จขกท เกาะติดพันทิพย์มาตั้งแต่เรียนมหาลัย ก็ราวๆ 10 กว่าปีมาแล้ว พักหลังๆนี้ก็อยู่ห้องบางรักบ่อยๆ ผ่านชีวิตมาช่วงหนึ่งแล้ว ถือว่าครึ่งค่อนชีวิต พบเจออะไรมาเยอะพอสมควร เลยอยากมาแชร์ มาเล่าแบ่งปัน เผื่อใครที่เข้ามาอ่านแล้วพอจะมีประโยชน์บ้าง
ขอเกริ่นที่มาที่ไปก่อนสักเล็กน้อย ถึงจุดที่ทำให้รักและเคารพตัวเอง
จขกท เป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาขี้เหร่ ตัวดำๆ หัวเถิกๆ ในวัยเด็ก ไม่เคยมีใครมาชอบมาจีบ มีแต่แอบรักรุ่นพี่ แอบชอบเพื่อนไปวันๆ บอกใครรู้ก็ไม่ได้เพราะเพื่อนล้อ ผ่านช่วง ม.ต้นมาโดยไม่เคยมีแฟน แต่ความคิดของเด็กตอนนั้น เด็กที่รู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้เรื่องหน้าตาอย่างมาก วันวาเลนไทน์ เพื่อนที่หน้าตาน่ารักๆ จะมีช่อดอกไม้ใหญ่ๆมาแอบใส่ใต้โต๊ะ มีสติ๊กเกอร์ มีขนม หันมามองตัวเองคือว่างเปล่ามากๆ บางทีก็แอบน้อยใจนะ แต่มีความคิดว่า คนเรามันต้องมีอะไรดีในแบบเราให้คนอื่นมาชอบสิ เราต้องหาข้อดีให้ตัวเองให้ได้ เราต้องไม่แพ้ทุกเรื่องซิ่
โชคดีที่เป็นคนเรียนดีอยู่ระดับต้นๆของห้องเสมอ มีครั้งหนึ่งที่เรียนวิชา คหกรรม ตอนประมาณ ป.6 ตอนนั้นแอบชอบเพื่อนที่เรียนเก่งที่สุดในห้องและหล่อมาก มีการแบ่งกลุ่มคหกรรม โดยคุณครูแบ่งจำนวนกลุ่มตามผู้ชายในห้อง คือมีผู้ชายน้อย สัก 10 คน ผู้ชายจะเลือกผู้หญิงเข้ากลุ่ม 3-4 คน ในใจตอนนั้นแอบคิด จะมีคนเลือกชั้นไหม ชั้นไม่สวย ไม่น่ารัก เงียบๆ ไม่ค่อยพูด เขินๆอายๆ เป็ฯความอึดอัด กังวลบอกไม่ถูก ในใจคิดแค่เราคงไม่มีใครอยากเลือกเข้ากลุ่ม สุดท้ายก็คงได้อยู่กลุ่มไหนก็ได้ที่เหลือๆไม่มีใครสนใจ เมื่อถึงเวลาหนุ่มหล่อที่สอบได้ที่ 1 ของห้องได้เลือกก่อน เค้าชี้มาที่เราทันทีและก็เลือกเพื่อนๆสนิทเราอีก 3 คน ในใจคือพองโตมาก แม้ว่าเค้าไม่ได้เลือกเป็นแฟน แต่ความรู้สึกคือ เราอยู่ในสายตาเค้าบ้างแหละ และผู้ชายคนอื่นๆก็เริ่มโวยวายวายว่า โห เลือกคนเก่งๆไปหมดแล้วอ่ะ
ความพราวในตัวเองเกิดขึ้น ณ วินาทีนั้นทันทีค่ะ ทั้งที่การทำอาหารกับเรียนเก่งไม่เกี่ยวกันหรอก แต่มันเป็นจุดที่ทำให้เราภูมิใจกับตัวเองและรักตัวเอง และรู้สึกว่าวันนี้ที่ชั้นไม่สวยแต่ผู้ชายหล่อและเรียนเก่งเลือกชั้นเพราะคิดว่าเรียนเก่งจะทำกับข้าวเก่งมั้ง อย่างน้อยๆมันเกิดความคิดว่า ต่อให้ไม่สวยแต่ถ้าข้างในไม่กลวง ไม่ว่างเปล่า เราก็มีคุณค่าได้จริงๆ
ว่าด้วยเรื่องความรัก ในวันที่อายุ 30+ กับหลักการเดียวของชีวิตคือ "รักตัวเองให้มากพอ"
ขอเกริ่นที่มาที่ไปก่อนสักเล็กน้อย ถึงจุดที่ทำให้รักและเคารพตัวเอง
จขกท เป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาขี้เหร่ ตัวดำๆ หัวเถิกๆ ในวัยเด็ก ไม่เคยมีใครมาชอบมาจีบ มีแต่แอบรักรุ่นพี่ แอบชอบเพื่อนไปวันๆ บอกใครรู้ก็ไม่ได้เพราะเพื่อนล้อ ผ่านช่วง ม.ต้นมาโดยไม่เคยมีแฟน แต่ความคิดของเด็กตอนนั้น เด็กที่รู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้เรื่องหน้าตาอย่างมาก วันวาเลนไทน์ เพื่อนที่หน้าตาน่ารักๆ จะมีช่อดอกไม้ใหญ่ๆมาแอบใส่ใต้โต๊ะ มีสติ๊กเกอร์ มีขนม หันมามองตัวเองคือว่างเปล่ามากๆ บางทีก็แอบน้อยใจนะ แต่มีความคิดว่า คนเรามันต้องมีอะไรดีในแบบเราให้คนอื่นมาชอบสิ เราต้องหาข้อดีให้ตัวเองให้ได้ เราต้องไม่แพ้ทุกเรื่องซิ่
โชคดีที่เป็นคนเรียนดีอยู่ระดับต้นๆของห้องเสมอ มีครั้งหนึ่งที่เรียนวิชา คหกรรม ตอนประมาณ ป.6 ตอนนั้นแอบชอบเพื่อนที่เรียนเก่งที่สุดในห้องและหล่อมาก มีการแบ่งกลุ่มคหกรรม โดยคุณครูแบ่งจำนวนกลุ่มตามผู้ชายในห้อง คือมีผู้ชายน้อย สัก 10 คน ผู้ชายจะเลือกผู้หญิงเข้ากลุ่ม 3-4 คน ในใจตอนนั้นแอบคิด จะมีคนเลือกชั้นไหม ชั้นไม่สวย ไม่น่ารัก เงียบๆ ไม่ค่อยพูด เขินๆอายๆ เป็ฯความอึดอัด กังวลบอกไม่ถูก ในใจคิดแค่เราคงไม่มีใครอยากเลือกเข้ากลุ่ม สุดท้ายก็คงได้อยู่กลุ่มไหนก็ได้ที่เหลือๆไม่มีใครสนใจ เมื่อถึงเวลาหนุ่มหล่อที่สอบได้ที่ 1 ของห้องได้เลือกก่อน เค้าชี้มาที่เราทันทีและก็เลือกเพื่อนๆสนิทเราอีก 3 คน ในใจคือพองโตมาก แม้ว่าเค้าไม่ได้เลือกเป็นแฟน แต่ความรู้สึกคือ เราอยู่ในสายตาเค้าบ้างแหละ และผู้ชายคนอื่นๆก็เริ่มโวยวายวายว่า โห เลือกคนเก่งๆไปหมดแล้วอ่ะ
ความพราวในตัวเองเกิดขึ้น ณ วินาทีนั้นทันทีค่ะ ทั้งที่การทำอาหารกับเรียนเก่งไม่เกี่ยวกันหรอก แต่มันเป็นจุดที่ทำให้เราภูมิใจกับตัวเองและรักตัวเอง และรู้สึกว่าวันนี้ที่ชั้นไม่สวยแต่ผู้ชายหล่อและเรียนเก่งเลือกชั้นเพราะคิดว่าเรียนเก่งจะทำกับข้าวเก่งมั้ง อย่างน้อยๆมันเกิดความคิดว่า ต่อให้ไม่สวยแต่ถ้าข้างในไม่กลวง ไม่ว่างเปล่า เราก็มีคุณค่าได้จริงๆ