สวัสดีค่ะ นี้เป็นกระทู้แรก.. 

ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลย เอาเป็นว่าแนะนำตัวคร่าวๆก่อนนะคะ
เราเป็นผู้หญิงอายุตอนนี้ก็ 26 กว่าๆแล้วค่ะ ตั้งแต่เกิดมา ไม่ได้อยู่กับพ่อ รักพ่อมาก พ่อใจดีมาก แต่ด้วยความที่พ่อต้องการมีครอบครัวใหม่และครอบครัวใหม่ไม่รู้ว่าเคยมีลูก ทำให้เราต้องมาใช้ชีวิตอยู่กับแม่ ที่ไม่เคยสนใจเราเลย แม่ติดเพื่อน ทิ้งเราให้นอนในห้องเช่าคนเดียวตอนเด็กๆ เอาเราไปฝากไว้กับญาติกับเพื่อน เวลาเราเลิกเรียน เราเป็นเด็กคนสุดท้ายที่นั่งรอผู้ปกครองมารับอยู่หน้าโรงเรียน พอโตมาหน่อย ก็มาอยู่กับครอบครัวใหม่ของแม่ มีน้องชาย มีพ่อเลี้ยง ก็เหมือนเดิมค่ะ ไม่ได้สนิทกับใคร จนครอบครัวถึงขั้นแตกหักอีกรอบพ่อแม่ทะเลาะกัน จนหย่ากัน เราตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตคนเดียวไกลพ่อ ไกลแม่ ไม่มีใครเลย 

จนช่วงโควิดที่ผ่านมา ความเครียดก็เพิ่มขึ้นจากการที่ไม่มีรายได้ลำบากหันไปหาใครก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวภาระ ต้องไปหายืมเงินคนอื่นมาเป็นค่าใช้จ่าย เรารู้สึกอ้างว้าง เหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ ไม่มีใครคอยให้คำปรึกษา หรือแนะนำไปทางไหน ตั้งแต่โตมา ชีวิตของตัวเองคือจัดการเองหมดเลย อะไรผิดอะไรถูก ต้องผ่านมาเองคนเดียว ในเวลาที่ไม่มีเงิน พ่อหรือแม่ ไม่สามารถมาช่วยเหลือเราได้เลย แม่ไม่มีงานและจะพูดเสมอว่าไม่มีตังค์ ครอบครัว เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เราแตกสลาย ภาพเก่าๆเกี่ยวกับการที่แม่ไม่เคยสนใจเรามันวนอยู่ในหัว ภาพเก่าๆวันที่พ่อไปแต่งงานใหม่มันคอยตอกย้ำอยู่ตลอด เราโตแล้วเราไม่ใช่เด็ก แต่ในเวลาที่กำลังร้องไห้ มันเจ็บปวด ร้องไห้เหมือนเด็กที่กำลังอยากได้ของเล่น 

เคยคิดว่าไม่อยากอยู่บนโลกในใบนี้แล้ว 2 ครั้ง
เคยคิดว่าเหนื่อยเกินไปที่จะแบกรับความเดียวดายไว้

ไปทำงานก็ต้องฝืนยิ้มทำเหมือนว่าไม่เป็นอะไร
แต่ข้างในมันแตกสลายแล้วเหนื่อยเหลือเกิน.. 

ขอคำแนะนำหรือสิ่งที่ทำให้เรามีกำลังใจ
ไม่ว่าจะเป็นการคิดใหม่ หมอ หรือผู้ปรึกษาทางด้านนี้

ขอบคุณค่ะ.