจะคิด ก็จะเอาพวกคดีฆาตกรรมหรือเรื่องราวในประวัติศาสตร์ที่เคยอ่านมาวิเคราะห์จนนอนไม่หลับ
ตอนนี้ผมขึ้นปี 1 แล้ว พึ่งเริ่มเรียนมาได้ 3 วัน ถ้าเรียนหนักขึ้น ผมกลัวว่าอาการคิดมากของผมมันจะหนักขึ้นไปอีก ทุกวันนี้เวลามีอะไรผมไม่กล้าบอกแม่ เพราะกลัวว่าเขาจะด่า เพราะแม่ผมเป็นคนอารมณ์แปรปรวนมาก ถ้าดีก็ดี แต่ถ้าอารมณ์เสียก็น่ากลัวสุดๆ
หรือว่าจริงๆแล้วผมควรไปพบจิตแพทย์? เวลาผมเล่าเรื่องแบบนี้ใครฟังเขาก็จะบอกกลับมาว่า "อย่าคิดมากเลย ใจเย็นๆ.." ถ้ามันหยุดได้ผมคงไม่มาตั้งกระทู้ถามอย่างนี้หรอก.. ถ้าผมยังเป็นอยู่แบบนี้ ชีวิตมหาวิทยาลัยของผมคงจะไม่มีความสุขเลย..
ใครพอมีทางออกบอกบ้างไหมครับ หรือว่าผมต้องไปพบจิตแพทย์จริงๆ? ถ้าถึงขั้นนั้นผมก็คงต้องให้พ่อพาไป แต่ว่าผมอยากฟังความคิดเห็นก่อน ว่าแต่ละคนมีทางออกยังไงบ้าง แนะนำมาได้เลยครับ
ขอบคุณที่ทนอ่านมาจนถึงตรงนี้นะครับ อย่างน้อยผมก็ดีใจที่ได้ระบายออกไปให้ใครอ่าน ใครมีอะไรแนะนำบอกมาได้เลยครับ ผมอ่านตลอด ขอบคุณครับ 🙏🙏🙏