ผมแอบรักเพื่อนที่ต้องทำงานด้วยกันครับ และก็ไม่รู้ไปรักมันตอนไหน #ชช
หัวข้อกระทู้ก็เศร้ามาเลย... พอดีอารมณ์มันพาไป
ต้องขอบอกก่อนนะครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผม ผิดพลาดยังไงก็ต้องอภัยด้วยนะครับ
เริ่มต้นแนะนำตัวก่อนเลยครับ ผมขื่อบาส อายุ 23 ปี เป็นคนน่าตาพอดูได้ ตัวเล็กๆขาวๆ คิ้วเข้ม
ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่งครับ ใช้ชีวิตทั่วไปเมื่อก่อนมีแฟนเป็น ผญ มาก็หลายคน เรียนจบ ปวส ก็เลิกลากันไป ส่วนผม ก็เข้ามาทำงานที่ อมตะชิตี้ระยอง
>>>เรื่องมันเริ่มต้นจากตรงนี้ล่ะครับ ผมได้เริ่มงานใหม่และได้เจอกับเพื่อนคนหนึ่ง มันชื่อเก้า เป็นคน ตจว เหมือนกันแต่ผิวพันธุ์มันดีมาก ขาว จน ผญ บางคนอาย ผมเจอมันตอนแรกก็มอง เฮ้ยไอ่นี้ขาวจังว่ะก็ไม่ได้สนใจอะไร จนทางโรงงานเขาแบ่งให้ลงพื้นที่ทำงาน ผมกับไอ่ก้าวได้ลงที่เดียวกัน แต่ยังไม่รู้จักกันนะครับ เราก็ทำงานเรียนรู้งานกันไปเรื่อยๆ ทำงานในที่ๆเดียวกัน ทุกเช้าจะกินข้าวพร้อมกัน เดินเข้าไปที่ทำงานพร้อมกัน พักเที่ยง กลับบ้าน พร้อมกัน ทำอยู่อย่างนั้น ประมาณครึ่งปี เหมือนในละครครับ หกเดือนผ่านไป ด้วยความคุ้นเคย ด้วยความใกล้ชิด ผมไม่รู้ว่าไปเผลอมีใจให้มันตอนไหน แต่ไอ่ก้าวมันเจ้าชู้ครับเปลี่ยนหญิงไม่ซ้ำหน้า แต่ผมโสดมา 3 ปี โสดมานานจนไม่คิดว่าตัวเองจะมีความรัก จนมารู้สึกตัวก็รักไอ่ก้าวไปแล้ว (ทำไงล่ะทีนี้งานข้างล่ะ) ด้วยความที่สนิทกันอยู่แล้ว มีช่วงหนึ่งโรงงานเขาหยุดยาวให้ 5 วัน ก็เลยอ้อนมันเล่นๆว่า พากูไปเที่ยวหน่อยดิ ด้วยความที่ทำงานมาตลอดอยากพักผ่อนบ้าง มันก็ตอบตกลง ตกลงกันได้ว่าไป เชียงใหม่
>>>ทริปเชียงใหม่ หลังจากตกลงได้ที่กันเรียบร้อย ก็เลยแบ่งหน้าที่กันจัดการ ผมจัดการเรื่องเดินทางที่พัก ส่วนมันให้ดูเรื่องสถานที่เที่ยว เหมือนจะลงตัวนะ แต่...แฟนเก่ามันเรียนอยู่ มช. ที่ให้มันหาที่เที่ยว มันก็ทักกลับไปคุยกะบแฟนเก่า(งามไส้แล้วกรู ที่รักมันก็ยังไม่กล้าบอกก็ทรมานเกินจะทน กรูต้องมาทนเห็นคุยกับแฟนเก่าอีก) นั่นแหละครับ ผมเป็นคนขับพาเที่ยว ส่วนมันก็นั่งคุยกับแฟนเก่าข้างๆ จังหวะจอดไฟแดงเปิดวิทยุในรถ เพลงดังขึ้น "ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกล ยิ่งเธอเป็นเหมือนเพื่อนสนิท ยิ่งไม่มีสิทธิ์จะบอกไป ว่ารักเธอ" เพื่อนสนิท ดาอินโดฟิน ก็มาจังหวะนรกจริงๆ คือในใจมันโคตรช้ำอ่ะ
นั่นแหละครับ ผมก็เที่ยวเชียงใหม่กับเพลงเพื้อนสนิทล่ะครับ ก็เที่ยวด้วยกันอยู่เชียงใหม่ 3 คืน 4 วัน ผมก็สุขบ้างเหงาบ้าง บอกอารมณ์ไม่ถูกเหมือนกัน แต่มันไอ่ก้าว ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
>>>หลังจากเที่ยวด้วยกันก็ยิ่งรักมันมากขึ้นไปอีก แต่ในใจผมคิดว่า ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ มันผิดตั้งแต่เราเกิดมาเป็นผู้ชายด้วยกัน ผมคิดว่าเขาก็ควรอยู่แบบที่เขามีความสุข แต่ในใจก็รักมันมาก อยากกอดมันแล้วบอกมันว่า ผมรักมะนมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ผมทำได้ก็แค่เพื่อนคนหนึ่ง ที่ผมรักมันผมไม่ได้คืดเรื่อง sex นะครับ เพียงแค่ความรู้สึก อยากกอด อยากอยู่ด้วย รู้สึกอบอุ่นใจ รู้สึกปลอดภัย แต่ก็นั่นล่ะครับ ก็ได้แค่รู้สึก และเก็บไว้ในใจ มันเป็นคนน้ารักนะ พูดภาษากลางไม่ค่อยชัด หน้ามึนๆ พูดเหน่อๆ แต่ในความคิด มีพลังบวก เลยทำให้อยู่ด้วยแล้วสบายใจ แต่ผมที่หลงรักมันนี้ดิแย่เลยตอนนี้ ต้องพยามทำทุกอย่าง เก็บทุกความรู้สึก ที่มีต่อมัน ทั้งที่ในใจ อยากกอด อยากบอกรัก อยากดูแลอยากอยู่ด้วย มันเป็นอารมณ์ที่บอกไม่ถูกเหมือนกันครับ มันเป็นความรู้สึกที่ขัดกับสิ่งที่พูดออกมา
>>>ในใจผมอยากออกมาจากตรงนั้นจะตาย ผมโคตรสงสารตัวเองเลยที่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ เกิดมาก็ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ แต่สิ่งที่ผมควรทำตอนนี้ ในเมื่อมันห้ามใจตัวเองไม่ได้ ก็ควรทำในสิ่งที่ถูกต้อง คือต้องตัดใจ และปล่อยให้เขาอยู่ในที่ของเขา ส่วนผมจะยืนมองเขาอยู่ตรงนี้ เพราะบางที่ภูเขาจะสวยงามเราต้องมองจากไกลๆดวงดาวจะสวยงามต้องมองจากไกลๆ ผมก็คิดว่าผมควรทำอย่างนั้น ผมควรเปล่อยให้เขามีขีวิตที่ดี มีชีวิต ในแบบที่สังคมไม่มองว่าผิด ผมเองก็ไม่ควรเห็นแก่ตัว ผมควรทำในสิ่งที่ถูกต้อง ต่อให้มันหนัก มันแย่แค่ไหน ผมอยากให้ทุกคนเห็นในใจผมมากตอนนี้ อกหักก็เคย แต่นี้มันแย่กว่าคือ เรารักกันไม่ได้ แต่ผมก็รักได้ในแบบที่ควรจะรัก สุดท้ายก็ต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง
>>> เรื่องของผมมันอาจจะไม่น่าติดตามเท่าไหร่ และก็ไม่ต่างจากหลายคนมากเท่าไหร่ แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันคือความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ ทุกคำที่พิมพ์ลงมาคือความรู้สึกที่กำลังแย่ มันมีหลายสิ่ง มีหลายอย่าง ข้างในใจ แต่ผมคงต้องเก็บมันไว้และปล่อยเขาไป... สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือต้องตื่นไปทำงานต้องเจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกันทุกวัน และรักมันทุกวัน😢😢😢
#อยากรู้เพิ่มเติมตรงไหนถามได้เลยนะครับ ผมอาจจะเล่าไม่ได้ละเอียดเท่าไหร่ เพราะทำงานด้วยกันทุกวัน เรื่องราวเยอะครับ
รัก ไม่ได้
หัวข้อกระทู้ก็เศร้ามาเลย... พอดีอารมณ์มันพาไป
ต้องขอบอกก่อนนะครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผม ผิดพลาดยังไงก็ต้องอภัยด้วยนะครับ
เริ่มต้นแนะนำตัวก่อนเลยครับ ผมขื่อบาส อายุ 23 ปี เป็นคนน่าตาพอดูได้ ตัวเล็กๆขาวๆ คิ้วเข้ม
ผมเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่งครับ ใช้ชีวิตทั่วไปเมื่อก่อนมีแฟนเป็น ผญ มาก็หลายคน เรียนจบ ปวส ก็เลิกลากันไป ส่วนผม ก็เข้ามาทำงานที่ อมตะชิตี้ระยอง
>>>เรื่องมันเริ่มต้นจากตรงนี้ล่ะครับ ผมได้เริ่มงานใหม่และได้เจอกับเพื่อนคนหนึ่ง มันชื่อเก้า เป็นคน ตจว เหมือนกันแต่ผิวพันธุ์มันดีมาก ขาว จน ผญ บางคนอาย ผมเจอมันตอนแรกก็มอง เฮ้ยไอ่นี้ขาวจังว่ะก็ไม่ได้สนใจอะไร จนทางโรงงานเขาแบ่งให้ลงพื้นที่ทำงาน ผมกับไอ่ก้าวได้ลงที่เดียวกัน แต่ยังไม่รู้จักกันนะครับ เราก็ทำงานเรียนรู้งานกันไปเรื่อยๆ ทำงานในที่ๆเดียวกัน ทุกเช้าจะกินข้าวพร้อมกัน เดินเข้าไปที่ทำงานพร้อมกัน พักเที่ยง กลับบ้าน พร้อมกัน ทำอยู่อย่างนั้น ประมาณครึ่งปี เหมือนในละครครับ หกเดือนผ่านไป ด้วยความคุ้นเคย ด้วยความใกล้ชิด ผมไม่รู้ว่าไปเผลอมีใจให้มันตอนไหน แต่ไอ่ก้าวมันเจ้าชู้ครับเปลี่ยนหญิงไม่ซ้ำหน้า แต่ผมโสดมา 3 ปี โสดมานานจนไม่คิดว่าตัวเองจะมีความรัก จนมารู้สึกตัวก็รักไอ่ก้าวไปแล้ว (ทำไงล่ะทีนี้งานข้างล่ะ) ด้วยความที่สนิทกันอยู่แล้ว มีช่วงหนึ่งโรงงานเขาหยุดยาวให้ 5 วัน ก็เลยอ้อนมันเล่นๆว่า พากูไปเที่ยวหน่อยดิ ด้วยความที่ทำงานมาตลอดอยากพักผ่อนบ้าง มันก็ตอบตกลง ตกลงกันได้ว่าไป เชียงใหม่
>>>ทริปเชียงใหม่ หลังจากตกลงได้ที่กันเรียบร้อย ก็เลยแบ่งหน้าที่กันจัดการ ผมจัดการเรื่องเดินทางที่พัก ส่วนมันให้ดูเรื่องสถานที่เที่ยว เหมือนจะลงตัวนะ แต่...แฟนเก่ามันเรียนอยู่ มช. ที่ให้มันหาที่เที่ยว มันก็ทักกลับไปคุยกะบแฟนเก่า(งามไส้แล้วกรู ที่รักมันก็ยังไม่กล้าบอกก็ทรมานเกินจะทน กรูต้องมาทนเห็นคุยกับแฟนเก่าอีก) นั่นแหละครับ ผมเป็นคนขับพาเที่ยว ส่วนมันก็นั่งคุยกับแฟนเก่าข้างๆ จังหวะจอดไฟแดงเปิดวิทยุในรถ เพลงดังขึ้น "ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกล ยิ่งเธอเป็นเหมือนเพื่อนสนิท ยิ่งไม่มีสิทธิ์จะบอกไป ว่ารักเธอ" เพื่อนสนิท ดาอินโดฟิน ก็มาจังหวะนรกจริงๆ คือในใจมันโคตรช้ำอ่ะ
นั่นแหละครับ ผมก็เที่ยวเชียงใหม่กับเพลงเพื้อนสนิทล่ะครับ ก็เที่ยวด้วยกันอยู่เชียงใหม่ 3 คืน 4 วัน ผมก็สุขบ้างเหงาบ้าง บอกอารมณ์ไม่ถูกเหมือนกัน แต่มันไอ่ก้าว ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
>>>หลังจากเที่ยวด้วยกันก็ยิ่งรักมันมากขึ้นไปอีก แต่ในใจผมคิดว่า ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ มันผิดตั้งแต่เราเกิดมาเป็นผู้ชายด้วยกัน ผมคิดว่าเขาก็ควรอยู่แบบที่เขามีความสุข แต่ในใจก็รักมันมาก อยากกอดมันแล้วบอกมันว่า ผมรักมะนมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ผมทำได้ก็แค่เพื่อนคนหนึ่ง ที่ผมรักมันผมไม่ได้คืดเรื่อง sex นะครับ เพียงแค่ความรู้สึก อยากกอด อยากอยู่ด้วย รู้สึกอบอุ่นใจ รู้สึกปลอดภัย แต่ก็นั่นล่ะครับ ก็ได้แค่รู้สึก และเก็บไว้ในใจ มันเป็นคนน้ารักนะ พูดภาษากลางไม่ค่อยชัด หน้ามึนๆ พูดเหน่อๆ แต่ในความคิด มีพลังบวก เลยทำให้อยู่ด้วยแล้วสบายใจ แต่ผมที่หลงรักมันนี้ดิแย่เลยตอนนี้ ต้องพยามทำทุกอย่าง เก็บทุกความรู้สึก ที่มีต่อมัน ทั้งที่ในใจ อยากกอด อยากบอกรัก อยากดูแลอยากอยู่ด้วย มันเป็นอารมณ์ที่บอกไม่ถูกเหมือนกันครับ มันเป็นความรู้สึกที่ขัดกับสิ่งที่พูดออกมา
>>>ในใจผมอยากออกมาจากตรงนั้นจะตาย ผมโคตรสงสารตัวเองเลยที่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ เกิดมาก็ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ แต่สิ่งที่ผมควรทำตอนนี้ ในเมื่อมันห้ามใจตัวเองไม่ได้ ก็ควรทำในสิ่งที่ถูกต้อง คือต้องตัดใจ และปล่อยให้เขาอยู่ในที่ของเขา ส่วนผมจะยืนมองเขาอยู่ตรงนี้ เพราะบางที่ภูเขาจะสวยงามเราต้องมองจากไกลๆดวงดาวจะสวยงามต้องมองจากไกลๆ ผมก็คิดว่าผมควรทำอย่างนั้น ผมควรเปล่อยให้เขามีขีวิตที่ดี มีชีวิต ในแบบที่สังคมไม่มองว่าผิด ผมเองก็ไม่ควรเห็นแก่ตัว ผมควรทำในสิ่งที่ถูกต้อง ต่อให้มันหนัก มันแย่แค่ไหน ผมอยากให้ทุกคนเห็นในใจผมมากตอนนี้ อกหักก็เคย แต่นี้มันแย่กว่าคือ เรารักกันไม่ได้ แต่ผมก็รักได้ในแบบที่ควรจะรัก สุดท้ายก็ต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง
>>> เรื่องของผมมันอาจจะไม่น่าติดตามเท่าไหร่ และก็ไม่ต่างจากหลายคนมากเท่าไหร่ แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันคือความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ ทุกคำที่พิมพ์ลงมาคือความรู้สึกที่กำลังแย่ มันมีหลายสิ่ง มีหลายอย่าง ข้างในใจ แต่ผมคงต้องเก็บมันไว้และปล่อยเขาไป... สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือต้องตื่นไปทำงานต้องเจอกันทุกวัน กินข้าวด้วยกันทุกวัน และรักมันทุกวัน😢😢😢
#อยากรู้เพิ่มเติมตรงไหนถามได้เลยนะครับ ผมอาจจะเล่าไม่ได้ละเอียดเท่าไหร่ เพราะทำงานด้วยกันทุกวัน เรื่องราวเยอะครับ