เรามีเพื่อนคนนึง..ขอแทนเพื่อนคนนนั้นชื่อว่า A นะคะ...คือ A เนี้ยเขาชอบมาเดินไกล้ๆ..หรือชอบมาอยู่ด้วย แล้วก็ชอบมาแกล้งโน่นแกล้งนี่อยู่แล้วนะคะ
มีอยู่วันนึง เรากะ A ไปส่งงานแก้ด้วยกัน ตอน 3 โมง ซึ่งอาจารย์เขานัด บ่ายโมง ซึ่งเรากะ A มาไม่ทันกันเพราะงานยังไม่เสร็จ(งานไม่เสร็จใครๆก็ไม่กล้าส่งจริงม้ะ..) แล้วคืออาจารย์คนนั้นค่อนข้างที่จะน่ากลัว (?) หรือง่ายๆ อาจารย์เขาค่อนข้างที่จะดุ. . เราเลยไม่กล้าที่จะเข้าไปส่งก่อนคนแรก เพราะ กลัวอาจารย์เขาจะว่า A ก็เลยอาสาเข้าไปคนแรกผ่านไปประมาณ 15 นาที A ก็ออกมาจังหวะนั้นคือใจแป้วมากเพราะ A ทำหน้าทำตาดูไม่จืดเลย เราก็ถาม A ไปประมาณว่า
" เป็นไงบ้างอ่ะ " A ก็ตอบเรากลับมาด้วยสีหน้าซึมๆว่า A อ่ะผ่านแล้ว แต่อาจารย์เขาฝาก A มาบอกว่าจะไม่รับงานแก้ของเราแล้ว ให้กลับบ้านแล้วไปไหนก็ไป. . . ตรงๆเลยคือจังหวะนั้นคือสิ้นหวังมากๆ เราตั้งใจทำงานแบบสุดๆ กลับไม่ให้เราส่ง แถมไล่ตะเพิดอีกต่างหาก A บอกกับเราว่า
" กูกังวลแทนว่ะ..กูอ่ะได้จบแน่ แต่อ่ะไม่จบถ้าไม่ได้ส่งงานอาจารย์เขา กูทำไรได้บ้างวะ. . . "
ซึ่งจังหวะนั้นเค้าก็มอง A แบบว่า..จะกังวลแทนเราทำไมทั้งๆที่ตัวเองผ่านไปแล้วทำไมไม่ดีใจ แต่กลับมากังวลกับเราเฉยเลย หลังจากนั้นไม่นาน เราก็เริ่มหมดหวังแบบจริงจังแล้วร้องไห้ออกมาตรงนั้นเลยซึ่งตอนนั้นคือเฟลมาก เฟลจริงๆ ตั้งใจทำขนาดนี้กลับไม่ได้ส่ง ..รู้ว่าไม่ตรงเวลา..แต่ก็กลัวงานจะไม่เรียบร้อย เพราะถ้างานไม่เรียบร้อยก็ต้องกลับมาแก้แล้วส่งใหม่ ซึ่งกลับมาแก้แล้วส่งใหม่ๆม่ต่ำกว่า 30-40 รอบแล้ว...ซึ่งเหนื่อยมาก.. ต่อมาA เห็นเราว่าร้องไห้อยู่ก็เดินเข้ามาหาเราแล้วลูบหลังก่อนที่จะพูดประมาณว่า
" ไม่เป็นไรหรอก จารเขาดุไปงั้นแหละ ไปส่งเหอะ กูจะอยู่จนว่าจะผ่านเอง ทำงงทำงานกูไม่ไปก็ได้.. "
ซึ่งถ้าเราบอกตรงๆ! เราเองก็ชอบ A อยู่ แล้วคือ A มาทำแบบนี้ถือว่า มีใจให้เหมือนกันรึป่าว..หรือแค่เป็นห่วงตามประสาเพื่อนกันแน่..แล้วจังหวะที่ A พูดเราก็แอบดีใจนิดหน่อยเหมือนฮีลใจได้อยู่นิดหน่อย ก่อนที่เราจะตอบกลับ Aไปประมาณว่า
เรา : ไม่เป็นไรหรอก ไปทำงานเหอะ
A : ไม่ไปจนกว่าอาจารย์เขาจะรับงานอ่ะ
กูจะอยู่เป็นเพื่อนเอง
เรา : แต่กูไม่ได้ขอให้อยู่นะ...
A : เดี๋ยวเหงาก็บ่นอีก
เรา : ไม่เหงาหรอก ตอนนี้หมดหวังอยู่ กลับไปเหอะ
เราพูดจบตอนนั้นอาจารย์คนที่เราบอกว่าดุก็เข้ามาถามไถ่งานแล้วก็เซ็นผ่านให้เลย...ตอนจังหวะนั้นคือดีใจ...แล้วปรับอารมณ์แทบจะไม่ทัน พออาจารย์เขาเซ็นผ่านให้ไปแล้ว เราก็หันไปหา A แล้ววิ่งเข้าไปกอด(?) คือตอนนั้นดีใจจนลืมทุกอย่าง..ถ้าถามว่าทำไมดีใจขนาดนั้น ก็เพราะว่าแก้ไปเป็น 30-40 กว่ารอบ 1 อาทิตย์กว่าๆ กว่าจะผ่าน..แล้ว
ผ่านจนได้ตอนนั้นคือดีใจมากพอคลายกอด เราก็รีบเปลี่ยนเรื่องไวัก่อน...ตามบทสนทนา...
เรา :: จะรอกูทำไมวะ..
A : กูกลัวไม่ผ่าน..
เรา :: ถ้าไม่ผ่านมันเรื่องของกูนี่..ไม่เห็นจะเดือดร้อนเล้ย~
A : ไม่เกี่ยว กูก็กังวลแทนอ่ะดิ..ห่วงด้วย
เรา :: *เก็บสีหน้าสุดชีวิต*
หลังจากนั้นก็เดินกลับบ้านด้วยกันสองคนไป..
ซึ่งมาถึงคำถามที่อยากจะถาม....ว่า คนอ่านอยู่คิดว่า A เนี่ย..ชอบหรือพอจะมีใจให้เราบ้างมั้ย... หรือว่าก็แค่เป็นห่วงเพื่อนปกติกันแน่..ให้ความหวังกันเก่งมากแว..T^T
ถาม คคห. 😂
มีอยู่วันนึง เรากะ A ไปส่งงานแก้ด้วยกัน ตอน 3 โมง ซึ่งอาจารย์เขานัด บ่ายโมง ซึ่งเรากะ A มาไม่ทันกันเพราะงานยังไม่เสร็จ(งานไม่เสร็จใครๆก็ไม่กล้าส่งจริงม้ะ..) แล้วคืออาจารย์คนนั้นค่อนข้างที่จะน่ากลัว (?) หรือง่ายๆ อาจารย์เขาค่อนข้างที่จะดุ. . เราเลยไม่กล้าที่จะเข้าไปส่งก่อนคนแรก เพราะ กลัวอาจารย์เขาจะว่า A ก็เลยอาสาเข้าไปคนแรกผ่านไปประมาณ 15 นาที A ก็ออกมาจังหวะนั้นคือใจแป้วมากเพราะ A ทำหน้าทำตาดูไม่จืดเลย เราก็ถาม A ไปประมาณว่า
" เป็นไงบ้างอ่ะ " A ก็ตอบเรากลับมาด้วยสีหน้าซึมๆว่า A อ่ะผ่านแล้ว แต่อาจารย์เขาฝาก A มาบอกว่าจะไม่รับงานแก้ของเราแล้ว ให้กลับบ้านแล้วไปไหนก็ไป. . . ตรงๆเลยคือจังหวะนั้นคือสิ้นหวังมากๆ เราตั้งใจทำงานแบบสุดๆ กลับไม่ให้เราส่ง แถมไล่ตะเพิดอีกต่างหาก A บอกกับเราว่า
" กูกังวลแทนว่ะ..กูอ่ะได้จบแน่ แต่อ่ะไม่จบถ้าไม่ได้ส่งงานอาจารย์เขา กูทำไรได้บ้างวะ. . . "
ซึ่งจังหวะนั้นเค้าก็มอง A แบบว่า..จะกังวลแทนเราทำไมทั้งๆที่ตัวเองผ่านไปแล้วทำไมไม่ดีใจ แต่กลับมากังวลกับเราเฉยเลย หลังจากนั้นไม่นาน เราก็เริ่มหมดหวังแบบจริงจังแล้วร้องไห้ออกมาตรงนั้นเลยซึ่งตอนนั้นคือเฟลมาก เฟลจริงๆ ตั้งใจทำขนาดนี้กลับไม่ได้ส่ง ..รู้ว่าไม่ตรงเวลา..แต่ก็กลัวงานจะไม่เรียบร้อย เพราะถ้างานไม่เรียบร้อยก็ต้องกลับมาแก้แล้วส่งใหม่ ซึ่งกลับมาแก้แล้วส่งใหม่ๆม่ต่ำกว่า 30-40 รอบแล้ว...ซึ่งเหนื่อยมาก.. ต่อมาA เห็นเราว่าร้องไห้อยู่ก็เดินเข้ามาหาเราแล้วลูบหลังก่อนที่จะพูดประมาณว่า
" ไม่เป็นไรหรอก จารเขาดุไปงั้นแหละ ไปส่งเหอะ กูจะอยู่จนว่าจะผ่านเอง ทำงงทำงานกูไม่ไปก็ได้.. "
ซึ่งถ้าเราบอกตรงๆ! เราเองก็ชอบ A อยู่ แล้วคือ A มาทำแบบนี้ถือว่า มีใจให้เหมือนกันรึป่าว..หรือแค่เป็นห่วงตามประสาเพื่อนกันแน่..แล้วจังหวะที่ A พูดเราก็แอบดีใจนิดหน่อยเหมือนฮีลใจได้อยู่นิดหน่อย ก่อนที่เราจะตอบกลับ Aไปประมาณว่า
เรา : ไม่เป็นไรหรอก ไปทำงานเหอะ
A : ไม่ไปจนกว่าอาจารย์เขาจะรับงานอ่ะ
กูจะอยู่เป็นเพื่อนเอง
เรา : แต่กูไม่ได้ขอให้อยู่นะ...
A : เดี๋ยวเหงาก็บ่นอีก
เรา : ไม่เหงาหรอก ตอนนี้หมดหวังอยู่ กลับไปเหอะ
เราพูดจบตอนนั้นอาจารย์คนที่เราบอกว่าดุก็เข้ามาถามไถ่งานแล้วก็เซ็นผ่านให้เลย...ตอนจังหวะนั้นคือดีใจ...แล้วปรับอารมณ์แทบจะไม่ทัน พออาจารย์เขาเซ็นผ่านให้ไปแล้ว เราก็หันไปหา A แล้ววิ่งเข้าไปกอด(?) คือตอนนั้นดีใจจนลืมทุกอย่าง..ถ้าถามว่าทำไมดีใจขนาดนั้น ก็เพราะว่าแก้ไปเป็น 30-40 กว่ารอบ 1 อาทิตย์กว่าๆ กว่าจะผ่าน..แล้ว
ผ่านจนได้ตอนนั้นคือดีใจมากพอคลายกอด เราก็รีบเปลี่ยนเรื่องไวัก่อน...ตามบทสนทนา...
เรา :: จะรอกูทำไมวะ..
A : กูกลัวไม่ผ่าน..
เรา :: ถ้าไม่ผ่านมันเรื่องของกูนี่..ไม่เห็นจะเดือดร้อนเล้ย~
A : ไม่เกี่ยว กูก็กังวลแทนอ่ะดิ..ห่วงด้วย
เรา :: *เก็บสีหน้าสุดชีวิต*
หลังจากนั้นก็เดินกลับบ้านด้วยกันสองคนไป..
ซึ่งมาถึงคำถามที่อยากจะถาม....ว่า คนอ่านอยู่คิดว่า A เนี่ย..ชอบหรือพอจะมีใจให้เราบ้างมั้ย... หรือว่าก็แค่เป็นห่วงเพื่อนปกติกันแน่..ให้ความหวังกันเก่งมากแว..T^T